Beschrijving: Beschrijving: logo_Roki_222x71RONDZENDBRIEF VAN SANDRA

 

Juni 2013

 

Beste familie, vrienden en kennissen,

Het is alweer een aardig tijdje geleden dat ik wat van ons heb laten horen. Ondertussen hebben we niet stil gezeten, vooral niet in het waar willen maken van onze droom: een mooi kindertehuis in een dorp, waar we kinderen een heel eenvoudig leven willen aanbieden. Deze droom heb ik al jaren. Vooral omdat we in Lidia Home vaak tegen negatieve invloeden van de stad aan lopen.

Maar voordat ik echt in de details verder ga, wil ik jullie een verhaaltje, dat één van onze kinderen voor school geschreven heeft, laten lezen. Het verhaal laat goed zien waarom er nog steeds tehuizen voor kinderen nodig zijn en waarom we deze zoveel mogelijk op de thuissituatie willen laten lijken.

Het avontuur van het kleine vogeltje.

Heel lang geleden gebeurde dit verhaal, dat ik jullie nu wil vertellen.

Vroeg in de dageraad, heel vroeg in de morgen, vlogen mijn ouders uit het nest. Ik bleef achter want ik was nog klein en kon niet vliegen. Toen mijn ouders thuis kwamen, voedden ze mij en viel ik in slaap. Opeens was er een grote storm. Mijn ouders vlogen naar een schuilplaats. Ik stortte uit de boom en viel heel hard met mijn hoofd op de grond, weer viel ik in slaap.

Toen ik weer wakker werd, was ik in een huis, waar een meisje was, die mij verzorgde, dat maakte mij heel erg bang. Maar binnen één of twee weken was ik er aan gewend. Ik kreeg elke dag lekkere kruimels en maïs. Ik kreeg zelfs vrienden in dat huis, bijvoorbeeld Grommetje, Glittertje en Kieskeurigje.

Op een dag gebeurde het dat het meisje van de buren langs kwam en vroeg waar ik vandaan kwam. Mijn bazinnetje antwoordde: “hij heeft zijn ouders verloren”. Ik hoorde dit natuurlijk allemaal en toen kwam ik erachter waar ik eigenlijk echt bij hoorde.

Toen gebeurde het dat het deurtje van de kooi open bleef en toen ben ik weg gevlucht en nam ik afscheid van mijn vrienden, zij hadden mij leren vliegen. Ik ben weg gevlogen om mijn ouders te gaan zoeken.

Ik vloog naar de boom waar ik uit was gevallen en vond daar twee verdrietige gezichten. Ik riep heel hard: “MAMA, PAPA, eindelijk heb ik jullie gevonden!!”

Zo leefde wij nog lang en gelukkig. Mijn ouders hadden geleerd dat ze mij nooit meer alleen mochten laten.

Nagy Arnold ( 11 jaar). DSC03204

 

Mooi hè, vooral het einde. Helaas voor de meeste van de kinderen eindigt hun verhaal niet zo! Ook voor Arnold zal zijn levensverhaal niet zo eindigen! Als ze al naar huis gaan is dat meestal omdat er geen andere mogelijk voor ze is. De groep jongeren die het tehuis al heeft verlaten en thuis waren geplaatst, vonden het vaak erg moeilijk om daar het leven op te pakken, ze kende het leven, vaak in een dorp (thuis meestal erg arm), niet en konden niet voor zichzelf zorgen. Dit willen wij, Edit Biro, de directrice van Lidia Home en ik,  anders. We hebben een dergelijk kindertehuis enkele kilometers buiten de stad als voorbeeld. De kinderen leven er heel ‘primitief’ maar ze zijn er gelukkig. De meeste kinderen zijn heel dankbaar dat ze in het tehuis mogen wonen. Deze kinderen gaan vaak het weekend en ook de vakantie naar huis, als dat mogelijk is. Die dagen brengen ze thuis bij hun ouders en familie door. Dit is heel mooi om te zien. Wat ook heel mooi is, dat je een dergelijk tehuis kan laten rond komen met heel wat minder euro’s per jaar dan dat Lidia Home kost!!

Ja, helaas, er zijn nog steeds heel veel kinderen die thuis geen veilige omgeving hebben, er wordt niet goed voor ze gezorgd. Er is nog steeds erg veel armoede, vooral veel alcoholverslaafde ouders, waardoor de kinderen geen warm thuis hebben. Wij willen een dak boven hun hoofd geven, maar vooral warmte, een plek aan ze geven waar ze zich geliefd voelen. Maar hiernaast willen we dat ze nauw contact houden met hun ouders en hun familie waar ze hun hele leven verder mee moeten. We hopen de kinderen te leren zichzelf te onderhouden. Dit betekent concreet dat ze leren op het land te werken, groenten en fruit in te maken, dieren te verzorgen etc. Onze ervaring is dat de meeste achtergestelde kinderen veelal niet de capaciteit hebben om door te studeren. We willen de kinderen, die  dit wel hebben, de mogelijkheid aanbieden om verder te studeren, maar degene met geen mooi diploma op zak, leren wat te bereiken in hun leven.

We hebben heel wat rondgevraagd. Uiteindelijk hebben we een locatie gevonden, ongeveer 40 kilometer van de stad Tirgu Mures vandaan. Hier hebben we een huis gekregen van de gemeente, dat we mogen gebruiken zonder daarvoor te betalen. Wel moet er heel veel opgeknapt worden aan het huis. Het dorp zelf, Abod, staat heel open voor een kindertehuis. De vorige keer dat we er waren spraken we met wat dorpelingen, die gelijk aangaven dat we de eerste winter wel wat ingemaakte groente en ook aardappels konden krijgen. Dit gaf zo’n fijn gevoel! In de stad kijken de meeste buren ons met de nek aan en zien ons liever gaan dan komen. Toch willen we Lidia Home laten zoals het is. Op dit moment is het een thuis voor 16 kinderen, waaronder al meiden die doorstuderen. Je kunt hen niet zomaar laten verhuizen en hun leven totaal op z’n kop zetten. Ook de jonge kinderen zijn hun school in de stad begonnen, dus lijkt het ons beter hen alleen in de vakanties naar Abod te laten komen, zodat ze lekker kunnen genieten van de frisse lucht en gelijk wat kunnen leren van het leven in een dorp. Ook kunnen we over de jaren heen Lidia Home door laten gaan als een soort internaat. De kinderen, waar we van merken dat ze door kunnen studeren, kunnen we dan in Lidia Home onderbrengen.

Wat ik nu al ervaar is, dat God de leiding heeft over dit project. Het mag dan misschien mijn droom geweest zijn, ik denk vanaf het tweede jaar sinds ik hier woon, het is echt God die het mogelijk gaat maken. Een voorbeeld is de sponsoring. Wij, mensen, zochten heel hard naar sponsoring, maar God gaf zomaar mensen op ons pad die wel mee wilde helpen…..we kenden elkaar helemaal niet. Mooi hè! Ook het huis zelf. Zelf hadden we heel wat gemeentes aangesproken, maar het dorp Abod is gewoon via via op ons pad gekomen….Tja, ik noem dat knipogen van God.

Natuurlijk zijn we er nog lang niet. Maar het begin is er! We hopen van de zomer te beginnen met het opknappen van het tehuis, zelf denk ik dat het pas volgend jaar wordt dat de eerste kinderen er kunnen gaan wonen, maar anderen willen deze winter al beginnen. Hiervoor is nog wel heel veel sponsoring nodig, maar ik heb er het volste vertrouwen in dat dit ook allemaal rond gaat komen.

In Lidia Home gaat het leven ook gewoon door. We hebben vorige week een bruiloft gehad van twee van onze collega’s. Het was mooi te zien hoe de kinderen, vooral de jongeren zich zo ‘normaal’ konden gedragen tussen al de gasten. Vele mensen gaven complimenten, dat deed ons erg goed!

Helaas gaat het niet goed met de twee meisjes, die als laatste bij ons zijn gebracht. Denise van 4 jaar, is geestelijk beperkt en zeer agressief. Ook haar zus Enikö is moeilijk te hanteren. De hele groep kinderen leed hieronder. Het was een hele moeilijke beslissing, maar we hebben besloten een ander thuis voor hen te zoeken. Dit is niet gemakkelijk, maar we hopen echt dat er een mooi thuis gevonden kan worden voor deze twee meiden!

Nou dat was het dan weer. Ik hoop dat God jullie allen wil gebruiken om het nieuwe project werkelijkheid te laten worden. Al is het door te bidden, al is het door ideeën door te geven, naast ons te staan of het project te sponsoren. Voor nadere informatie kunt u mijn ouders vragen. Zij hebben ons projectplan en kunnen die aan u geven.

De vriendelijke groeten van ons allemaal,

Fekete Sandra 

 

Bericht van Stichting ROKI:

Sandra schrijft over het nieuwe project. Dit is genaamd Kerub (in het Nederlands Cherub). Het is voor Stichting ROKI een te groot project omdat onze inkomsten hard achteruit gaan. Wel hebben we toegezegd dat wij gaan proberen kleine en grote sponsoren te zoeken. Hiervoor hebben we een compleet projectplan met een financieel deel voor degene die belangstelling heeft (ook als die belangstelling niet-financieel is). U kunt altijd één of meerdere exemplaren aan ons vragen. Globaal hebben ze voor de verbouwing €20.000 nodig en voor de eerste drie jaar voor de exploitatie 3 x €15.000, dus bij elkaar €65.000,-.

Er gaat bijna maandelijks een goederen transport naar Sandra. Die zoekt de inhoud van de dozen uit voor gezinnen in haar omgeving, de kinderen en jongeren van Lidia Home. Het restant gaat naar het project Nordhope, waar de goederen worden verkocht. Eén van de meiden van Lidia Home is daar als werknemer in dienst. Van de opbrengst gaat een groot deel naar het kindertehuis Lidia Home. De inkomende goederen verzamelen we in een garage. Daar sorteren we dit en doen het in zogenaamde palletdozen. Via een transporteur worden deze dozen op het privé adres van Sandra afgegeven. We krijgen al die goederen voor niets van mensen, die ons daarvoor inmiddels kennen. De goederen zijn bijvoorbeeld: kleding (alle maten van baby tot volwassenen), speelgoed, gebruiksartikelen, elektrische spullen. Alles moet niet versleten en heel zijn, dan wel nog goed werken. Spullen die men niet in Roemenië kan gebruiken (bijvoorbeeld Nederlandse boeken), verzamelen we en verkopen die op de kledingbeurs ter bestrijding van de transportkosten.

Sandra heeft naar de Roemeense wetgeving recht op een soort ouderschapsverlof van (schrik niet) 2 jaar. Desondanks is ze nog actief voor Lidia Home en gaat ze deel uit maken van het bestuur van het project Kerub.

Stichting ROKI is nog op zoek naar bestuursleden, dus mensen die zich belangeloos willen inzetten voor de medemens in economisch achter gebleven gebieden. Wij bieden hulp aan via lokale mensen en organisaties. Daardoor laten we de ouders ondersteunen, zodat hun gezin op een, in dat land of gebied acceptabele manier, kan functioneren. Wij zijn op zoek naar (jonge) mensen die bereid zijn de functies van voorzitter, secretaris, algemeen adjunct en fondsenwerver op zich te nemen. Neem gerust vrijblijvend contact op met één van de huidige bestuursleden.

 

Het adres van Sandra is:                       Giften blijven welkom op
Corunca 165                                        bankrekening 1352.75.717
Jud. Mures 547367                               t.n.v. Stichting ROKI
Romania                                             te Wilnis
E mail:                                               Correspondentieadres
sandravanrijssel@yahoo.com                  Trilgras 25, 3648 JC Wilnis
                                                        tel
0297-282022
                                                        e mail :
vanrijssel@hetnet.nl

Het adres van het kindertehuis is:
Lidia Children Home
Str.
Mihai Eminescu 30
Tirgu Mures
Romania 4300
tel.nr. 00 40 265 21 43 61
fax nr. 00 40 276 21 49 10
e-mail :
lazarenumcopii@yahoo.com

 

Stichting ROKI heeft een eigen website : www.roki.nl.

Giften via de Stichting ROKI zijn aftrekbaar van de belasting als gift voor een goed doel.

 

Help ons helpen