Reisverslag        

Reisdoel                Tirgu Mures, Corunca in Roemenie, Speciale gebeurtenis : 10 jarig

Reizigers               Dick Groenendijk, Aart, Ria en Marianne van Rijssel,

Periode                 21 oktober t/m 27 oktober 2003      met 26 oktober het 10-jarig bestaan van Lidia Home

Verslag door         Dick Groenendijk  

 

Reisverslag Wilnis – Tirgu Mures – Corunca 21 t/m 27 oktober 2003

 

Geachte lezer(es),

 

Allereerst zal ik mij in het kort aan u voorstellen, het leest makkelijker als u weet wie dit reisverslag heeft geschreven, de lezers die mij persoonlijk kennen, kunnen zich een beeld vormen hoe ik dit reisverslag mondeling zou vertellen.

Mijn naam is Dick Groenendijk, ik woon in Wilnis en ben bestuurslid van de Stichting Roki.

De Stichting is opgericht in mei 2002. De grondleggers zijn onze vrienden Aart en Ria van Rijssel. Zij hebben een dochter, Sandra van Rijssel, die in Roemenië woont en werkt. Voor meer informatie zie onze website www.roki.nl

 

Maandagavond 20 oktober 2003, na een dag van druk zijn op kantoor en een aantal zaken nog afronden met de gedachte dat je eerst voorlopig niet meer op je werk komt. U kent dat gevoel wel, je blijft bezig om zoveel mogelijk af te maken. Eindelijk valt het kwartje dat er nooit een einde komt aan je werk, en dat er ook nog collega’s zijn die wel wat van je over kunnen nemen. Uiteindelijk trek je dan om 18.00 uur de deur van je kantoor achter je dicht, maar in je zelf kletsend “ik vind het wel goed zo, nu ga ik dan maar”. Terwijl je in je auto naar huis rijdt flitst ervan alles door je hoofd, maar probeer je een begin te maken aan je voorbereiding van je eerste missie naar een land waarover je alleen maar verhalen hebt gehoord, foto’s en videofilms hebt gezien. Ik zou al twee keer eerder meegegaan zijn, maar wegens familie omstandigheden kon dit niet doorgaan. Echter, nu is het dan zover. Aart en Ria hadden het weer gevraagd of Ali en ik mee wilde gaan. Het was de bedoeling dat Ria en Ali met het vliegtuig zouden gaan. Ali en ik hebben daar uitvoerig over gesproken. Onze harten zeiden dan ook: “ga maar mee” maar ik blijf thuis, was de reactie van Ali. Ria ging met dochter José met het vliegtuig en Aart en ik met de auto. Ali zag het vliegen niet zo zitten. Dus maandagavond 20 oktober spullen opzoeken en je tas inpakken. Promt gaat je fototoestel kapot en moet je een toestel lenen van je jongste dochter, op zich geen ramp, maar met je eigen toestel ben je vertrouwd. Op tijd naar bed. Dinsdag 21 oktober om 06.00 uur opstaan. Enigszins gespannen ben je bezig om je brood klaar te maken en je voor te bereiden op je eerste missie. Zoals afgesproken was Aart om 07.15 uur bij ons. Het is gebruikelijk om een kopje koffie te drinken een stukje uit de Bijbel te lezen en te bidden met elkaar. Het is niet niks om zo’n reis te beginnen. Ik kan u wel vertellen dat het anders is als je met zomer vakantie gaat naar Italië of Oostenrijk. Klok slag 08.00 uur vertrokken we uit Wilnis. De rit duurt circa 24 uur. De reis gaat voorspoedig en om beurten rijden we drie uur. Aan ons team heeft Jan Boven uit Winschoten, zich toegevoegd die ook naar Roemenië moest en via andere mensen in kontakt is gekomen met Aart. Dus konden we na iedere rij tijd een ruime rust pauze nemen. De reis verliep voorspoedig en we hadden bij de grenzen geen problemen. Woensdagmorgen 22 oktober om 08.45 waren we bij Sandra in Corunca. Ria en José waren met het vliegtuig vooruit gegaan en het was dan ook een blijde ontmoeting. Zeker voor Aart om zijn andere dochter Marianne, die een aantal weken bij Sandra was, weer te zien. Mijn eerste indrukken van deze plaats en de stad waar we door moesten was zo van: “we leven toch in het jaar 2003, waarom rijden hier zoveel paard en wagens, waarom lopen de mensen zoveel, waarom zijn de wegen niet geasfalteerd, waarom staat daar nog een waterput, waarom……….”. Mijn antwoord is alleen maar, het is hier pure armoede, de mensen hebben het hier niet gemakkelijk. U moet zich voorstellen dat de bevolking leeft zoals de Nederlanders in de dertigerjaren hebben geleefd. Aart vertelde mij dat er voor heel veel mensen weer een periode aanbreekt van: “kunnen we en zullen we de winter overleven”? We hadden veel kleding bij ons. Sandra en Ibolya (vriendin van Sandra) en haar zussen hebben de dozen met kleding uitgepakt en de kleding bekeken en uitgesorteerd voor de kinderen van Lidia Home. Dit is het kindertehuis waar Sandra en Ibolya samen werken. Ibolya heeft daar een betaalde functie en Sandra werkt als vrijwilligster. Ook zoiets, het salaris van Ibolya is omgerekend € 150 bruto per maand. Er zijn mensen hier in Nederland die verdienen dit per uur. (even voor een beeldvorming en ter info).

We hebben de dozen met kleding naar Lidia Home gebracht. Er gaat heel wat door je heen als je daar binnenkomt. De kinderen komen naar je toe lopen en praten met je, geven je een hand en stellen jou op je gemak. Wat er dan allemaal door je heen gaat is met geen pen te beschrijven. Het heeft mij diep geraakt. Als ik dan de verhalen hoor in welke omstandigheden dat een jongen in het bos vanaf zijn derde jaar als peuter daar een aantal jaren heeft geleefd van de natuur, dan weet je niet wat je hoort. Hoe kan dat dan, ja dat is weer een dergelijk verhaal van ouders die het niet kunnen bolwerken, moeder sterft en vader raakt verslaafd aan de alcohol. Tot dat iemand dit mannneke vindt. Maar gelukkig is hij in Lidia Home opgevangen en nu is het een kern gezonde jongen. Zo zijn er nog veel meer voorbeelden. Ik kan daar niet zoveel van schrijven, het zou dan geen reisverslag meer zijn. Een doel van ons bezoek was ook gesprekken voeren met de directie en leden van de raad van de zigeunerschool. De juiste naam is Fundatia Curcubeu. Het ligt in de bedoeling dat Stichting Roki financiële middelen sponsert om uitbreiding van de school te kunnen realiseren. Daarna hebben we een rondleiding gehad door de zigeunerwijk. Dit was voor mij persoonlijk het hoogte punt van ons bezoek. Wat ik daar heb gezien blijft op mijn netvlies zitten. U moet zich voorstellen dat aan de rand van een stad een rondweg loopt, zoals we dat hier in ons land veel hebben. Op een gegeven moment kun je links af, of rechts. Je duikt circa 10cm van het asfalt af en komt terecht op een weg van natte en kleverige klei met gaten en kuilen. Links en rechts zie je krotten, een paar planken en board. Opeens komt er een prachtig meisje op je aflopen in een katoenen zomerjurkje en op teenslippertjes, ik loop daar met mijn winterjas aan kraag omhoog, handen in de zakken omdat het zo koud is. De handen van dat meisje waren ijsklompjes, zo voelde dat aan. Ik heb haar handjes in mijn handen genomen en zij keek mij aan met een blik in haar ogen zo van: “wat is dit lekker warm”. Ik heb haar opgetild en tegen me aan gedrukt. Haar ogen spraken van help me, doe er wat aan. Helaas moest ik haar loslaten omreden dat we een gebouw in gingen. Ik had de stille hoop dat ik haar weer zou zien als we buiten kwamen. Ik hoor u zeggen: “wat zou je dan gedaan hebben”? Weet ik niet, raar hè. Achteraf weet ik het wel, ik zou ze meenemen naar een kleding zaak en haar aankleden met warme winterkleding en goede schoenen. Weet u dat daar ook weer een probleem aankleeft. Dan kom je terug met dat meisje en dan heeft die familie een probleem met de mede bewoners. Dus, weer een project om collectief een zending kleding heen te sturen. Het zijn allemaal gedachten die door je heen flitsen als je weer terug bent. Het gebouw wat we bezochten is een school die door een franse stichting is gebouwd. Op zich heel goed natuurlijk, maar we hebben ook gezien en gehoord hoe e.e.a. niet moet. De mensen die daar onderwijs moeten geven kunnen er weinig mee. Want er zijn geen middelen om deze school verder te kunnen laten functioneren. De verdere tocht door de wijk was erg indrukwekkend. U mag best weten dat ik aan het eind van ons bezoek helemaal aan m’n endje was, van de emoties en de indrukken. Aart en ik zijn in de loop van de middag een flinke bos wandeling gaan maken en hebben veel samen gesproken om je gedachten enigszins weer op orde te krijgen. We hebben ook leuke dingen meegemaakt. Lidia Home bestaat dit jaar 10 jaar. Tip(een leuk moment om een extra gift over te maken.) Zondags was er een doopdienst, er werd 1 kind gedoopt van de gemeente en nog drie kinderen uit Lidia Home o.a. Monica, “dochter” van Sandra, uiteraard ook kinderen uit de gemeente. Sandra zorgt voor Monica, regelt veel zaken voor haar zoals dokter,tandarts, zorgt voor kleding etc.  Dit was heel bijzonder om mee te maken. Helaas moet ik nu gaan afronden, ik zou u veel meer willen vertellen, maar dan is het geen reisverslag meer maar een verhaal. De terug reis ging voorspoedig, we zijn behouden aan gekomen in Wilnis en mochten onze familie en geliefden weer in de armen sluiten.

Toch wil ik graag een paar dingen onder uw aandacht brengen: 1e wilt u voor deze mensen in Roemenië die onder erbarmelijke omstandigheden leven en werken gedenken in uw gebeden, ook voor Sandra, Ibolya en andere medewerkers en de stafleden van Lidia Home en de Zigeunershool.    2e er is veel hulp nodig, zonder geld kan die hulp niet optimaal geboden worden en kan Sandra daar haar werk niet uitvoeren. Op onze website vindt u informatie over het werk van Sandra. Om dit werk te steunen is uw donatie of gift meer dan welkom.

Vertel uw familie, vrienden, kennissen, buren, baas, collega over de Stichting Roki en nogmaals bezoek onze website, www.roki.nl U zult er geen moment spijt van krijgen.

 

Vriendelijke groeten,

Dick Groenendijk