RONDZENDBRIEF VAN SANDRA.

(Naast deze brief bevat dit document ook:

  1. Nieuwsberichten van Stichting ROKI )

 

December 2005.

 

Lieve familie, vrienden en kennissen,

 

Op dit moment is het hier nat en somber, terwijl het in Nederland wit blijkt te zijn. Normaal ligt hier al een mooi, wit pak sneeuw en zijn de kinderen  druk bezig met ijsbanen maken achter in de tuin en, als het net gesneeuwd heeft, sneeuwpoppen. Helaas voor hen geen sneeuw. Zelf heb ik daar helemaal geen problemen mee, want dan krijg ik tenminste ook geen ‘sneeuwdouche’ van de kinderen, waar ik echt niet om zit te springen!

 

De afgelopen weken heeft hier het onderwijs gestaakt. Fijn voor de kinderen, maar voor ons niet altijd. Elke dag weer het journaal kijken of ze de andere dag naar school moesten of niet. De kinderen zijn weer heerlijk bijgekomen, niet vroeg opstaan, de hele dag geen verplichtingen. Het heeft ze wel goed gedaan, want vóór de staking was iedereen aan het kwakkelen, de ene griep na de andere, keelontstekingen etc. Bijna iedereen deed mee.

In de tijd van de staking hebben we veel geknutseld, vooral al voor de kerstversiering. Omdat er verder weinig te doen was, deden zelfs de groteren eraan mee. Dit was wel erg gezellig.

Helaas voor sommige kinderen moeten ze wel de afgelopen weken inhalen. Hoe? Dat verschilt per school. De ene school laat de kinderen op zaterdag les krijgen, andere scholen gaan langer door in de kerstvakantie, of beginnen eerder met onderwijs in januari. Dit is de wat mindere kant voor ze, maar was natuurlijk wel te verwachten.

Het onderwijs staakte  voor hoger salarissen, betere schoolgebouwen etc. Dit laatste was inderdaad wel nodig, want scholen, hier in Roemenië, zijn echt geen gezellige, kindvriendelijke gebouwen. Het is geen plek waar een kind graag heen zou willen. Ook moeten ze vaak de klas delen met een andere groep, ‘s middags en ‘s morgens dus les. Hierdoor kunnen de meeste groepen ook het klaslokaal niet wat opfleuren. De precieze uitslag van de staking weet ik eigenlijk niet, maar van horen zeggen hebben ze maar de helft gekregen van wat ze gevraagd hadden, maar ze moesten weer allemaal aan het werk.

 

Dat we met tieners werken, hebben we enkele weken geleden weer kunnen merken. We zijn er allemaal erg van geschrokken, maar gelukkig is het allemaal redelijk goed afgelopen.

Twee van onze jongens hadden een ‘wegloopactie’ gepland, al vanaf de zomer. Ze zouden de bus van het tehuis daarvoor gebruiken. De oudste (15 jaar) van de twee kon die besturen. Ze hadden dit zeer goed uitgedacht.

 

Op een avond heeft de oudste de sleutel van de bus weten te vinden, die trouwens in de gesloten keuken lag, en hiermee de bus geopend. Met enkele andere kinderen hebben ze toen de bus uit de tuin de weg opgeduwd. Hier hebben ze die laten staan en zijn naar binnen gegaan om de net begonnen film af te kijken. In de nacht zijn ze er samen tussen uitgeknepen en zijn een eindje wezen rijden. De bus netjes weer terug gezet voor het huis, aan de weg. Enkele dagen later schepte de oudste jongen op over het hele gebeuren tegen een van de oudere meiden (16jaar), die geloofde er niks van en zei dat hij maar eens moest laten zien of hij inderdaad de bus kon besturen. Zij was wel uit op een verzetje.

Zo kwam het dat de oudste jongen en zij die nacht er ook tussenuit zijn geknepen en zijn gaan rijden. Onderweg kwamen ze een jongen tegen, vanuit het andere tehuis, en ze hebben die ook meegenomen.

Dit keer werd het direct opgemerkt, dat de twee tieners er vandoor waren met de bus en is één van de jongens er met de fiets achteraan gegaan. Dit allemaal midden in de nacht! Direct de man van de directrice opgebeld en die is ze direct gaan zoeken. Na een behoorlijke lange tocht  kwamen ze weer richting huis. Maar doordat ze zagen dat ze gevolgd werden door de man van de directrice, gingen ze harder rijden. Hierdoor raakte de oudste jongen de macht over het stuur kwijt en zijn ze met de bus omgeslagen. Die schoof door de vaart nog een eind door, maar is tot stilstand gekomen tegen een betonnen lantarenpaal. De kinderen, die niet vast zaten, hebben dus een behoorlijke smak gemaakt, maar zijn er toch zonder verwondingen uitgekomen. Alleen de jongen van het andere tehuis zat klem tussen allerlei rotzooi achter in de bus. Maar met hulp van de jongen op de fiets, is ook hij er goed vanaf gekomen. Wel werd gelijk de brandweer, ambulance, politie gebeld en die waren er binnen enkele minuten.

 

De bus is niet meer door ons te gebruiken, heeft te veel schade om te repareren, maar het belangrijkste is toch wel dat de kinderen er ongedeerd vanaf zijn gekomen.

Het was nog even onzeker of de jongen, die reed, niet een gevangenisstraf zou krijgen, maar doordat het onze eigen bus was, wordt hij niet vervolgd (je geeft je eigen kind moeilijk aan), wel  is nog onduidelijk of hij ooit zijn rijbewijs mag behalen. Ook is hij verplicht zich elke week melden bij een psychologe van de kinderbescherming, hetzelfde geldt voor het meisje. Binnenshuis zijn er verschillende straffen opgelegd, die zeker nog tot eind december gelden.

Ook de rest van de kinderen is gestraft, omdat bijna iedereen van het plan afwist, maar het niet door hebben gegeven aan de volwassenen.  Eén maand lang hebben ze geen zakgeld gehad en ook kregen ze zolang geen lekkers tussendoor. Het geld wat we daarmee besparen, is apart gezet voor een nieuwe bus, om het zo maar even te zeggen.

Nu is de rust weer redelijk terug gekeerd. Het was een hele schok, maar het was goed te horen, dat zelfs in ‘normale’ gezinnen dit soort dingen gebeuren. Dit geeft rust. Door dit alles is wel de controle van de kinderbescherming verscherpt. Maar goed we hebben weinig te verbergen.

 

Ik merk toch telkens weer dat we bescherming krijgen, vooral na dit hele gebeuren. Ik voel dat, op de een of andere manier, God toch nog iets van plan is met deze kinderen. Dit is goed om te zien. Deze kinderen hebben een soort tweede kans gekregen, niet zomaar. Ik ben dankbaar dat vele voor ons bidden, dit is heel erg belangrijk.

 

Toch wil ik deze brief niet zo somber sluiten. Op dit moment is het echt rustig in Lidia home en de kinderen doen hun best om zich aan de regels te houden. We hebben als nieuwe regel, dat, als je schreeuwt of lelijke woorden gebruikt tegen een van de volwassenen, je die dag een droge boterham met water krijgt. Vorige week was ik op zoek naar één van de jongens en liep daarom ook langs de douches. Daar hoorde ik één van de jongens (13jaar) schelden. Toen ik de deur iets wijder open zette, zag ik hem boos gebaren en gekke bekken trekken tegen zijn spiegelbeeld. Toen hij mij in de gaten kreeg, vroeg ik hem wat hij aan het doen was. Eerst wat verlegen, maar daarna wat vrijer zei hij: “Ik kan toch beter tegen mezelf schelden, dan dat ik dat tegen X (een van de volwassenen) doe!?! Zo kan ik tenminste vanavond wel gewoon eten.” Ik moest er, nadat ik hem alleen gelaten had, wel erg hard om lachen.

 

Zo dit was het weer. Ik hoop dat het leuk (vooral het laatste natuurlijk) was om deze brief te lezen.

 

De hartelijke groeten van ons allemaal,

 

Sandra

 

 

Het adres van Sandra is:                    Giften blijven welkom op

Corunca 165                                     bankrekening 1352.75.717

Jud. Mures 547367                           t.n.v. Stichting ROKI

Romania                                           te Wilnis

e-mail:                                              Correspondentieadres

sandravanrijssel@yahoo.com             Trilgras 25, 3648 JC Wilnis

0297-282022

e-mail : vanrijssel@hetnet.nl

Het adres van het kindertehuis is:

Lidia Children Home

Str. Mihai Eminescu 30

Tirgu Mures

Romania 4300

tel.nr. 00 40 265 21 43 61

fax nr. 00 40 276 21 49 10

e-mail : lidya@rdslink.ro

 

ROKI Nieuws

ROKI heeft een eigen website : www.roki.nl.

 

Nog een berichtje van de ouders van Sandra:

 

Bij de inzameling van kleding krijgen we ook diverse knuffels, gebruiksvoorwerpen, speelgoed etc. om te verkopen voor onze doelen en de garage puilt langzamerhand uit. Deze goederen kunnen of mogen we niet naar Roemenie transporteren en daarom willen we die (meestal heel goedkoop) verkopen tijdens de openingstijden (15.00 uur tot 17.00 uur en 19.00 uur tot 20.00 uur) van de bibliotheek in de Roeping op vrijdag, 16 december 2005. De opbrengst is geheel bestemd voor de Stichting ROKI. Komt allen, want er is gegarandeerd iets voor u/jou bij voor een ongelooflijk lage prijs.

 

Onze oproep voor C1000 pakketten was succesvol. In november hebben we 20 pakketten meegenomen naar Lidia Home, waar deze worden gebruikt als Kerstpakketten voor de medewerkers. In de garage staan nog 10 pakketten, die vermoedelijk in maart richting Roemenie gaan. Bij elkaar dus een respectabel aantal, waarvoor wij de dank vanuit Roemenie overbrengen aan jullie allemaal.

 

Sandra vroeg namens Lidia Home om geld voor een nieuwe koelkast, thermostaatknoppen, een personeelsavondje. Tijdens de zangdienst op 26 november 2005 hebben we dit onder de aandacht van de bezoekers gebracht en toen kon alles gehonoreerd worden. Ook heeft het bestuur besloten dat alle kinderen van Lidia Home elke week een stuk fruit moet krijgen. Blijft u de Stichting ondersteunen zodat dit werk door kan gaan. Sandra is afhankelijk van uw geldelijke giften.

 

Giften via de Stichting ROKI zijn aftrekbaar van de belasting als gift voor een goed doel.