Beschrijving: Beschrijving: logo_Roki_222x71RONDZENDBRIEF VAN SANDRA

 

December 2013

 

Beste familie, vrienden en kennissen,

 

Met kerstmuziek op de achtergrond en de miniatuur huisjes alweer in de vensterbank, zelf geknutselde sneeuwvlokken op het raam geplakt, kruip ik maar weer eens achter de computer om jullie even te updaten over Lidia Home, maar ook over ons gezinnetje. Vanaf september zijn er heel wat nieuwe gezichten bij de groep gekomen. Omdat ik zelf nog niet werk, ken ik ze ook niet veel meer dan van naam en wat ze zo nu en dan uitspoken. Vandaar dat ik het voorstellen even aan mijn collega Ibolya heeft overgegeven. Het is natuurlijk wel leuk om ze een klein beetje te leren kennen en zoiets kan niet wachten tot volgend jaar.

 

We beginnen maar bij de kleinste nieuwkomeling:

Somodi Kriszta (net 5 jaar).

Tot nu toe verbleef zij bij pleegouders, waar ze echt als een klein prinsesje is opgegroeid, nu is ze onze kleine prinses, echt een poppeke om te zien. Ze is een klein, teer meisje en zelfs haar stemmetje is zacht en breekbaar. Ze is echt super lief voor iedereen en erg vriendelijk. Ze had vrij snel haar draai gevonden tussen al de kinderen, dit ging haar vrij goed en snel af. Ze is dikke vriendjes met broer en zus Norbi en Lenke, van dezelfde leeftijd. Sinds ze naar school kan, lijkt ze helemaal in haar nopjes. Ze kan heel goed spelen, je kan dus goed zien dat ze in een gezin opgroeide. Samen met Lenke en Norbi (die niet in een alledaags gezin opgroeiden) spelen ze nu Papa en Mama, waar zij wel even vertelt en laat zien hoe dat nou eigenlijk moet.

 

Darvas Sándor (Sanyika, 10 jaar).

Sanyika verbleef samen met Kriszta in hetzelfde pleeggezin. Hij woonde, vanaf  hij 7 maanden was, bij dit gezin. Hij is geen broer van Kriszta. Hij heeft een hobby (wat wij tot nu toe nog weinig gezien hebben bij de meeste kinderen in onze groep) hij spaart Dino’s, boeken erover, figuren. Hij weet echt ALLES over ze, zelfs de zeer ingewikkelde Latijnse namen kent hij! Hoe groot ze konden worden, wat ze precies aten, waar ze woonden etc. etc. Ook heeft hij een hele collectie auto’s. Hij houdt erg van lezen. Vaak zijn we hem ‘kwijt’ en vinden we hem in zijn kamer om zijn collectie te ordenen of is hij gewoon lekker aan het lezen. Ook hij kan echt goed spelen.

 

Lopozán Csaba (Csabika, 12 jaar).

Hij is helaas een van onze moeilijkste kinderen. Hij heeft voordat hij bij ons kwam een moeilijk leven gehad, werd eigenlijk van de ene plek naar de andere plek gegooid. Hij verbleef bij verschillende pleegouders, tehuizen en uiteindelijk bracht zijn eigen moeder hem bij ons, waar hij ook een tijdje heeft gewoond. Een kind dat niemand wilde hebben…. Hij gaat naar de sportschool (basisschool met accent op sport), net achter ons huis. Helaas gaat het daar ook niet goed en heeft hij problemen met integreren. Thuis, bij ons, is hij een heel behulpzame jongen en kan echt je de oren van je hoofd vragen. Hij is dan ook echt geen dom kind, de vragen die hij stelt zijn vaak heel moeilijk om te beantwoorden. Hij denkt er dan ook goed over na en de volgende keer, als je weer werkt, vraagt hij erover door. Hij doet echt zijn best bij de rest van de groep te horen.

Wat wel heel interessant is om te weten is, dat toen hij bij ons arriveerde en de papieren geregeld moesten worden, ze erachter kwamen dat Csabika en Sanyika  broers van elkaar zijn….en in Lidia Home maakten ze voor de eerste keer kennis met elkaar. Soms komen ze echt voor elkaar op als echte broers.

 

Kiss Anna Mária (Anna, 9 jaar).

Anna is ons stille verlegen meisje. Ze zit in klas 3. Tot nu toe heeft ze altijd op een Roemeense school gezeten, maar nu zit ze in een Hongaarse klas, dit is haar (en onze) moedertaal. Ze woonde voorheen in een klein dorpje bij haar oma.  Haar moeder heeft een nieuw gezinnetje en nog niet zo lang geleden heeft ze haar vader leren kennen hier in Lidia Home. Ze is er erg van ondersteboven.  Ze heeft hele mooie, grote bruine ogen, die de wereld heel verwonderlijk in kijken.

 

György Timea (Timike, 9 jaar).

Haar oudere zus Ildiko woont al een tijdje bij ons. Timike is een zacht pratend, zeer mooi meisje. En dit weet ze dan ook maar al te goed, want dat gooit ze vaak genoeg in de strijd. Ze is een heel geliefd meisje, dat vol is met liefde voor iedereen.

 

György Erszébet (11 jaar).

Timike’s oudere zus en Ildikó’s zusje. Ze zit op de kunst lyceum, want ze kan echt ontzettend goed tekenen. Ze heeft hierin echt een gave. Ze is echt een moedertype in het huis en zorgt het liefst voor iedereen. Ze let vooral goed op en zorgt vooral voor haar zusje Timike.

 

Téglás Gina Mónika (16 jaar).

Ze zit in klas 9  van het Pedagogische lyceum en is een Roma meisje (of zigeuner). Dit is voor haar absoluut geen vloek, maar een zegen, want ze wil graag het onderwijs in. Doordat er speciaal voor Roma jongeren plekken zijn open gehouden, kan zij zonder enige problemen haar studie die richting op laten gaan. Ze kan dan ook heel geduldig dingen aan de jongeren kinderen uitleggen en ze gaat echt heel goed met ze om. Mónika is heel nieuwsgierig. Ze wil echt van alles weten. Ze heeft helaas dan ook veel om op te vullen, want ze loopt achter op de rest van haar leeftijdgenoten. Vragen over het communisme, vrouwen, rechten, God en mens contact, aardrijkskunde etc. etc.

 

Koós Timea (19 jaar).

Dit is de grote zus van Berni die al een tijdje bij ons woont. Ze is echt van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat op school. Ze neemt haar school dan ook echt serieus. Timea wil echt wat van het leven maken. Ze zit al op de universiteit.

 

Zo dat waren onze 8 nieuwkomertjes. Sommige zijn er echt nog maar net of, zoals Koós Timea, wonen als soort internaat bij ons. We hebben zeer nauw contact met een tehuis, ongeveer 30 minuten hier vandaan. Hierdoor wisselen we kinderen, of eigenlijk gezegd, jongeren uit. Wij hebben Enikö en Berni naar Havatö gestuurd, omdat hun vervolgstudie 10 minuten met de bus van dat dorp is. Koós Timea studeert in onze stad, dus vandaar dat ze tijdens de schoolperiode bij ons woont. Hierdoor kennen we ze of nog niet zo goed of zien we ze weinig, zoals Timea, die eigenlijk veel weg is. Het is wel een dynamische groep geworden. We hebben kleintjes, daarnaast een grotere groep van rond de 10 jaar en dan heb je nog de jongeren boven de 14 jaar. De eerste 3 maanden wen tijd, verliep voor de meeste goed. Enkele moeten echt nog wennen aan de situatie.

 

Kerst komt eraan. Dit betekent lekker 2 weken vakantie voor de meeste. Lidia Home gaat voor 10 dagen dicht, omdat we voor iedereen een plekje hebben gevonden. De meeste gaan naar huis, of naar hun oude pleegouders. Dit geeft een goed gevoel, want in een gezin hoor je te zijn rond de feestdagen. Niemand gaat naar een thuissituatie die niet goed voor ze is. Met de vorige groep kinderen/jongeren konden we het tehuis nooit sluiten, omdat de kinderen van zulke thuissituaties kwamen waar je ze echt niet naar terug stuurde, al was het maar voor een dag. Nu kan dat wel. Dit is dan ook echt het nieuwe soort kindertehuis: ze wonen bij ons, maar ze houden zeer nauw contact met hun thuissituatie, al dan niet met hun pleegouders. Dit is voor hun toekomst het beste, want het is hun familie waar ze op terug kunnen vallen en die er hopelijk altijd voor ze zullen zijn. Natuurlijk blijven wij altijd op de achtergrond mee kijken, want je houdt te veel van ze om ze gewoon maar te laten vallen, als het niet goed met ze gaat.

 

Net als de situatie nu met Joska, die tot de oude groep behoort. Hij woont op zichzelf, maar met begeleiding en heeft speciaal werk, werk voor zwak begaafden. Helaas gaat het daar helemaal niet goed met hem. Hij is begonnen met drinken en heeft hierdoor al meerdere keren in het ziekenhuis gelegen, nadat ze hem bewusteloos hadden aangetroffen. Nu willen we voor deze jongens een flatje huren, waar 3 tot 5 jongens kunnen wonen, die wel goed op zichzelf kunnen wonen, maar hulp nodig hebben als het gaat om officiële dingen, zoals werk zoeken, ziekenhuisopname etc. Helaas, voor Joska, is dit nog niet rond, maar wij geloven echt dat het er komt. Eigenlijk gaat het niet eens om grote bedragen, want een flatje huren is per maand maar rond de 100 euro. De jongeren moeten hieraan mee betalen zodra ze een baan hebben. Dit soort begeleidt wonen is er al voor meiden, hierbij wonen dan ook al 4 van onze meiden uit de oude groep. Helaas is dit er nog niet voor jongens. Dus zijn we daar nu hard mee bezig, zodat we bijvoorbeeld veel beter op Joska kunnen letten, die nu wel 3 uur hier vandaan woont.

 

Zelf ben ik, samen met Edit, druk bezig met het nieuwe tehuis Kerub in Abod. Wat een hoop papierwerk is daar voor nodig!! Het valt vaak vies tegen hoelang je bezig bent om iets voor elkaar te krijgen. Gelukkig doet Attila voor ons het papierwerk en hierdoor voor mij een hoop stres minder, want ik ben echt meer van het praktische. Dit soort werk is geen probleem voor Attila, omdat dit zijn dagelijks werk is. Hopelijk kunnen we volgend jaar beginnen met  renoveren, want we hebben al 6 kinderen, die wachten wanneer de deuren in Abod open gaan. We hebben afgesproken dat we nog geen families gaan bezoeken, omdat we geen hoop willen geven aan de families en vooral aan de kinderen, totdat het huis helemaal klaar is voor gebruik. Natuurlijk gaat het wel in de rondte waar we mee bezig zijn, vandaar dat die 6 kinderen al aan het wachten zijn. De ouders hebben namelijk contact opgenomen met de plaatselijke dominee. Aan de ene kant zijn we blij dat er animo voor is, maar het maakt me bedroefd dat dit soort tehuizen nog steeds hard nodig zijn!! Toch denk ik dat we elke keer wanneer er weer een generatie is vertrokken, hopelijk naar hun eigen families,  we weer een stapje verder zijn in de vooruitgang van gezinnen in zeer slechte omstandigheden. Ik wil u en jou dan ook vragen te bidden voor dit nieuwe project, want het tehuis is echt nog hard nodig. We zijn er nog lang niet, financieel ook niet, maar ik heb er het volste vertrouwen in, dat God mensen beweegt om ons te steunen. Dat is wel iets wat ik, samen met mijn gezin, heb geleerd door Robert’s ziekte, niet teveel zorgen maken, want Hij regelt een hele hoop, als je het maar durft over te geven! 

 

In mijn eigen gezinnetje gaat het ook allemaal zijn gangetje. Anna zit in de voorbereiding groep, want volgend jaar gaat ze naar klas 0. De juf is ontzettend enthousiast over Anna, want voorheen zei ze geen woord, gaf ze nooit spontaan antwoord, maar nu wel. Ze is een lekkere, vrolijke meid geworden en waar we allemaal zeer verbaasd over zijn, is dat ze met het kersttoneelstukje wel 4 gedichten wilde opzeggen! De jaren hiervoor had ze meestal een gedichtje van 2 zinnen en ook die zei ze bijna niet op. Dus ze is echt een stap naar het groot worden aan het zetten! We zijn super trots op haar.

Robert zit ook op school. Hij is echt een zeer actieve jongen op school, helaas alleen niet in de werkjes maken, maar vooral met zijn 2 vriendjes de boel op stelten zetten. We hebben vorige week afgesproken dat ze iets strenger moeten zijn bij Robert, omdat hij anders niet door heeft, waar de grenzen zijn. Dit lijkt te werken want hij vertelt me nu dagelijks trots, dat hij aan de denk-tafel moest zitten en dat hij daarna geluisterd had naar de juf. Met zijn gezondheid gaat het echt de goede kant op. Hij heeft zelfs 2 maanden geen diaree gehad, helaas nu net wel. De doktor had dus gelijk, langzaam aan wordt hij sterker en zal uiteindelijk al dat gekwakkel over zijn. Vanmorgen wilde hij helaas niet naar school, omdat hij niet wilde dat een jongetje “stinkiepoep” tegen hem zou zeggen. Ik vertelde hem dat hij juist heel trots mocht zijn, dat hij zover gekomen is en dat hij maar aan dat jongetje moest zeggen, dat het een wonder is, dat hij er is, want de Here God heeft hem beter gemaakt. Uiteindelijk wilde hij wel naar school. Hij had zich nog niet eens omgekleed en liep zo op dat jongetje af en zei: God heeft mij beter gemaakt en wordt verdrietig als jij stom tegen mij doet…..” Zo die zat!!! Kinderen van 3 begrijpen meer dan wij denken!!

De jongste van het stel, Julia. Tja, die is echt de derde. Ze loopt, beter gezegd, rent door het huis. Ze maakt het leven van haar broer en zus soms erg lastig. Robert, nadat hij meerdere keren geslagen was door Julia: “ Ik hou heel veel van Lulia (zoals hij zegt) maar nu hou ik even niet van haar hoor!”. Natuurlijk zodra ik zeg dat ze lief moet zijn voor haar broer, geeft ze gelijk kusjes en aait ze over zijn hoofd. Voor de rest is ze nog steeds de olijke, vrolijke en genieten we met ze allen veel van haar.

 

Met Attila en mij gaat het ook goed. Wel moet Attila deze week geopereerd worden aan zijn hand, want eigenlijk nog maar net kregen we te horen dat hij het ‘tunnel-syndroom” heeft aan zijn linkerhand. Na onderzoek bleek dat hij er al langer mee liep dan de 2 maanden dat Atti er echt last van heeft. Omdat hij geen gevoel heeft in 3 vingers gaf de arts aan, dat het beter zo snel mogelijk moest gebeuren, hopelijk dat het gevoel weer terug komt, zodra ze de zenuw hebben verlost uit zijn benarde situatie. Hierna moet hij enkele weken rust houden. We zullen wel zien hoe dat met zijn werk gaat, want hij werkt vooral veel achter de computer. We geven het over aan Hem en bidden op een goede uitkomst.

 

Zo dit was het weer. Vanuit hier willen we iedereen een Kerst overlopend van liefde en vrede en een jaar vol vreugde en voorspoed wensen en, als dat niet zo mag zijn, dat je je gedragen mag voelen door Hem.

 

Met vriendelijke groet,

Sandra.

 

Mijn nieuwe email adres is: sandrafekete78@gmail.com

 

 

Het adres van Sandra is:                         Giften blijven welkom op
Corunca 165                                          IBAN:
NL73RABO0135275717
Jud.
Mures 547367                                 t.n.v. Stichting ROKI
Romania                                               te Wilnis
E mail:                                                 Correspondentieadres:

sandrafekete78@gmail.com                   Trilgras 25,
                                                                3648 JC Wilnis
                                                                tel
0297-282022
                                                                e-mail : info@roki.nl

Het adres van het kindertehuis is:
Lidia Children Home
Str.
Mihai Eminescu 30
Tirgu Mures
Romania 4300
tel.nr. 00 40 265 21 43 61
fax nr. 00 40 276 21 49 10
e-mail :
lazarenumcopii@yahoo.com

 

 

Stichting ROKI heeft een eigen website : www.roki.nl.

Giften via de Stichting ROKI zijn aftrekbaar van de belasting als gift voor een goed doel.

 

Help ons helpen