logo_Roki_222x71RONDZENDBRIEF VAN SANDRA

 

September 2009

 

Lieve familie, vrienden en kennissen,

 

Na een heerlijke herfstdag maar weer eens gaan zitten om jullie op de hoogte te brengen van het reilen en zeilen rondom Lidia Home.

De tieners zijn weer naar school, nu allemaal op een vakschool, want ze hebben allen de eerste 8 klassen afgemaakt. We hopen dat de meeste toch nog tot en met klas 10 gaan, want dan heb je toch iets meer aan je diploma. Normaal gesproken ben je met je 14de jaar klaar met klas 8, onze kinderen zijn rond de 15 en de 17 jaar en hebben klas 8 afgemaakt. Voor enkele was het zeer moeilijk om tot klas 8 te komen, laat staan dat we hopen dat ze tot en met klas 10 doorgaan. Maar we zullen zien. Wel zijn 2 van onze tieners geslaagd, hebben dus klas 10 afgemaakt. Eén van hen gaat nu doorstuderen, hier heet dat universiteit, maar het is eigenlijk gewoon een vervolg opleiding. Je bent rond de 23 jaar als je de ‘universiteit’ afrond. We zijn trots op hem, hij heeft er niet veel voor hoeven te doen, maar ziet nu wel in dat hij nu wel hard moet gaan werken om zijn diploma te behalen. Helaas heeft K. M het niet gehaald, maar gaat nu verder met een cursus voor verzorgster. Ze heeft er veel zin in.

 

Sinds we een nieuwe directrice hebben is er heel wat veranderd in Lidia Home. Zichtbaar, maar vooral in het beleid zijn er heel wat veranderingen gekomen. Ze is zeer streng met de tieners en houdt een bepaalde afstand van ze, waar de meeste tieners toch wel erg aan moesten (sommige nog steeds) wennen. Ze is nog jong maar heeft de wind er aardig onder. Ook ziet het huis er weer gezellig en bewoond uit, wat jammer genoeg door onze vorige directeur erg verwaarloosd was. Helaas moeten we nog steeds de ‘rommel’ opruimen die hij gemaakt heeft in de tijd dat hij onze directeur was. Maar we zijn hard de goede kant op aan het gaan.

Wel zien we in, dat het met sommige tieners erg moeilijk zal worden om ze of een opleiding af te maken of een baan te krijgen, simpel weg omdat ze daar gewoon geen zin in hebben of omdat ze de capaciteit daar niet voor hebben. Enkelen verlangen naar vrijheid en die kunnen ze krijgen door weer bij hun ouders te gaan wonen. Ze hangen daar het grootste deel van de dag rond, maar hebben verder weinig of geen toekomst. Dit is erg moeilijk om te zien en aan te horen. Het doet erg veel pijn!

 

Gelukkig zijn er ook fijne dingen die we samen doormaken. Met z’n allen de dozen met kleding uitzoeken bijvoorbeeld. Vraag me alleen niet hoe ik die avond thuis kom! Afgemat en ontzettend blij met de stilte om me heen, al kan mijn dochter Anna (nu alweer 1,5 jaar) ook behoorlijk wat herrie maken. Iedereen wil aandacht en vragen constant dingen, waar ze eigenlijk het antwoord zelf ook wel op weten. O ja, en dan ook nog eens al dat werk dat je gewoon nogmaals moet doen, omdat H. J (17 jaar) ALWEER niet begreep, welk stuk kleding in welke doos moest. Lezen kan hij, het staat met grote letters op de doos, maar toch maakt hij er elke keer weer een rommel van. Trouwens zijn tweeling zus H.I kan er ook wat van. Toch is het gezellig, vooral als het buiten kan. Dit keer zal het er niet van komen, want de school is weer begonnen en er moet geleerd worden. Ten minste.... tussen 3 en 6 is het verplicht om in de woonkamer aan tafel te zitten en te leren (sommige snappen, geloof ik, dat woord niet, want ze doen alles behalve leren!)

 

Ook zijn we dit jaar 5 dagen op kamp geweest. We waren in totaal met z’n 16’en, erg gezellig. Er is geen enkele keer onenigheid geweest, wat een heel groot iets is voor een huis met 13 tieners bij elkaar! Er hing echt een ontzettende fijne sfeer. Ik merkte wel dat de meeste heel veel rekening hielden met mijn dochter Anna, die ook mee was. Als er iemand een grof woord zei, kon die rekenen op een vlaag van commentaren: dat mag niet…of niet doen…hé joh Anna zit hier, enz. Leuk om te zien en te horen. Anna vond de meiden wel gezellig, maar moet van de jongens HELEMAAL niets weten, behalve van M. Z (9 jaar) die ook met ons mee was, ondanks dat ze nu alweer 2 jaar in een gezin woont. Z. was helemaal weg van haar en andersom hetzelfde, hij kroop met haar over de vloer, at met haar en ‘voedde’ haar zelfs op. Nam haar overal in bescherming en ging elke dag een stukje wandelen met haar. Zelfs toen ze een berg moesten beklimmen, die zeer steil was, wilde hij haar in de kangaroe dragen. Erg leuk om te zien dat zo’n stoer jongetje (wat hij echt is, anders dan zijn tweeling broer, die juist meer het ‘watje’ is) zo lief en teder kan zijn.

 

Hoe groot de tieners ook mogen zijn, ze vroegen wel of we BINGO met ze wilde doen. Dit hebben we dan ook 2 avonden uitgebreid gedaan. Er werd hard gestreden om een stukje zeep, snoepjes en ‘vrij-briefjes (briefjes waar op stond, dat je bijvoorbeeld de andere dag vrij was van je taak als afwasser). Er waren dus absoluut geen grote prijzen bij, maar het ging er hard aan toe! Helaas kon ik nergens BINGO blaadjes vinden dus hebben we op het kamp de eerste dag vele BINGO blaadjes moeten maken. De tweede dag kwam M.I (15 jaar) met een goed idee. We moesten ze alleen maar een leeg blaadje geven en zij zouden de cijfers erin schrijven, iedereen mocht dus zelf zijn eigen ‘geluks-’ nummer opschrijven. Deze hele actie duurde elke ronde weer zeker 20 minuten dus uiteindelijk was de avond weer zo voorbij. De andere avonden hebben we ouderwets spelletjes gedaan en activiteiten. Ook hebben we een avond kampvuur gehouden, maar die begon al om half 7, want we hebben rond het kampvuur gegeten. Boterhammen met hagelslag, pindakaas en appelstroop, die ROKI ons in het transport had toegestuurd. Het was er erg gezellig. Wat helemaal fijn was om te zien, dat ze aan het eind van de maaltijd gingen zingen….alle Christelijke liederen die ze ooit geleerd hadden. Het ging dus van opwekkingsliederen tot aan een soort van ‘ik zag een kuikentje’. En dat te horen uit monden, die elke keer als wij voor het eten uit een dagboek wilden lezen, zeer veel gemopper kwam en heel wat gemok!

Verder deden we volleybal wedstrijden, voetbal partijtjes en hebben heerlijk gegeten, want we hadden één van onze oude kokkinnen bij ons.

Het was dus weer een ontzettende gezellige tijd en een fijne herinnering voor allen. Ik ben blij dat we dit alles toch nog op het laatste moment door hebben laten gaan, al waren we maar met 2 volwassenen (en natuurlijk de kokkin). We hebben geen problemen gehad, vooral denk ik omdat wij hen de verantwoordelijkheid hebben gegeven. Eenvoudig; gaan jullie vervelend doen dan gaan we naar huis! Ze hebben echt hun best gedaan, zelfs meer dan hun best.

 

Zoals ik al eerder schreef wonen sinds 2 jaar alweer de tweeling van 9 en hun grote zus van 12 jaar bij een gezin in een dorp zo’n 40 km verderop. Ze hebben het er echt ontzettend naar hun zin. Ze leven echt een dorpsleven met kippen, koeien, varkens, konijnen etc. etc. Ze eten geen luxe dingen en hebben niet alle luxe om hen heen, maar ze zijn er erg gelukkig. Het is fijn om te zien dat ze daar hun vrienden hebben, de familie heeft hun helemaal geaccepteerd. Ze mogen er voor de rest van hun leven blijven, al is dat voor hen soms niet eenvoudig te begrijpen. M. (12 jaar) is een echte puber aan het worden, maar wordt gelukkig hierin strak, maar wel liefdevol, gehouden. Op het kamp had ze echt van

die giechel buien en kon ze soms ineens zomaar star doen. Maar gelukkig moesten we er elke keer weer om lachen en zij zag er gelukkig ook wel de grap van in. Ik denk, dat het haar ook goed deed om tussen al die oudere meiden (ze zijn toch allemaal tussen de 15 en de 21 jaar) rond te hangen. Ze hadden echt van die meiden klets. Haar tweeling broertjes sloten minder goed aan bij de groep, maar goed het verschil van 9 of 15 jaar is toch wel erg groot. Gelukkig was daar H.J ( alweer 18 jaar), die vaak op hun niveau speelde. Ze speelden soldaatje en deden verstoppertje. En daar was natuurlijk Anna, die een prima speelkameraatje in hen vond.

Ik ben ontzettend dankbaar dat we voor deze 3 kinderen een gezin konden vinden, want dat is toch echt het beste!

 

Nou dat was het weer. Zoals u ook kon lezen gaat het nu weer de goede kant uit. Dit betekent niet, dat alle tieners die keuzes zullen maken die wij graag zouden willen zien, maar het leven in Lidia Home is weer een beetje tot rust gekomen. Bij dezen wil ik iedereen bedanken die een kaartje of een mailtje hebben gestuurd in die moeilijke periode, om te zeggen dat ze voor ons bidden. Het deed mij erg goed. Maar houdt alstublieft niet op met bidden, want ik weet zeker dat God naar onze gebeden luistert! We hebben uw gebed hard nodig.

 

De hartelijke groeten van ons allemaal,

Fekete Sandra

 

Het adres van Sandra is:                   Giften blijven welkom op

Corunca 165                                     bankrekening 1352.75.717

Jud. Mures 547367                           t.n.v. Stichting ROKI te Wilnis

Romania                                           Correspondentieadres:

E-mail:                                             Trilgras 25, 3648 JC Wilnis

sandravanrijssel@yahoo.com            telnr. 0297-282022

         E-mail : contact@roki.nl

Het adres van het kindertehuis is:

Lidia Children Home

Str. Mihai Eminescu 30

Tirgu Mures

Romania 4300

tel.nr. 00 40 265 21 43 61

fax nr. 00 40 276 21 49 10

E-mail : office@lazarenum.ro

 

Stichting ROKI heeft een eigen website : www.roki.nl.

Giften via de Stichting ROKI zijn aftrekbaar van de belasting als gift voor een goed doel.

 

Help ons helpen