RONDZENDBRIEF VAN SANDRA.

september 2002

 

Beste familie, vrienden en kennissen,

 

Hier dan na een lange vakantie van zes weken in Nederland weer een rondzendbrief.

 

Ik moet wel even goed nadenken wat ik beloofd had te schrijven. Het is alweer zo lang geleden.

 

De vakantie in nederland was erg leuk. We hebben goed kunnen uitrusten, maar verlangden na twee weken al wel weer de kinderen, vooral nadat we hadden gebeld.

 

De terug reis naar Roemenië ging erg voorspoedig, we mochten met mensen meerijden die het in één keer hebben gereden. We vertrokken woensdagavond en kwamen aan in Lidia Home op donderdagavond. De meeste kinderen waren nog op en waren aan het wachten. Alleen de kleinste sliepen. Het is erg leuk om te zien hoe de kinderen veranderen in 6 weken. Als je elke dag met ze bent, zie je dat niet zo. Maar als je een langere tijd weg gaat dan zie je het pas. De één is uiterlijk veranderd, maar ook enkele zijn in hun gedrag erg veranderd. Zo vroeg Joska ons, hoe het was in Nederland, terwijl hij normaal dingen vraagt als: ’heb je veel koekjes gegeten’ of ‘in wat voor een auto reed je?’ Leuk dat hij nu ook interesse begint te krijgen in zijn omgeving. Andere meiden zijn nog drukker met zichzelf bezig dan toen wij weggingen. Bijvoorbeeld Mari had voor ons een zelfportret gemaakt, alleen dan hoe ze er uit zou willen zien. Ze vindt zelf haar neus te groot, te zwart haar etc. etc. Grote drama’s voor haar!

 

In de tijd dat we weg geweest zijn heeft zij, Mari (13 jaar), haar ouders gevonden. Er was bij ons niets bekend over haar ouders, zelfs niet de reden waarom Mari was achtergelaten in het ziekenhuis. Wel wisten we, dat het ziekenhuis, waar Mari meer dan 6 jaar verbleef, haar heeft verwisseld met een ander meisje. Dit meisje woont nu bij Mari’s ouders en Mari zelf is als wees achtergelaten. Volgens het ziekenhuis wisten de ouders dit wel, maar het andere meisje was een veel mooier meisje dan Mari. Mari kwam in Lidia Home met haar eigen naam, de achternaam van haar moeder. Na enig zoekwerk zijn ze erachter gekomen waar de moeder woonde. Levente, onze mannelijke collega, is daar samen met Mari naar toe gegaan en hebben het huis gevonden. Helaas was de moeder niet thuis maar haar ‘vader’ was wel thuis met enkele zussen en ook het meisje dat in Mari’s plaats kwam. De vader is een zeer belangrijke zigeunerman en wordt ‘kiraly’ (=koning) genoemd. Hij wilde niet erkennen, dat hij de vader was van Mari, wat moeilijk is na te gaan. Maar de Mari leek zo op die man dat het haast wel zo moest zijn. Mari zelf is nog erg benieuwd naar haar moeder, maar ziet wel in, dat ze in Lidia Home een mooie kindertijd heeft gehad. Ze wil echt voor geen goud bij haar ‘ouders’ wonen. Ze is nu wel iets minder hard met haar oordelen over Lidia Home. Maar goed het is en blijft een puber die overal tegenaan schopt.

 

Kamp.

In begin juli was het dan eindelijk zo ver en gingen we op kamp. We vertrokken samen met de kinderen uit Dorcas Home, op vrijdag met 4 bussen. Na 3 uur rijden kwamen we aan op ons “kampeerplek”. Wat bleek, het was echt totaal geen kampeerplek, maar bijna een hotel. Er was elektriciteit, douches, normale wc’s, recreatiezaal etc. etc. Het was echt te luxe. De kinderen waren er ontzettend enthousiast door en renden echt van hier naar daar. Toch vond niet elk kind het direct leuk. Meerdere kinderen waren bezorgd over het jaarlijks terugkerend kampvuur, wat hier toch niet zou mogen. Ook het riviertje was wel erg rustig en ook waren, vooral de grote jongens, zeer uit hun doen, toen ze hoorde dat het na tienen stil moest zijn. Zo konden ze ‘s nachts niet meer spoken en de meiden bang maken bij de wc’s. Toch is het een leuk kamp geworden. Volgens Lidia (directrice) moesten wij als leiding het maar als vakantie voelen. Maar ja, hoe doe je dat als je ongeveer 40 kinderen onder je hoede hebt? Tja, niet echt vakantie vieren. Maar toch de kinderen waren zo enthousiast en blij, dat je je ‘salaris’ dubbel en dik verdiend hebt in een week tijd!

 

Mijn moeder, die de hele zomervakantie bij mij is geweest (heerlijk!), en ik, waren die week van de verwerkingen. In de week hadden we weer in de morgen een soort VBW ( bijbel club). De verhalen waren overbekend voor de kinderen, dus moesten we iets anders verzinnen dan alleen een vertelling. Het werd erg leuk, elke dag wel een toneelstuk of andere voorstellingen. De verwerking is ook erg leuk geworden, maar wat vooral het belangrijkste was, is dat de kinderen er zo van hebben genoten, dat we het nu nog horen. Wat ook leuk is, dat velen de verwerking nog hebben. Normaal gaan de verwerkingen niet eens mee naar huis aan het eind van het kamp. In het begin vonden de volwassenen het allemaal veel te moeilijk voor de kinderen, maar al naar de eerste dag zaten zelfs de volwassenen enthousiast mee te knutselen.

‘s Middags hadden we wel programma’s gemaakt, maar de kinderen genoten zo van de omgeving, dat we het maar achterwege hebben gelaten. Ze konden elke dag in de rivier zwemmen. Ook was er een veld voor basketbal, voetbal, volleybal en tennis.

Gelukkig kwam er toch ‘s avonds een kampvuur. Dit keer niet gevuld met alleen liederen zingen en een verhaal, maar nu met allerlei toneelstukken en voordrachten. Vooral nu de kinderen ouder worden, is het erg leuk om met ze samen het programma te maken. De kinderen hebben genoten en wij, volwassenen, dubbel zo hard.

 

Nu de scholen morgen weer beginnen, begint het strakke programma weer. Morgen (16 september) is er op alle scholen jaaropening. Hier krijgen de kinderen te horen, welk programma ze dat jaar hebben en worden ze toegesproken door het hoofd van de school. De kinderen zijn klaargemaakt voor de eerste schooldag. Velen hebben een nieuwe schooltas gekregen, want die was hard aan vernieuwing toe. De schooltassen hadden Ibolya en ik gekocht in Nederland, van het geld dat nog over was van Harry’s sponsorloop in 2001. Ook hebben we allerlei andere schoolartikelen gekocht. Zo kunnen de kinderen blij en goed uitgerust met spulletjes aan school beginnen.

 

Ik hou het hier maar bij. Ik wil iedereen bedanken voor de vele goederen die gebracht zijn. Dat zie je pas als je zelf thuis bent. Maar vooral wil ik de mensen bedanken die ons sterkte wensten en voor het werk hier bidden. Het is echt nodig. God is met deze kinderen iets begonnen en gaat dit ook afmaken, ook al zien wij dat niet altijd zo helder. Maar vaak ben ik zo dankbaar dat ik zo dichtbij Gods werk mag staan en mag zien wat Hij hier doet met deze kinderen. Dit werk doet Hij hier, maar ook overal in de wereld. Ook in Nederland!

 

De hartelijke groeten van ons allemaal,

 

Attila. V. Istvan, Joska, Csabi, Magdi, Rita, Betty, Joszua, M. Istvan, Sz. Istvan, Sz. Krisztina, Mari, Gyöngyi, Gy. Krisztina, Melinda, Enikö, Ibolya, Monika, Ferrike en Zolika.

 

Sandra.

 

Voor degene die mijn telefoonnummer en faxnummer ergens genoteerd hebben, geef ik door dat er een 2 is bijgekomen. Zo voldoet Roemenië aan de internationale eisen. De nieuwe nummers staan hieronder.

Het adres van Sandra is:                                                Giften blijven welkom op

Corunca 165,                                                     bankrekening 1352.75.717

jud. Murês                                                        t.n.v. Sandra i.z. Roemenië

Romania                                                                       p/a. Trilgras 25

e-mail: lidya@fx.ro                                            3648 JC Wilnis

                                                                        (tevens correspondentieadres)

Het adres van het kindertehuis is:                                   tel. 0297-282022 (idem fax)

Lidia Childrens Home                                        e-mail: roki@freeler.nl

Tirgu Murês

Str. Mihai Eminescu 30

Romania 4300

tel. nr. 00 40 265 21 43 61

fax nr. 00 40 276 21 49 10

e-mail: lidya@fx.ro

 

Nieuws van Stichting ROKI.

 

Op 7 september 2002 was er ’s middags de sponsorloop georganiseerd door ons bestuurslid Harry de Haan. Het was een prachtige middag en er zijn zeer sportieve prestaties geleverd. Men fietste, stepte, skate en liep één tot zes ‘rondjes Bovendijk’, een afstand van iets meer dan 10 kilometer. Als het goed is heeft u gehoord van degene die u gesponsord heeft, dat deze prestaties het prachtige bedrag van ruim 2300 Euro (het eind bedrag wordt hopelijk met extra en nagekomen giften ongeveer 2500 Euro) heeft opgebracht. Namens de Stichting vreselijk bedankt deelnemers en sponsors.

 

Als bestuur zijn we bezig om ongeveer 15.000 Euro bijeen te krijgen voor de uitbreiding zigeunerschool. We hebben een goede vriend in Roemenië bereid gevonden met de eigenaar te gaan onderhandelen over de aankoop en daarbij een plafondbedrag genoemd. Het onderhandelen duurt in Roemenië iets langer, omdat men niet direct is. Wij wachten in spanning af. Als de onderhandelingen rond zijn, moeten we het bedrag toch ongeveer op de bank hebben staan. Daarom doen we ook een beroep op u allen. Als het geheel is aangekocht, dan wordt er gerenoveerd en verbouwd tot een deel waar een handwerk wordt geleerd, een medische post en een cultureel centrum. Over de plannen is een uitgebreide projectomschrijving gemaakt, die wij u zo spoedig mogelijk zullen doen toekomen.

 

Op D.V. vrijdag 8 november 2002 hopen we met ons bestuurslid Dick Groenendijk naar Roemenië te gaan. Dit is de laatste keer voor de winter. De Roemenen moeten dan overwinteren, wat mede mogelijk wordt gemaakt door u. Vele pakketten kleding brengen wij en we kunnen best nog echt warme winterkleding meenemen. Ze zijn erg blij met skikleding, omdat dit lekker warm is.

 

Namens de Stichting ROKI,

 

Aart en Ria van Rijssel.