RONDZENDBRIEF VAN SANDRA.

(Naast deze brief bevat dit document ook

  1. Nieuwsberichten van Stichting ROKI
  2. Jeugdvereniging ‘Op Weg’ is afgelopen zomer in Lidia Home geweest
  3. 12 oktober 2005 in de Roeping hiervan een verslag. Aanvang 20:00

 

September 2005.

 

Lieve familie, vrienden en kennissen,

 

Het is weer zo ver om een nieuwsbrief te schrijven. De zomervakantie is weer achter de rug. Morgen gaan de kinderen weer allemaal naar school, waar niet iedereen op zit te wachten.

 

Zelf vind ik het aan de ene kant heerlijk, dat de kinderen weer naar school gaan, want dan krijgen we weer wat meer ritme in het dagelijks leven.

Maar toch zal ik het missen de kleine dingen die zo heerlijk zijn aan de vakantie. Bijvoorbeeld het uitgebreid wakker worden van de kinderen. In de vakantie mogen ze uitslapen, dat betekent rond een uur of halftien wakker worden, in plaats van halfzeven. Zo rustig wakker worden, betekent wel, dat de meeste in bed blijven totdat je ze persoonlijk hebt wakker gemaakt, wat wel even tijd kost. Schooltijd, dan hebben we daar echt geen tijd voor. Dan is het elke keer weer een race tegen de klok om iedereen op tijd en met alles bij zich de deur uit te krijgen. Tijdens de vakantie wordt de klok dan ook weinig gebruikt. Op dit moment hebben we één klok, die goed loopt en dat vindt niemand een probleem. Nu de school weer begint, moeten de batterijen weer uit de kast worden gehaald, want één klok heb je toch echt nodig.

 

Voordeel van de vakantie is ook het heerlijk lang eten. Sinds juli eten we nu altijd buiten, wat een echt vakantie gevoel geeft. Het is wel even sjouwen met de pannen, maar dat is echt de moeite waard.

 

In juli hebben namelijk 12 jongeren van (of verbonden met) Wilnis zich een week ingezet in Lidia Home. Enkele jongens hebben een carport gebouwd ( een soort open garage) en picknicktafels in elkaar gezet. Onder deze carport en op deze picknicktafels eten we dus nu elke dag.

De andere jongeren hebben een heel gevarieerd programma aan de kinderen gegeven. In de ochtend was er een soort van bijbelstudie, heel vrij en leuk, zodat sommige kinderen zelfs al in de kamer zaten te wachten op de jongeren. Meestal moet je ze met man en macht bij elkaar roepen, voordat ze komen, vooral als het gaat om bijbelstudies. Het was zo leuk in elkaar gezet, dat de kinderen er gewoon van genoten. We hebben gezongen, veel geluisterd, gekeken naar toneelstukjes etc. etc. Daarna was er altijd een verwerking, die zeer uitdagend voor de meeste kinderen was. We hebben windgongen van schelpen, spiegels van wasknijpers en collages etc. gemaakt. Zelfs de volwassenen deden hiermee erg hun best. Dit was erg leuk om te zien.

 

‘s Middags was er meestal een vrij programma zoals zwemmen, balspelen in de tuin, dierentuin, zelfs een dagje naar een meer met afsluitend een barbecue ( mics, spreek uit als 'miets' = een soort gekruid gehakt in een langwerpige vorm). Helaas was het die dag erg regenachtig, maar toch hebben er meerdere in het water van het meer gezwommen.

Kortom de kinderen hebben er erg van genoten en ook wij de volwassenen. Het heeft ook nu nog zijn uitwerking, want van de week vroeg één van de kinderen of ik ook eens wilde vertellen hoe ik in God ben gaan geloven. Voorheen hoefde je daar echt  niet mee aan te komen, want dat vonden ze maar saai. Misschien dat wij, als volwassenen, ook wat meer durven sinds we gezien hebben dat het Geloof  de kinderen wel degelijk bezig houdt!?

Ik hoop en bid dat het verder mag gaan in hun leven en dank God dat we een ‘opfrissing’ mochten krijgen door deze jongeren van Wilnis.

 

Ook dit jaar zijn we weer op kamp geweest. Omdat we maar met drie vaste volwassenen zouden gaan, waren we echt bang voor een mislukking. Maar dat viel echt reuze mee! We hebben echt een heerlijke tijd gehad. Doordat we geen programma hadden met de kinderen, waren ze de hele dag vrij in hun doen en laten. Als één van de kinderen zich verveelde, dan vroeg het om ‘een spelletje met ze te doen’ of wat te plakken en te knippen. Ook hadden we elke avond kampvuur, waar we gezongen, moppen verteld hebben en sommige vertelde gewoon zomaar vrij wat uit hun eigen leven.

De eerste dag hadden we ‘De Wensenmuur’ volgehangen met wensen. Elke ochtend bij het ontbijt kozen we er 3 of 4 wensen uit, die die dag vervuld zouden worden. Er waren hele leuke wensen bij zoals paardrijden, kletsen met één van de volwassenen bij de rivier, heel veel spelletjes doen, zwemmen, boeket met veldbloemen etc. etc. Het leuke was, dat iedereen mee hielp om de wens in vervulling te laten komen. Ook waren er onmogelijke wensen bij, zoals Mari die naar Engeland wilde. Dat was natuurlijk een wens die niet in vervulling kon gaan, maar we hebben een Engelse vlag gemaakt, Engeland in het zand getekend en Mari het Engelse volkslied laten zingen. Ze heeft er van genoten, zo in de belangstelling te staan.

Kortom we hebben van elkaar mogen genieten en lekker vrij met elkaar om mogen gaan, dit was wel even nodig, denk ik.

 

De meeste kinderen gaan weer gewoon naar hun eigen school, wel ALLEMAAL een klas hoger. Dit is wel even de moeite waard om te schrijven, want vaak blijft er altijd wel eentje zitten. De drie oudsten gaan naar een vakschool, helaas ook Attila, die eigenlijk wel door had kunnen studeren, maar daar gewoon even geen zin in had. Nu heeft hij er wel spijt van, want waarschijnlijk zit hij samen in de klas met V. Istvan, die van de speciale school komt. Maar goed, volgend jaar kan Attila zijn examen over doen en dan maar hopen, dat hij dan wel alles op alles zet om het te halen.

 

Vrijdag hebben we alle kasten opgeruimd en iedereen weer voorzien van normale kleding, alhoewel dat heel uiteenloopt, want wat voor ons normale kleding is, is voor de jongeren ouderwets en kleding waar je voor gek mee loopt!? Voor hen is normale kleding: een supergrote, wijde, onder je heupen hangende broek met gaten erin en vale plekken op je bovenbenen. Hier boven op een drie maten te grote trui, meestal kleurloos!! O ja, schoenen, geen nette schoenen, nee, schoenen zonder veters, soms met veiligheidsspelden bij elkaar gehouden! Tja, probeer hier maar eens compromissen te sluiten, want ze moeten namelijk wel aan de eisen van de school voldoen, nou ja, zo ongeveer.

 

Ook zien alle kinderen er weer lekker fris uit, zo met hun net geknipte haren. Tegenwoordig willen ze allemaal weer wat anders, dus is het weer een hele leerschool voor mij. Op deze manier heb ik geen knipcursus nodig, alhoewel het weer een heel gedoe is, om ze het allemaal naar het zin te maken. Maar goed, ook daarin zijn er veranderingen, want het maakt niet uit hoe je het knipt er gaat meestal een halve pot gel overheen, voordat ze de deur uitgaan. Ik vraag me nog steeds af hoe ze het redden met hun zakgeld, volgens mij hebben ze hun maandelijkse zakgeld helemaal nodig voor GEL. Tja, wie mooi wil zijn…….

 

Als laatste wil ik iedereen hartelijk bedanken voor de vele goederen, die hier zijn gebracht. We hebben uiteindelijk alle kinderen weer een voorraadje kleding kunnen geven, klaar het komende schoolseizoen. Maar ook hartelijk dank voor de financiën, want hierdoor konden we weer vele schoolspullen kopen, die de kinderen nodig hebben het komende jaar.

 

Maar het aller belangrijkste is toch wel het ondersteunend gebed. Door uw, jouw gebed mochten deze zomer de kinderen openstaan voor Zijn Evangelie en mag alles voorspoedig gaan. Hartelijk dank.

 

De hartelijke groeten,

Sandra en de kinderen en de collega’s.

 

 

Het adres van Sandra is:                    Giften blijven welkom op

Corunca 165                                     bankrekening 1352.75.717

Jud. Mures 547367                           t.n.v. Stichting ROKI

Romania                                           te Wilnis

e-mail:                                              Correspondentieadres

sandravanrijssel@yahoo.com             Trilgras 25, 3648 JC Wilnis

0297-282022

e-mail : vanrijssel@hetnet.nl

Het adres van het kindertehuis is:

Lidia Children Home

Str. Mihai Eminescu 30

Tirgu Mures

Romania 4300

tel.nr. 00 40 265 21 43 61

fax nr. 00 40 276 21 49 10

e-mail : lidya@rdslink.ro

 

ROKI Nieuws

ROKI heeft een eigen website : www.roki.nl.

Nog een berichtje van de ouders van Sandra:

 

Afgelopen jaar hebben we in drie partijen ruim 60 C1000 pakketten naar Roemenie getransporteerd. Daar hebben we ze ter beschikking gesteld aan de directie van Lidia Home en de zigeunerschool, als Kerstpakket, als beloning tussendoor. Ook hebben we ze gebruikt voor mensen die zich belangeloos inzetten voor deze twee instellingen (advocaat, dokter etc.) en Sandra en Ibolya ondersteunen met de auto etc. Tot onze blijdschap zagen we in de reclame, dat C1000 ook dit jaar weer actie voert voor gratis pakketten. Wel is er een voorwaarde bijgekomen, namelijk elke C1000 winkel geeft eigen zegels uit en geeft alleen op de eigen zegels pakketten weg. Daarom vragen wij u om toch weer te sparen voor onze contacten in Roemenie, doch nu zoveel mogelijk zelf de pakketten af te halen en bij ons te brengen. Restanten zegels met vermelding bij welke C1000 deze zijn gekregen zijn natuurlijk ook welkom. Wij hopen ook dit jaar weer op veel pakketten. Vorig jaar krabbelden we regelmatig op ons hoofd en vroegen ons af op welke wijze we die hoeveelheid nu weer op tijd konden brengen. We hopen ook dit jaar weer een probleempje daarmee te hebben. We rekenen op u allen.

 

Jeugdvereniging ‘Op Weg’  naar Roemenie

Sandra heeft melding gedaan van het prachtige werk van de jongeren vanuit Wilnis (en die daarmee verbonden zijn). De jongeren willen ook u allen op de hoogte brengen van hun werkzaamheden en verder verblijf daar. Ze houden daarvoor een avond in De Roeping achter de Hervormde kerk te Wilnis (bij de verkeerslichten op de Ir. Enschédeweg). De datum daarvan is woensdag, 12 oktober 2005 aanvang 20.00 uur. U bent van harte welkom om hun verhaal te horen, de film te bekijken en hen te bemoedigen na hun uitvoering. 

 

Al de giften via de Stichting ROKI zijn aftrekbaar van de belasting als gift voor een goed doel. Wellicht nog een reden om wat te geven voor Sandra of de jongerengroep.