Beschrijving: Beschrijving: logo_Roki_222x71RONDZENDBRIEF VAN SANDRA

 

Juni 2016

 

Beste familie, vrienden en kennissen,

 

Soms zou je willen dat je op twee plekken tegelijk kan zijn....

Twee weken geleden hebben we in Kerub vier nieuwe kinderen erbij gekregen. Ze komen van n gezin van 7 kinderen en bij hen thuis zijn de omstandigheden niet zo denderend. De twee jongens van het gezin zijn geestelijk gehandicapt en de meiden zijn behoorlijk pittige tantes. Omdat de thuissituatie dusdanig niet goed was, hebben enkele, bij het gezin, betrokken hulpverleners hen in een kliniek onder gebracht. Dit moet je voorstellen als een tehuis van nog heel wat jaren terug. Helaas vertonen de kinderen zeer ernstige verschijnselen van echte "instituut kinderen: alles willen vergaren, zo snel en zo veel mogelijk eten (alsof je leven ervan afhangt), veel schelden, vloeken, vechten, klikken en lak hebben aan je omgeving. Dat hoeft alleen als de andere een stok in de hand heeft.... jammer genoeg zijn er echt nog vele, vele kinderen die zo opgroeien. Wij als Kerub staan open voor zulke kinderen.

 

Toch bleek het opnemen van vier kinderen in n keer teveel en gaven mijn collega's aan dat ze het niet aankonden. Helaas stapt ook een van mijn werkers echt op. Nou hebben mijn ouders echt ontzettend veel geholpen in deze hectische periode, toch moest ik de beslissing nemen om de twee jongste (Andrada van 5 jaar en Larissa van 7 jaar) terug naar huis te sturen. De twee oudsten, dus Maria van 10 jaar en Andrea van 9 jaar, zijn bij ons gebleven, omdat zij schoolgaand zijn. Dit was, en is, een ontzettende moeilijke beslissing, omdat de thuissituatie er niet n is waar je met een gerust hart kinderen naar terug stuurt. Toch zagen Andrada en Larissa het niet echt als een straf, want ze gingen terug naar hun moeder. Die band is en blijft, tussen moeder en kind, gelukkig voor hen, want zo zaten er die donderdag twee vrolijke kinderen op de achterbank van mijn auto. Dit maakte het voor mij allemaal even makkelijker. Toch, bij het bij de moeder achterlaten wilde Andrada me niet laten gaan. Ik heb haar van me af gepeuterd. Tja, en dan ga je echt wel met een brok in je keel weg. Het enige, wat ik nu vanuit, hier kan doen is ze in de handen van God leggen en Hem te vragen ze te beschermen, totdat Kerub ze weer op kan nemen. Want hopelijk is dit niet voorgoed! Als het in Kerub rustiger wordt, hoop ik voor de school begint (in september) ze weer terug te halen.

 

Het moeilijke is, dat als we wat meer financile armslag hadden, ik 2 werkers met meer ervaring had kunnen aannemen. Het blijkt dat in dit soort situaties het heel wat uitmaakt dat je ervaring hebt met dit soort kinderen en er wat vanaf weet. Maar helaas zijn dit soort krachten niet bereid om voor zo'n salaris en in deze primitieve werkomstandigheden te werken. Zelf heb ik niet het idee dat het onmogelijk is om deze kinderen in het gareel te krijgen, want naast al de narigheid, zijn het heerlijk open meiden die van knutselen, puzzelen en schoonmaken houden. Als je heel consequent met ze bent zijn ze goed hanteerbaar. Ik zie ze elke week weer vooruit gaan. Het liefst zou ik dus op twee plaatsen tegelijk willen zijn: thuis bij mijn eigen kinderen en man, maar ondertussen ook bij Kerub om mijn werkers goed in te werken, te coachen en ze laten zien dat het echt mogelijk is deze kinderen te 'dresseren'.

 

Hopelijk keert nu de rust in het huis terug en krijgt de nieuwe opvoedster een goede kans met deze kinderen te werken. Woensdag en donderdag hoop ik haar in te werken en ook daarna zal ik meerdere keren overdag bij haar zijn. Het is een vrouw van mijn leeftijd, sinds 3 maanden weduwe en een zoon van 19 jaar. Ze komt uit het dorp zelf, dus dat is voor ons ook een nieuwe ontwikkeling, hopelijk komt daar veel goeds van. Ook hebben we iemand gevraagd om s middag 3 uur te studeren met de kinderen. Hiermee hoop ik mijn werkers iets te ontlasten.

 

De rest van de kinderen gaan zienderogen vooruit. Onze kleine ondeugd, Nomi, dreutelt de hele dag overal doorheen. Is net een papegaai: alles wat je zegt ze als een echo na. Eten doet ze nu ook echt goed, dat is dan ook echt aan haar te zien. In juli hopen we haar tweede verjaardag te vieren. Ze is echt het zonnetje in huis. Wel heeft ze het 'zwaar' tussen al die liefhebbende 'broers en zussen'. Ze wordt de hele dag geknuffeld en opgepakt. Sinds kort pikt ze dat niet meer en krabt, bijt en gilt van zich af. De andere kinderen zijn daar erg verontwaardigd over, maar ik probeer ze uit te leggen, dat dit op dit moment haar manier van praten is, ze kan zich nog niet duidelijk maken. Toch zijn die 'broers en zussen' wel erg hardleers, want ze hebben regelmatig krassen in het gezicht van ons zonnetje in huis.

Zelfs Mria, die net bij ons is, gaat hard vooruit. Ze is totaal niet gewend de waarheid te vertellen, bang voor de klappen die ze anders kreeg. Ook dingen die voor je neus gebeuren verdraait ze zo dat het bijna lijkt alsof zij het slachtoffer is in plaats van de dader. Zo heeft ze nu al 2 keer de waarheid durven te zeggen, het lucht op, ze weet alleen daarna absoluut niet wat ze met zichzelf aanmoet, ze huilt, is trots op zichzelf, maar ondertussen controleert ze elke keer weer bij mij of ik alsnog echt geen straf ga geven.

 

Norbi van 5 jaar kleedt zich eindelijk zelf aan. Hij is er apetrots op. Nou is het in Nederland normaal dat een jongen van die leeftijd zichzelf aankleed, maar hier helaas niet altijd. Als moeder/ opvoedster hem even gauw aankleden was heel normaal. Nu niet meer dus. Hij gaat zelfs nog een stapje verder: hij zoekt zelf zijn kleren op...(zucht) elke keer weer de inhoud van zijn hele kledingkast vr en niet in de kast.... want opruimen is natuurlijk niet n van zijn sterkste kanten.

Deze voorbeelden zijn maar kleine vooruitgangen, maar voor de kinderen van Kerub zijn het grote veranderingen. Wat voor ons zo normaal is, is voor deze kinderen niet normaal. Je ziet ze blij zijn, kind zijn en zich veilig voelen. Hier doen we het voor, ook al is het soms wel een erg hobbelige weg die we als Kerub gaan.

HULP GEVRAAGD. Nu mijn ouders hier zijn en ons echt in alles helpen, zien we dat het mooi zou zijn als we voor langere periode een vrijwilliger(ster) konden krijgen. Zelf ben ik als 20-jarige naar dit land gekomen en heb me proberen in te zetten voor (dit soort) kinderen. Het is helaas nog steeds hard nodig, ook al is het nu alweer bijna 18 jaar later. De kinderen zijn en blijven de dupe van het systeem (net als ouderen en gehandicapten natuurlijk). Kerub heeft hard hulp nodig. Nee, het is geen luxe leventje wat wij je kunnen aanbieden, maar wel zul je in overvloed liefde en voldoening krijgen. De kinderen zijn zeer dankbaar met alleen maar je aanwezigheid. En wij als opvoedsters zijn al dankbaar met een paar extra ogen, handen en een schoot voor de kinderen om op te zitten. Koken gaat een stuk sneller als je met z'n tween de aardappels schilt, de was hangt zo als je het met z'n tween kunt doen, de n voetbalt met de jongens, de andere knutselt met de rest. De 'bende' douchen met een extra paar ogen is toch echt een verlichting (zoals ik al begon, je kunt niet op twee plekken tegelijk zijn). Feesten er twee in de ene douche, dan ben jij natuurlijk net bezig in de andere douche. Wat heb je nodig om dit werk te kunnen doen? Doorzettingsvermogen, zin om met deze kinderen te werken, klein beetje creativiteit in 'anders' leven, open staan voor het leren van de Hongaarse taal (de kinderen helpen je daar graag een handje bij) en als laatste dat ze je in Nederland zeker een half jaar tot een jaar kunnen missen.

 

Ook willen we jullie te vragen te blijven bidden voor Kerub, de kinderen, maar vooral voor de opvoed(st)ers. Het is niet gemakkelijk te werken met deze kinderen, maar het is zeker nodig. Ik geloof in gebedsverhoring, maar dit betekent dat we niet moeten ophouden bij God aan te kloppen, net zolang totdat Hij gehoor geeft, dit is wat Hij van ons vraagt. Ook wil ik jullie vragen ons financieel te steunen. 25.000 per jaar is niet veel voor een kindertehuis als dit, maar toch is dit wel echt nodig om door te kunnen gaan. Elk klein beetje is weer enkele weken veiligheid en liefde in het leven van deze kinderen. Helpt u ons hen een kans te geven? Samen kunnen we wat betekenen voor deze kinderen: de n bid, de ander werkt en weer ander sponsort! Allemaal onmisbaar!

 

Bedankt dat jullie met ons mee willen vechten voor deze kinderen. Het doet ons veel!

 

Hartelijke groetjes van,

Dezs, Szilard, Mria, Ibolya, Andrea, Renta, Nrbert en Nomi (en vanuit thuis Larissa en Andrada).

 

Fekete Sandra

 

Zie voor verdere informatie en contactadressen: www.roki.nl (contact voor Kerub assosiation)

 

Het adres van Sandra is: Giften blijven welkom op
Corunca 165 bankrekening
Jud. Mures 547367
NL73 RABO 0135275717
Romania t.n.v. Stichting ROKI
E-mail: te Wilnis
sandrafekete78@gmail.com Correspondentieadres
Trilgras 25, 3648 JC Wilnis
mail: contact@roki.nl

 

Het adres van het kindertehuis is:
Lidia Children Home
Str. Mihai Eminescu 30
Tirgu Mures
Romania 4300
tel.nr. 00 40 265 21 43 61
fax nr. 00 40 276 21 49 10
e-mail: lazarenumcopii@yahoo.com

 

 

Stichting ROKI heeft een eigen website : www.roki.nl.

Giften via de Stichting ROKI zijn aftrekbaar van de belasting als gift voor een goed doel.

 

Help ons helpen