logo_Roki_222x71RONDZENDBRIEF VAN SANDRA

 

Juni 2008

 

Beste familie, vrienden en kennissen,

 

Dit zal waarschijnlijk de laatste rondzendbrief zijn die ik schrijf, terwijl ik nog zwanger ben. We zijn nu 36 weken zwanger dus nog een maandje te gaan. Het gaat prima, elke controle weer mogen we ons kleintje zien, want hier maken ze bij elke controle een echo. Erg mooi om te zien hoe ons kleintje zich ontwikkelt!

Sinds kort werk ik niet meer, dit omdat het werkprogramma weer eens gewijzigd werd en ik weinig nut zag in een nieuw werkprogramma uitproberen, waarin ik waarschijnlijk maar weinig zal werken. Wel ben ik nog vaak in Lidia Home te vinden, want het contact met de kinderen wil ik graag bijhouden. Het is wel moeizaam om contact met ze te houden, want de meesten zien het toch als een soort afscheid van mijn kant. Ook hebben sommige het er moeilijk mee, dat ik nu een eigen kindje krijg en dat hij of zij niet meer op de eerste plaats staat! Maar er zijn er ook enkele die er weinig moeite mee schijnen te hebben, dat ik niet meer dagelijks werk.

 

Zelf heb ik het er in het begin wel moeilijk mee gehad, vooral omdat ik het nut er niet van inzag thuis te zijn. Ben nooit echt een thuis-blijf-figuur geweest, dus het was wel even slikken. Maar na een week had ik wel door, dat het echt niet alleen maar vervelen is als je thuisblijft…….soms heb ik het idee dat ik thuis harder moet werken dan dat ik op mijn werk deed. Huishoudelijke taken blijven komen, maar wat vooral leuk is om te doen, is alles voor te bereiden voor de komst van ons kleintje!

De tas voor de eerste 5 dagen in het ziekenhuis staat eindelijk klaar met alle benodigheden. Helaas moet je hier zelf nog alles meenemen voor je verblijf in het ziekenhuis, van wc papier tot aan je eigen bestek.

We zijn uiteindelijk naar een andere dokter gegaan, die werkt in een kleine kliniek in de stad. Ik wilde graag naar deze kliniek, omdat het veel kleiner is en het er gemoedelijker aan toe schijnt te gaan dan in het grote ziekenhuis. Hier mag dan ook Attila bij de geboorte zijn, mits hij in doktorskleding verschijnt (wit jasje en broek en witte slippers!) wat in het grote ziekenhuis absoluut niet het geval zou zijn, want daar beval je, als het even tegen zit, met 6 vrouwen tegelijk in de verloskamer (soort lopende-band-werk). Het is hier dan ook niet gewoon dat de vaders bij de geboorte van hun kind zijn, maar het begint er langzaam in te komen. Voor mij is dit een hele geruststelling, want zo sta ik er niet helemaal alleen voor.

 

In Lidia Home zijn de kinderen allemaal druk bezig om toch nog over te gaan. Het hele jaar door hebben we ze geprobeerd te activeren om maar wat aan hun huiswerk te doen en goede cijfers te behalen, maar ze schenen er totaal geen interesse in te hebben!?! Maar nu het op de laatste weken aankomt, zijn de meesten hard bezig om er toch nog een voldoende uit te krijgen. Tja en het vervelende ervan is dan ook nog, dat het sommige ook nog eens lukt! Vervelend, omdat het niet echt een les voor ze is om het volgend jaar maar wat beter te doen, maar dan het hele schooljaar! Sommige leraren vragen dan ook ‘alleen maar’ om een netjes verzorgd schriftje in te leveren, zodat ze naast die rij met cijfers onder de 5 toch nog een 10 krijgen. Dit ‘alleen maar’ betekent wel, dat ze overal op zoek gaan naar iemand die wel het hele jaar braaf in zijn schriftje geschreven heeft en dit allemaal over te schrijven, waar ze dan ook wel een paar dagen tijd voor nodig hebben.

Tja, ook een manier om toch je diploma op zak te krijgen! Soms vraag ik mezelf af of wij ook zo waren?

 

Omdat ik zelf niet mee ben geweest met een uitje van 2 dagen, kamperen in de bergen, heb ik enkele kinderen gevraagd om er over te schrijven. Hierbij  hun belevenissen:

 

Tijdens onze wekelijkse ‘vergadering’ hebben we besloten om 1 mei te gaan kamperen in de bergen, maar dan wel met z’n alleen en niet alleen met een paar.

‘s Morgens om 7 uur ging de trein. Het was erg leuk in de trein, vooral de grote tunnels. Als we daar doorheen gingen was het een hele tijd heel erg donker in de trein. Eindelijk aangekomen moest iedereen zijn tent opzetten. Sommige deden dit heel super goed, want ze hadden thuis geoefend. Het was goed om de natuur om ons heen te horen. In de middag moesten we allemaal de natuur in en het bewonderen, dat was eigenlijk ook wel leuk. ’sAvonds hadden we kampvuur, daarna deden we spelletjes zoals verstoppertje. Iedereen was blij .De andere morgen moesten we allemaal inpakken om naar het treinstation te lopen. Iedereen hielp elkaar om in de trein te klimmen, want als we elkaar niet zouden geholpen hebben dan had het allemaal veel langer geduurd, of we hadden zelfs de trein kunnen missen. “Hoe zou jij je voelen als je nooit hulp krijgt? Jij komt ook vast en zeker in een situatie waar je hulp nodig hebt! Dan is het fijn als je hulp krijgt! Als je andere helpt, help je jezelf ook altijd een beetje!”( wijze les die Ibolya heeft geleerd tijdens dit uitje!) Groetjes Hajdu Ibolya ( 16 jaar).

 

Haar tweeling broer:

 

1 mei moesten we wel om 6 uur opstaan, want we moesten wel anderhalf uur met de trein reizen. De hele lange tunnel waar we een keer doorheen gingen vond ik niet zo fijn, want het was toen heel lang donker in de trein en sommige gingen toen gekke geluiden maken om ons bang te maken.De plek waar we kampeerde was heel erg mooi, er was een rivier en veel groen gras en daarnaast een heel dicht donker bos! We moesten toen onze tent opzetten, maar het was wel erg warm! Daarna hebben we Mics (gehakt rolletjes op houtvuurtje gebakken) gebakken. Daarna hebben we een koffiepauze genomen, toen hebben we heel veel gelachen en heel veel verhalen verteld. Om 5 uur hebben we biologieles gehad en moesten we van de natuur genieten. We hebben toen ook slakken gevangen en op een houtvuurtje gebakken. Iedereen moest het proeven! Dat was echt heel lekker! We zeiden toen dat je dit ook met een slang kunt doen, we hebben toen een slang gevangen en die schoon gemaakt en die ook gebakken. Heel erg lekker, het heeft een echte vis smaak. Om 7 uur gingen wij, de jongens, hout halen uit het bos voor het kampvuur. Daarna hebben we gegeten en spelletjes zoals verstoppertje ( in het donker) gedaan. Om half 11 zijn we het bos in gegaan. Dat was echt heel erg gaaf! Daarna naar bed, maar we hadden maar 4 uurtjes om te slapen meer! Helaas moesten we de andere dag ‘s morgens weer weg. Maar we hebben wel een hele leuke tijd gehad. Groetjes Hajdu Jozsua ( 16jaar).

 

Nog een verslagje van een van de meiden:

 

Samen met de baas zijn we wezen kamperen in Godesmesterhaza. Om half 9 zette iedereen zijn tent op en iedereen moest elkaar helpen. Daarna hebben we Mics gebakken en het kampvuur opgezet. Het kampvuur was erg gezellig. Om 12 uur deden we nog spelletjes als verstoppertje en tikkertje. Daarna gingen sommige nog het bos in om beren te vangen. We hebben ook slakken gevangen en zelfs een slang en die gebakken op een houtvuurtje, dat was erg lekker. Het was een heel gezellig uitje! Groetjes Szabo Krisztina ( 14 jaar)

 

Zo dit waren hun belevenissen. Ze hebben het er erg naar hun zin gehad, wat wel te merken is uit hun verslagen.

 

Dit was het dan weer. Ik hoop dat u ervan genoten heeft.

Ik wil u blijven vragen te bidden voor deze kinderen, nu ze aan het puberen zijn lijkt het soms alsof je tegen een muur op moet klimmen, wat absoluut onklimbaar lijkt te zijn. Toch hebben we kleine vooruitgangetjes naast de grotere mislukken, daar teren we dan maar weer een tijdje op!

 

De hartelijke groeten van de kinderen en alle collega’s,

Sandra

 

Resultaat bestekactie:

We zijn bij het begin van de actie begonnen met bonnen te vragen om voor de kinderen van Lidia Home een eigen bestek te regelen. We zouden dus 17 setjes nodig hebben, dus 1275 bonnen. Dat hebben we geweten, want na een aarzelend begin, begon het te stromen en te stromen en te stromen. Omdat er op verschillende plaatsen werd verzameld, was het soms wat onoverzichtelijk, maar wat dan ook, de stapel dozen met setjes groeide gestaag. Het werd een klein feestje toen we 17 setjes hadden en de stroom ging door. Het echte eindresultaat is geworden, houd u vast: 171 setjes, dus 12825 bonnen. Een luxe probleem, maar Sandra had een oplossing. Normaal krijgt het personeel van Lidia Home een soort kerstpakket of paaspakket (C1000 pakketten) en nu kunnen we ze allemaal een aantal besteksetjes geven voor hun gezin thuis. Ook moeten de kinderen van Lidia Home zelfstandig gaan leven en dan kunnen ze allemaal hun bestek meenemen. Voor de 17 setjes voor de kinderen van Lidia Home kwam Nant Hartel, juwelier uit Wilnis, met een mooie geste: hij graveerde de namen van de kinderen in de bestekken en rekende geen geld daarvoor. Nant en alle spaarders, hartelijk dank.

 

Giften voor Sandra:

Sandra fungeert nog steeds als ogen en oren van ons. Daarmee doet ze heel goed werk en dat mag ook gewoon doorgaan. Zij krijgt een tegemoetkoming in het levensonderhoud van Stichting ROKI, die weer gevoed moet worden met giften. Zoudt u zo rond de vakantietijd ook willen kijken of een deeltje van het budget een bestemming voor Sandra kan krijgen? Van harte aanbevolen.

 

Het adres van Sandra is:                   Giften blijven welkom op

Corunca 165                                     bankrekening 1352.75.717

Jud. Mures 547367                           t.n.v. Stichting ROKI te Wilnis

Romania                                           Correspondentieadres:

E-mail:                                             Trilgras 25, 3648 JC Wilnis

sandravanrijssel@yahoo.com            telnr. 0297-282022

         E-mail : contact@roki.nl

Het adres van het kindertehuis is:

Lidia Children Home

Str. Mihai Eminescu 30

Tirgu Mures

Romania 4300

tel.nr. 00 40 265 21 43 61

fax nr. 00 40 276 21 49 10

E-mail : office@lazarenum.ro

 

Stichting ROKI heeft een eigen website : www.roki.nl.

Giften via de Stichting ROKI zijn aftrekbaar van de belasting als gift voor een goed doel.

 

Help ons helpen