Beschrijving: Beschrijving: logo_Roki_222x71RONDZENDBRIEF VAN SANDRA

 

December 2015

 

Beste familie, vrienden en kennissen,

 

Beginnen met een brief schrijven duurt bij mij altijd even, vooral als het gaat om de Rondzendbrief. Er is altijd zoveel te zeggen, maar ik weet nooit waar te beginnen.

Bij het begin dus maar. Het kinderinternaat Kerub in Abod is in volle gang. Velen zullen de activiteiten van mijn ouders hebben gelezen, dus dit komt niet als verrassing.

We hebben op dit moment 5 kinderen. Er zijn meerdere kinderen die in aanmerking komen, maar elke keer weer lopen we tegen dezelfde problemen. Vaak zijn de ouders bang voor ‘wat het dorp over ze zal zeggen’ als ze, uit eigen wil, hun kinderen afgeven aan een tehuis. Wij noemen Kerub dan ook bewust internaat, want dat wil zeggen dat de kinderen altijd terug kunnen naar de ouders en kunnen ze eventueel in het weekend naar huis. Dit maakt de drempel voor de ouders soms iets lager om de beslissing te nemen. Maar het kan ook anders, zoals gisteren.

We werden gebeld dat er een gezin in Kibéd onder zeer erbarmelijke omstandigheden woont. Naar zeggen zijn er vier kinderen in de leeftijd tussen 2 en 9 jaar. Als we daar, met een Nederlands stel en de vrouw van de dominee, aan komen blijken er zeker 7 kinderen rond te lopen. Ze wonen in een weidse omgeving, midden op staat hun hutje, want meer kan ik er niet van maken. Tja, dit 'hutje' had wel wat stenen in het bouwwerk zitten en het dak was met plastic regenproof gemaakt. Tot verrassing van het Nederlands stel hangt de was buiten. Ook binnen is het redelijk netjes en er staat zelfs een pan eten op (vraag me niet wat er die dag op het menu stond, ik herkende het op geen enkele manier). Ze wisten dat we kwamen, dus ze hadden hun best gedaan. Helaas de kinderen waren niet schoon en ook moederlief kon wel een wasbeurt gebruiken (lees: weekbeurt).

Jammer genoeg had moeder zich bedacht en wilde drie van haar kinderen niet naar Kerub sturen, waar ze zouden gewassen worden, gevoed en het belangrijkste, naast liefde, zou educatie zijn geweest. Maar nee, ze kon haar kinderen echt niet weggeven. Ze zou niet kunnen slapen, want het hele gezin slaapt in één bed en ze zou ze veel te veel missen. Ze houdt echt ontzettend veel van ze (daar twijfelden we ook echt niet aan, al is het, naar mijn idee, een beetje ‘verdraaide’ liefde). Terwijl de dominees vrouw aan gaf hen elk weekend thuis te brengen.

Op de vraag wat hun toekomst zou zijn kon de moeder niet antwoorden. We gaven haar een hard, maar wel realistisch beeld: je mooie dochters bereiken de leeftijd van 13 jaar, waar ze 'uitgehuwelijkt' worden en direct zwanger raken, ze zullen dag in dag uit moeten ploeteren om hun dagelijks voedsel bij elkaar te schrapen, ze zullen leven in een hutje als dit, zo niet dan trekt ook dochterlief met heel haar gezin hier bij u in huis, wat betekend de dubbele hoeveelheid voedsel zoeken per dag. Moeder en oma hadden daarvoor net hun klaaglijstje aan ons verteld, dus ook die netjes om gevormd alsof het haar dochters betrof. Dit trof haar wel, maar ze bleef bij haar standpunt: ze kon echt niet zonder haar dochters. Helaas gaan maar enkele kinderen van haar zo nu en dan naar school, dus er mag wel een wonder gebeuren dat de toekomst van de kinderen er inderdaad niet zo uitziet als wij die hebben voorgehouden. Zodra je merkt dat je nergens met moeder komt, ga je over naar de kinderen. Geprobeerd ze in enkele minuten bij te brengen dat het belangrijk is elke dag naar school te gaan, zodat ze hun dromen kunnen waar maken. Ik vroeg ze wat ze wilde worden: de één wilde rijk worden, de ander wilde naaister worden en de kleinste van 2 (en niet te vergeten en een half!, dus 2,5) wilde koeienhoeder worden.....'Tja kinderen, is je mama rijk?' 'Kan ze op een naai atelier werken?' ( koeienhoeder maar even niet genoemd) ‘Nee!’ 'Waarom niet?' 'Omdat ze niet haar diploma's heeft’ en zegt de kleinste: 'omdat ze haar vies vinden...!!' (slik)....Hopelijk dat het iets teweeg brengt.

Daarna ga je naar huis en zit je er echt helemaal doorheen. Je wilt ze helpen, maar je kan ze niet helpen. Net als bij het andere gezin in het volgende dorp. Papa en mama werken ergens in het buitenland en de dove oma zorgt voor ze.

Toen we er gingen kijken liep de kleinste op blote voeten in de sneeuw, schoot, toen wij er aan kwamen, gauw in een paar laarsjes. Waar de gaten in zaten. De andere kinderen zouden op school zitten, maar dat was niet het geval. Daar kwamen we namelijk net vandaan met het bericht dat ze weer niet op school waren. Maar nee, de moeder wil haar kinderen niet afstaan...om de dorpsmening! Oma meerdere keren uitgelegd, dat ze dat ook niet hoeft. Ze blijven van haar en kunnen het weekend eventueel naar huis.

Nu zijn we enkele maanden verder en via via ( of roddel) hoorden wij dat ze misschien toch haar kinderen naar Kerub wil sturen, dit omdat oma door ziekte in bed ligt. Volgende week ga ik daar dus maar weer even langs, om te kijken of we wat voor ze kunnen betekenen of dat het alleen maar om een aangedikte roddel gaat. Hopen en bidden dat de juiste beslissingen worden genomen!

Zo gaat het werk hier dus door. Ik kan echt woest worden als ik mensen hoor zeggen dat hier geen hulp meer nodig is! 'Het gaat zo goed in Roemenië'. Sorry, maar ik denk dat deze mensen nog nooit twee kilometer van de E60 (Europese weg die dwars door Roemenië gaat) zijn afgeweken en even goed hebben rond gekeken. Je hoeft echt de mensen niet te kennen om te zien dat het er nog zeer slecht aan toe gaat! Er blijft echt hard hulp nodig, echt waar. Er zit een ontzettend groot gat in de sociale voorzieningen hier in Roemenië, er vallen velen mensen buiten het sociale vangnet, vooral kinderen, gehandicapten en ouderen!

Het werk voor Kerub in Abod is zoveel aan het worden, dat ik een zeer moeilijke beslissing heb genomen. Na 17 jaar met veel plezier en voldoening te hebben gewerkt, wil ik Lidia Home in februari 2016 verlaten en verder gaan met het werk voor Kerub in Abod. Dit was een heel moeilijke beslissing, vooral voor de kinderen in Lidia Home. Je hebt een band met ze, je hebt ze lief. Als je ze dan het nieuws vertelt dat je vertrekt, dan komt dat hard bij ze aan. Weer iemand die ze achter laat, en nog wel voor andere kinderen....

Nadat ik ze het nieuws had verteld ging iedereen naar bed. Naar mijn gewoonte ga ik ze altijd allemaal welterusten zeggen en even vragen hoe zijn of haar dag was geweest. Dit keer waren er jongens van 14 jaar die met hun gezicht naar de muur gedraaid lagen en wilden niets zeggen, maar toen ik hen een aai over hun bol gaf (en langs hun gezicht) was die nat. Andere stoere ‘mannen’ lagen te snikken in bed.... vragen als: 'ben ik niet genoeg lief geweest' of 'ga je weg omdat ik die andere jongen in elkaar heb geslagen’ enz. enz. Dit is absoluut niet leuk!

Het doet pijn deze beslissing te nemen, maar in mijn hart weet ik dat dit toch het juiste is. Kerub heeft me nu hard nodig. En ook mijn eigen kinderen hebben mij nodig. Het zou niet eerlijk zijn om dit bij de beslissing te negeren.

Het laatste half jaar hebben mijn eigen kinderen veel moeten verduren: Mama 24 uur weg naar Lidia Home en daarna weg voor Kerub, papa die elke dag 8 uur werkt en daarna allerlei dingen regelt voor Kerub. Ze vinden het heerlijk om mee naar Abod te gaan, maar zelf had ik het gevoel teveel ballen omhoog te moeten houden, één van die ballen zou uiteindelijk gevallen en gebroken zijn, want al die ballen zijn elk op zich breekbaar (gezin, Lidia Home, Kerub, huwelijk enz. ). Ik hoop dat door deze beslissing er rust komt in mijn eigen gezin en orde in Kerub. Ik kan geen hoop uitspreken naar Lidia Home toe, alleen maar dat er een goede meid op mijn plekje komt.

En ja, daar is weer het einde van de Rondzendbrief die elke keer 'kopzorgen' geeft. Hoe eindig je nou zo'n brief!?

GEBED, ACTIEF MEEDENKEN, STEUN, GELD, VRIENDSCHAPPEN, GOEDEREN, KRITIEK, MOTIVERENDE WOORDEN....ENZ., dit is allemaal hard nodig voor dit werk! Elk schakeltje is noodzakelijk om hier door te kunnen gaan met dit werk!

Bedankt voor al jullie steun de afgelopen tijd, dat doet goed! Gaat u alstublieft door.

 

Hartelijke groetjes van uit Lidia Home, Kerub en mijn gezin: Attila, Anna, Róbert en Júlia,

Fekete Sandra

 

NB. Beslissing Sandra betekent ook een vermindering van het gezinsinkomen. Helpt u haar met een maandelijkse financiële ondersteuning?

MCF_4905

 

Het adres van Sandra is:              Giften blijven welkom op
Corunca 165                              bankrekening
Jud. Mures 547367  
               NL73 RABO 0135275717
Romania                            t.n.v. Stichting ROKI
E-mail:                                     te Wilnis                         
sandrafekete78@gmail.com          Correspondentieadres
                                               Trilgras 25, 3648 JC Wilnis
                                               mail: contact@roki.nl

 

Het adres van het kindertehuis is:
Lidia Children Home
Str. Mihai Eminescu 30
Tirgu Mures
Romania 4300
tel.nr. 00 40 265 21 43 61
fax nr. 00 40 276 21 49 10
e-mail: lazarenumcopii@yahoo.com

 

 

Stichting ROKI heeft een eigen website : www.roki.nl.

Giften via de Stichting ROKI zijn aftrekbaar van de belasting als gift voor een goed doel.

 

Help ons helpen