RONDZENDBRIEF VAN SANDRA

Januari 2004

 

Lieve familie, vrienden en kennissen,

 

Ook aan het einde van dit jaar weer een rondzendbrief. Er is in de tussen tijd zoveel gebeurd. Niet veel opzienbarende dingen voor de buitenwereld, maar toch heel belangrijk voor het kind zelf.

Zoals Sz. Istvan (10jr) die zijn moeder heeft gevonden. Zeer toevallig eigenlijk. Nadat we een bezoek hadden afgelegd aan de familie van Istvan (13jr), bleek na navraag dat Sz. Istvan's moeder de buurvrouw was. Wat is de wereld toch klein.

Istvan's moeder was verteld, dat haar zoon was geadopteerd door een Amerikaans echtpaar. De waarheid was dus dat ze maar enkele kilometers verwijderd was van haar zoon. De moeder moest 10 jaar geleden haar zoon afstaan, omdat ze een ongetrouwde moeder was van 3 kinderen. Haar ouders lieten haar bij haar inwonen, maar vonden 3 kinderen teveel. Vooral een baby (Istvan) erbij was iets teveel! Zo deed Istvan's moeder afstand van haar net geboren zoon. Ze kon niet anders, wat kan je beginnen als alleenstaande moeder met 3 kinderen en zonder woning? De moeder is nu de eigenaar van een zeer aanzienlijk huis en leidt een goed leven. Niemand in het dorp wist van Istvan af, zelfs haar andere twee kinderen niet. Het was dan ook een hele schok voor de moeder zomaar ineens voor zich haar zoon te zien staan. Istvan was en is er ook erg van ondersteboven. Natuurlijk dromen de kinderen over hun ouders, vaak erg perfect, maar ergens weten ze wel, dat ze een teleurstelling te wachten staat, als ze hun ouders ontmoeten. Dat de moeder van Istvan in zo'n goede conditie leeft, was echt een verrassing!! Een erg fijne verassing. De moeder heeft al meerdere keren aan Istvan geschreven en Istvan schrijft trouw terug. Na enkele dagen erg labiel (om de kleine dingen huilen) lijkt hij veel stabieler dan voorheen. Hij is in één keer een stuk ouder geworden. Leuk om te zien.

 

Betty (19jr) wil het liefst zo snel mogelijk weg uit Lidia Home! Ze heeft het bij ons echt gehad. Kan ik me ook wel wat bij voorstellen, om in een huis te wonen met nog 19 andere kinderen, die heel wat jaren met je schelen. Doordat ze haar examen niet heeft gehaald moest ze gaan werken. Het heeft heel wat maanden geduurd, maar eindelijk heeft ze werk gevonden. Een plek waar ze altijd al graag wilde werken, een koffiehuis. Ze werkt hier als serveerster. Helaas kan ze Lidia Home nog niet verlaten. Het project waar ze naar toe zou verhuizen, in december, kon helaas niet doorgaan. Met het salaris wat de mensen hier krijgen kan je jezelf net aan onderhouden, maar echt geen eigen flatje kopen, laat staan een meid van 19 jaar. Ze moet dus nog even geduld hebben, wat niet eenvoudig voor haar is. Ze heeft een hekel aan alle regels en ook haar taken weet ze altijd wel aan een ander te geven (tegen "betaling"). Ik hoop echt dat ze gauw haar eigen plekje mag vinden.

 

Door Betty's, iets wat abnormale, situatie, zijn veel van de oudere kinderen veel bezig met hun eigen toekomst. Voorheen leek alles zo veilig. Nu doordat Betty veel heibel maakt over het verlaten van Lidia Home, stellen ze veel vragen over wat er gaat gebeuren als zij 18 jaar worden. Het is erg verwarrend voor ze te horen dat Lidia Home altijd hun thuis zal blijven en daarnaast een scheldende Betty te zien, die erg graag weg wil, maar het zo laat zien, dat ze het huis uit MOET.  

 

Ook zijn er kinderen, die Betty's voorbeeld willen volgen, want ze zien een vogelvrije Betty, die geld verdient en niet eens haar studie heeft afgemaakt!?! En wij ze maar op het hart drukken dat ze serieus moeten omgaan met hun studie, omdat ze anders weinig toekomst hebben! Het enige wat zij in Betty zien, is geld en vrijheid, hun enige droom lijkt het wel. Jammer en erg moeilijk om mee om te gaan. Dus niet alleen voor Betty hoop ik, dat ze gauw op haar zelf kan gaan wonen, maar ook voor de rest van de kinderen.

 

Afgelopen week zijn wij, Ibolya, ik en twee andere vrienden, bezoeken wezen afleggen aan een staatstehuis in Reghin, 30 kilometer hier vandaan. Deze kinderen verbleven voorheen in een tehuis in Tirgu Mures. Dit tehuis bestaat nu niet meer. Veel kinderen zijn naar huis gestuurd. Eén van die kinderen bezochten wij. Het was erg schokkend om te zien hoe herkenbaar de situatie was. Tien jaar geleden zijn er foto's gemaakt van de thuissituatie van ónze kinderen. In de afgelopen tien jaar is er, werkelijk waar, niks veranderd in deze situatie. Als je Roemenië bezoekt, zie je hier maar weinig van. Maar als je beter om je heen kijkt, zie je dat er weinig veranderd! De familie waar we op bezoek gingen, woont met drie andere gezinnen in een baggerhutje naast de spoorlijn. Het was er zo vies en modderig, dat we bijna niet van het spoorlijn naar beneden konden komen. Daar aangekomen liepen er nog steeds naakte kinderen rond! Het was toen toch al zo'n 8 graden onder nul en het was nog overdag. De jongen, die wij bezochten, werkte in een fabriek en overdag gaat hij gelukkig wel naar school. Hij zat helemaal onder de schurft, waar hij wel medicamenten voor krijgt, maar wat wil je in zo'n omgeving? De oma van de jongen verzorgde hem, eigenlijk best wel goed, in zulke omstandigheden.

Na zo'n bezoek zou ik graag bergen willen verzetten, ze overladen met goederen, maar daarmee bevredig ik alleen maar mijn eigen geweten. Je kunt ze wel overladen met goederen, maar zo haal je ze niet uit de cirkel van hun leven. Goederen ontvangen we genoeg, maar helaas help je ze daar niet mee. Op de een of andere manier moet je ze kunnen activieren om voor hun eigen onderhoud te werken. Dit kun je alleen doen door ze één voor één te ondersteunen.

 

Na zulke bezoeken heb ik altijd het gevoel, dat mijn handen gebonden zijn, maar gelukkig laat Hij mij altijd weer zien, dat mijn handen niet gebonden zijn, maar dat het werk, dat wij doen met "alleen maar" 20 kinderen, meer dan genoeg is. Hij vraagt niet van ons onbegonnen werk te doen. Ook geeft Hij mij dan weer hoop, want dat betekent, dat het werk dat wij doen in Lidia Home, niet onbegonnen werk is!!

 

Als ik zo terug kijk op het afgelopen jaar, dan maakt dat mij helemaal sterk!! Hoeveel steun we wel niet krijgen, overal vandaan. In de vorm van goederen, maar vooral met hier en daar een bemoedigend woord en het gebed. Wij zouden het niet redden zonder al deze steun. Dit geeft moed om door te gaan! Dank jullie wel voor al die steun het afgelopen jaar.

 

De hartelijke groetjes van ons allemaal, ook de 2 nieuwe collega's Rita en Attila.

 

Sandra.

 

 

 

 

Het adres van Sandra is:          Giften blijven welkom op

Corunca 165                            bankrekening 1352.75.717

Jud. Mures 4322                      t.n.v. Stichting ROKI

Romania                                  p/a. Trilgras 25

E mail: lidya@fx.ro                   3648 JC Wilnis

(tevens correspondentieadres)

0297-282022

e mail :       vanrijssel@hetnet.nl

                   roki@freeler.nl

 

 

Het adres van het kindertehuis is:

Lidia Children Home

Str. Mihai Eminescu 30

Tirgu Mures

Romania 4300

tel.nr. 00 40 265 21 43 61

fax nr. 00 40 276 21 49 10

e-mail : lidya@fx.ro