RONDZENDBRIEF VAN SANDRA

juni/juli 2003

 

Lieve familie, vrienden en kennissen,

 

Het is alweer even geleden dat jullie wat van mij hebben gelezen. De laatste keer was ik in Nederland voor verschillende presentaties. Dit keer ben ik weer in Nederland. Helaas niet gepland. Roemenië wil me geen visum geven. Zonder visum mag je 3 maanden vrij in het land verblijven, daarna moet je een visum aanvragen. Dit is me tot nu toe al vier en half jaar gelukt. Het was altijd een dagje geregel en zeer veel papieren inleveren, maar dat was te doen. Wij (vrijwilligers) krijgen nu moeilijker een visum, omdat Roemenië graag bij de Europese Unie (EU) wil. Degene die bij de EU willen behoren moeten op eigen benen kunnen staan. Roemenië lukt dat al aardig, maar nog niet voldoende. Veel hulp komt vanuit het buitenland. Roemenië probeert zoveel mogelijk hier vanaf te komen, maar niet door goederen en vrijwilligers terug te sturen, maar vooral om het niet op zwart en wit te zetten. Vandaar dat wij, de vrijwilli­gers, zeer moeilijk een visum krijgen. Want als wij een visum krijgen staan we in het systeem ingeschreven als vrijwilligers.

Op dinsdag was er afgesproken met de politie dat we 5 dagen voor afloop van 3 maanden even langs moesten komen om een bewijsje te krijgen dat we door omstandigheden geen  visum konden krijgen. Op woensdag ging ik er dus vol moed heen. Hier kreeg ik eens goed te horen dat het op zo’n manier niet werkt. Ik moest het missende bewijsje vanuit Boekarest ( hoofdstad)  hebben, zo niet geen visum. Geen visum betekent dat je het land uit moet, ben je te laat dan laten ze je er niet meer uit ( klinkt erg onlogisch, want dat is in principe wat ik wilde, langer blijven.) en een fikse boete. Nog erger is dat je daarna opgepakt kan worden en in een instituut wordt geplaatst totdat je je boete hebt kunnen betalen. Daarna ben je niet meer welkom in Roemenië voor verschillende maanden. Tja, ik weet niet wat waarheid is, maar hier dreigen ze wel mee.

Dus op woensdag middag kreeg ik te horen, dat ik vrijdag het land uit moest zijn. Snel een ticket geregeld en naar Nederland gekomen.

Het was ook mogelijk om over de Hongaarse grens te gaan en na 24 uur weer het land binnen te gaan. Hierna krijg je weer de 3 maanden, dat je zonder visum in Roemenië mag blijven. Helaas is dit niet zo erg gemak­kelijk, want dat is ten eerste een hele reis en ten tweede gaat dit een hoop kosten. Ik hoop dus dat in de komende 3 maanden er wel een mo­gelijkheid is om een visum voor langere periode te krijgen. Ik wil u (jou) vragen hiervoor te bidden.

 

Nu we het toch over de EU hebben, ook de kindertehuizen rondom ons heen sluiten zich. De kinderen worden ondergebracht bij hun ouders!! Deze ouders leven in zeer erbarmelijke omstandigheden, of wilde op de een of andere reden niet voor hun kind zorgen. Moet u nagaan dat deze kinderen nu terug worden gebracht naar hun ouders die hun kind eigenlijk niet willen.

Waarom ze de tehuizen sluiten? Omdat Roemenië beloofd heeft aan de EU dat ze binnen enkele jaren de helft minder tehuizen te zullen hebben. Mooi plan, echt waar, alleen weer de manier waarop ze dat regelen is natuurlijk de gek om los te lopen. Deze kinderen hebben geen toekomst! De kinderprostitutie wordt met de dag hoger. Meisjes van 11 jaar staan langs de weg om maar wat geld bij elkaar te krijgen. Straatkinderen ko­men er met de dag bij. En weer is het voor de regering redelijk opgelost, want deze kinderen staan niet meer zwart op wit op papier ingeschreven als wezen. Ze wonen officieel bij hun ouders!

Als ik dit soort dingen hoor, zinkt de moed me echt in de schoenen. Het werk dat we proberen te doen in Lidia Home is zo’n klein druppeltje. Er zijn nog zoveel andere kinderen die echt een moeilijke toekomst tege­moet gaan.

Soms is het moeilijk om je frustratie niet op onze kinderen af te reageren. Het zijn maar kinderen die niet altijd op hun spullen passen en het zijn niet altijd zulke lieverdjes die je voor alles bedanken wat je voor ze pro­beert de doen. Nee, het tegenovergestelde is vaak zo: een grote mond dat ze “in een gevangenis opgroeien waar echt, werkelijk waar, niks mag”.  Maar soms zou je ze gewoon even mee willen nemen naar die staats kindertehuizen waar kinderen van hun leeftijd op straat worden ge­zet, misschien dat ze daardoor wakker worden geschut? 

Maar gelukkig heb ik na enkele “moed-in-de-schoenen-gezakt” dagen weer een goed gesprek met een van hen en realiseer ik me weer waar­voor we dit werk met maar 20 kinderen doen.  Deze 20 kinderen kunnen we liefde geven en ook laten zien wie liefde is. Als God wil dat we meer kinderen moeten opnemen dan laat Hij dat zeker zien!!  Ook mogen we zien, dat onze kinderen Jezus liefde laten zien in hun omgeving. Dus we doen maar werk met weinig kinderen, maar God is zo machtig dat Hij deze weinige kinderen gebruikt om een grote groep te bereiken. We moeten maar veel bidden voor de kinderen in onze omgeving die geen liefde ontvangen.

 

De zomervakantie is voor ons alweer een week geleden begonnen. De kinderen hebben 3 maanden vakantie. Niet echt ideaal, want in die 3 maanden vergeten ze een hoop en het schoolsysteem herhaalt dan ook niet veel van het vorige jaar.

Helaas hebben Gy. Krisztina en Enikö beiden een taak in de zomerva­kantie. Dit betekent dat ze eind augustus een test moeten doen voor een bepaald vak. Halen ze voor deze test een voldoende dan mogen ze naar het volgende schooljaar, zo niet dan blijven ze zitten.

We hopen dat dit een les is voor alle oudere kinderen, omdat er maar bar weinig geleerd was het afgelopen schooljaar. Toch is de rest allemaal over, helaas niet met echte mooie cijfers, ‘met de hakken over de sloot’ noem je geloof zoiets.

 

Volgende maand hopen we op kamp te gaan. We hebben weer heel wat boekwerken moeten inleveren om gefinancierd te worden. De instanties bekijken aan de hand van die boekwerken of je het goed wilt besteden. De dag, voordat ik Roemenië verliet, kregen we te horen dat we gefinancierd worden. Daar zijn we echt blij mee, want het geld kan goed worden gebruikt voor het kamp, maar ook andere activiteiten in de vakantie. Zoals naaien, breien, etc. voor de meiden (en natuurlijk voor de jongens die dat willen). De jongens worden nu vaker meegenomen om mee te helpen on­kruid te wieden etc.in een dorp niet ver buiten de stad.

 

In deze vakantie komen er enkele Roemeense kinderen bij onze kinderen spelen. Deze kinderen spreken geen woord  Hongaars, zoals onze kinde­ren. Onze kinderen daarentegen hebben veel moeite met de Roemeense taal. Spelenderwijs hopen we dat ze de Roemeense taal eigen worden. En misschien dat ze met meer plezier het vak Roemeens willen doen het komend schooljaar! ?!?

 

Op de kinderdag zijn we met alle kinderen een dagje uit geweest. Dit keer niet met de trein, maar iets dichter bij huis, een dagje aan de rivier de Mures. Dit plekje is ons zo goed bevallen dat we er al meerdere keren zijn geweest.

De kinderen hebben er echt van genoten. De planning was om wat vlees te braden op een rooster boven een vuurtje, maar de directrice had spe­ciaal voor deze dag een barbecue gekocht.  Ze kocht er zelfs houtskool bij. Helaas werkte het allemaal niet zoals het zou moeten. V Istvan ( 12jr.) heeft hard meegeholpen om toch nog te kunnen eten. Uiteindelijk hebben we 3 uur lang geprobeerd om het vlees te braden. V. Istvan is echt een ontzettende handige jongen en houdt zeer veel van koken. Hij is thuis dan ook altijd in de keuken te vinden. Misschien is het niet een jongen die het erg ver gaat schoppen buiten de deur, maar twee handige handen en een zeer goede wil brengen hem vast en zeker een heel eind. Helaas voor hem blijft hij problemen met z’n gedrag hebben, waardoor veel mensen van hem schrikken. Maar hij is echt een jongen met een hart van goud!! Dit liet hij goed zien op het dagje uit. Hij is een jongen die alles door z’n maag ziet, maar hij at niets totdat al het vlees klaar was en iedereen vol­doende had gegeten. Daarna kon hij pas heerlijk vrij zijn en in de rivier gaan zwemmen, wat hij erg graag doet.

Uiteindelijk was het al met al toch nog een geslaagd dagje uit!!

 

Ik ga er maar eens een eind aan breien. Ik wil via deze brief iedereen hartelijk bedanken voor de kaarten en brieven. Het is altijd erg leuk om post te krijgen. Ook wil ik u/jouw hartelijk bedanken voor alle andere hulp. Hierbij denk ik dit keer aan de grote hoeveelheden dozen met kleding en schoolspullen. De kinderen en de volwassenen waren ontzettend blij, want we hadden maar weinig zomerkleding. Nogmaals hartelijk dank.

 

De hartelijke groeten van ons allemaal,

 

Sandra van Rijssel

 

Let er op: Mijn ouders zijn verhuisd! Hun nieuwe adres is:

Trilgras 25

3648 JC Wilnis

 

Het adres van Sandra is:           Giften blijven welkom op

Corunca 165                                      bankrekening 1352.75.717

Jud. Mures 4322                                 t.n.v. Stichting ROKI

Romania                                             p/a Trilgras 25

E mail: lidya@fx.ro                              3648 JC Wilnis

(tevens correspondentieadres)

0297-282022

e mail :        vanrijssel@hetnet.nl of

                   roki@freeler.nl

 

 

Het adres van het kindertehuis is:

Lidia Children Home

Str. Mihai Eminescu 30

Tirgu Mures

Romania 4300

tel.nr. 00 40 265 21 43 61

fax nr. 00 40 276 21 49 10

e-mail : lidya@fx.ro