RONDZENDBRIEF VAN SANDRA

Juli 2004

 

Beste familie, vrienden en kennisen,

 

Na het lezen van de vorige Rondzendbrief wordt het weer tijd om er weer een te maken.

Graag wil ik even terug komen op de vorige rondzendbrief.

 

De jongen, die steelt, zit toch nog bij ons, maar is al meerdere keren bij ons weggelopen, uit woede en frustratie. Hij heeft bekend, dat hij ook van mij gestolen heeft en dat de reden daarvoor was om ons, als medewerksters van Lidia Home, eens even te pesten. Hij wilde eigenlijk mijn portemonee niet meenemen, maar doordat de tas van mijn collega en die van mij wel erg veel op elkaar leken, nam hij ze allebei maar mee, met de gedachten dat het geen kwaad kon ook mij even te treiteren.

Of hij inderdaad bij een bende zit vragen we ons nog steeds af. Wel is hij nooit op school en gaat ’s nachts ongevraagd de deur uit. Of eigenlijk vlucht hij het huis uit. Helaas steelt hij nog steeds en worden zijn woede aanvallen erger. Hij is nu onder behandeling van een psychiater. Hij heeft aangegeven dat hij toch nog een tijdje wil blijven, omdat hij geen andere plek heeft om heen te gaan. Hij is volgens de psychiater zeer beschadigd, zoals wij al verwachten.

 

Volgens de psychiater heeft meer dan de helft van onze kinderen zo’n beschadiging. Niet erg opbeurend, vooral omdat die problemen meestal rond de pubertijd eruit komen. We hebben dus nog heel wat in het vooruitzicht.

 

Gelukkig zijn de andere twee jongens, die er ook bij leken te horen, schoon en hebben, op enkele kleinere dingen na, niets met het hele gebeuren te maken. De twee jongens zijn wel een stuk rustiger en veel meer behulpzaam. Dit is echt een positieve kant van heel dit gebeuren.

 

Op dit moment is de jongen aan het werk op het kamp, ver in de bossen. We hopen allemaal even op adem te komen, maar hopen vooral dat het hem goed doet om er even tussenuit te zijn.

 

Verder gaat alles zijn gangetje. Het lijkt wel dat, als er een probleem is met een van de kinderen, dat de andere zich dan een beetje inhouden. Of misschien is het omdat we dan minder negatieve aandacht aan de andere kinderen geven. Naast al die problemen lijken de andere puber problemen maar erg klein en niets.

 

Ibolya (12jr.) heeft helaas wel een aantal dagen in het ziekenhuis moeten liggen. Zij is zeer klein voor haar leeftijd en is geboren met een hartafwijking. Hier heeft ze uiteindelijk dus geen last van, maar dat dachten de artsen in het begin wel. Gelukkig schijnt het met haar hart goed te gaan, maar ze groeit niet voldoende en haar immuniteit is zeer zwak. Ze heeft een flinke bloedarmoede en ook zij is onder behandeling van een psychologe, tja daar kijken wij al niet meer van op. Ze heeft een “maakt niet uit wat ik doe” complex. Ik denk dat ze daar wel een mooi woord voor hebben, maar ik denk dat al onze kinderen met dit complex rondlopen. Toch wordt ze weer volgestopt met medicijnen, wat je ook niet echt gezond kunt noemen. Ook moet ze natuurlijk veel vlees eten en melk drinken, wat wel het ergste is voor haar!! Samen met haar tweeling broer Jozsua en oudere broer Joska heeft ze daar een gruwelijke hekel aan. Het is echt een sport om haar en haar broers aan het vlees eten te krijgen.

Deze maand zijn ze onverwachts naar huis geweest, bij hun ouders. Dit was totaal geen succes en we zijn er, als staf, erg boos over. Ze kwamen dan ook onder de pukkels, luizen en zeer onrustig vandaan. Zo had ik ze nog nooit eerder gezien. De pukkels waren zo erg dat je geen gewone huid meer kon zien. Later bleek dat alle insecten die maar kunnen bijten, prikken of wat dan ook  hun even “geproefd” hadden. Het was geen gezicht!! De twee jongens zijn erg onderste boven van het bezoek en zijn zeer onzeker. Elke keer als we ergens heen gaan, vragen ze of ze wel weer thuis komen en of we ze daar niet achter laten. Ibolya, daar en tegen, wil wel graag weer terug, maar niet naar de situatie hoe ze leven, maar naar haar moeder. Ik vraag me af hoe de kinderen hebben kunnen comuniceren met hun ouders en de rest van het gezin, want het zijn Roemeens sprekende zigeuners. Onze kinderen zijn Hongaars sprekende en veel van onze kinderen vinden het moeilijk op de Roemeense taal te leren. Daarbij komt nog dat Joska doof is en zijn eigen taal (Hongaars) nog zo minimaal beheerst, dat hij op het niveau zit van een 4-jarige (hij is 13 jaar). Maar ze hebben elkaar begrepen, blijkt. Ze mochten meehelpen met het hoeden van de koeien van het dorp. In dit land is het gewoon dat al de koeien van een dorp met één of meerdere hoeders vroeg in  morgen naar het open veld gaan en ’s avonds weer terug komen. Leuk gezicht, al die koeien die precies weten waar ze wonen, maar erg vervelend als je haast hebt om naar je werk te gaan, want dan moet je toch even wachten.

 

Helaas voor Ibolya, maar gelukkig voor de jongens, is het niet mogelijk om de kinderen bij de ouders te plaatsen. De situatie is daar niet voldoende voor. Ze leven onder zeer arme omstandigheden en leven van dag tot dag. Meerdere broers en zussen leven in staatstehuizen en meerdere daarvan hebben een handicap, zoals Joska die doof  is. Ik neem ook niet aan dat de ouders de kinderen al  thuis willen hebben, want ze zijn nog te jong om voor ze te werken.

De meeste ouders van onze kinderen noemen de tehuizen dan ook opvoedhuizen. Zodra ze groot genoeg zijn, willen ze ze terug, zodat ze er profijt van kunnen hebben. Zo hebben ze een opgegroeid en onderwezen kind en er zelf geen cent aan hoeven te betalen!! Tja, vreemde gedachten, want ondertussen zijn de kinderen wel een ander leven gewend en willen niet graag terug naar hun ouders. Ik kan ze dan ook maar moeilijk ‘ouders’ noemen, want wie doet zoiets met zijn eigen kind. Er zijn natuurlijk uitzonderingen, zoals ouders, die het geprobeerd hebben, maar toch zijn uitgegleden. Helaas krijg je hen zeer moeilijk weer op de been. Helaas voor hun kinderen. Je helpt ze er niet mee door een nieuw huis, vast salaris etc. te geven, want dat is het probleem niet. Meestal is het probleem de alcohol en of hun verandering van leefpatroon.

 

Op dit moment zitten we midden in de zomervakantie. Op kamp zijn ze al geweest, dit keer ben ik zelf niet mee geweest. Ik mis het wel, want het is heerlijk om in een totaal andere, vrije, omgeving met de kinderen bezig te zijn. Voor de kinderen en het personeel is het dan ook een verademing.

 

Meerdere kinderen  hebben in de vakantie een “baantje” ze krijgen er weinig geld voor, waar het eigenlijk niet om gaat. Zo gaat Enikö bij een mevrouw van de kerk kaarten maken, maar Krisztina helpt mee bij een plantenkweker. We hopen zo dat ze zich niet vervelen en toch nog naast hun “werk” tijd hebben voor andere dingen, zoals uitjes en natuurlijk zwemmen!!

 

Zo dit was het weer. Gelukkig is de rust aardig teruggekeerd in het huis. Het was voor mij erg goed om van meerdere mensen hun mening te horen óf te horen dat ze zelf zoiets mee hadden gemaakt óf dat ze voor ons baden. Het heeft me allemaal geholpen om wat meer te relativeren. Zo kon ik, en konden meerdere collega’s, het  neerleggen.

Ik wil u/jouw hiervoor hartelijk bedanken. Nog steeds vraag ik u/jou te blijven bidden voor de kinderen, maar ook voor de staf, die een zware taak hebben bij het opvoeden van deze kinderen.

 

Ook wil ik u/jouw  vragen te bidden voor onze directrice, dat ze de juiste beslissingen mag nemen en dat ze de kracht mag ontvangen om op de juiste wijze door te gaan met dit werk.

 

De hartelijke groeten van ons allemaal,

 

Sandra

 

LET OP: NIEUWE E-MAILADRESSEN van Sandra en Lidia Home.

Het adres van Sandra is:                    Giften blijven welkom op

Corunca 165                                     bankrekening 1352.75.717

Jud. Mures 4322                               t.n.v. Stichting ROKI

Romania                                           te Wilnis

E mail:                                              Correspondentieadres

sandravanrijssel@yahoo.com   Trilgras 25, 3648 JC Wilnis

0297-282022

e mail : vanrijssel@hetnet.nl

             roki@freeler.nl

 

Het adres van het kindertehuis is:

Lidia Children Home

Str. Mihai Eminescu 30

Tirgu Mures

Romania 4300

tel.nr. 00 40 265 21 43 61

fax nr. 00 40 276 21 49 10

e-mail : lidya@rdslink.ro

 

Nog even een kort berichtje. De auto van Sandra is versleten en kost haar veel geld aan reparaties. Het is een zeer oude Dacia en zeer onbetrouwbaar. Wij proberen geld in te zamelen voor een andere auto, waarvan de kosten ongeveer €6000 zullen zijn. Een groot bedrag voor Sandra en ons, in elk geval heeft Sandra dit niet. Daarom doen we ook een beroep op jullie als trouwe lezers van haar Rondzendbrief. Indien ook u/jij wilt bijdragen, dan kunt u een bedrag (ook kleine bedragen zijn welkom) overmaken naar de bankrekening van de Stichting (giften zijn aftrekbaar bij de belastingaangifte), Vermeldt dan even ‘auto voor Sandra’. Bij voorbaat dank.

Aart en Ria van Rijssel.