Reisverslag        

Reisdoel       Tirgu Mures, Corunca in Roemenie en vakantie

Reizigers      Aart, Ria en Jose van Rijssel

Periode        06 augustus 2003 t/m 27 augustus 2003  

 

Wij hebben onze vakantie doorgebracht in Roemenie en daar hebben we erg van genoten. De heenreis ging erg voorspoedig, de laadruimte was voor driekwart gevuld en hoefde aan geen enkele grens open. Wij wilden in Budapest (Hongarije) overnachten, maar het door ons gekozen hotel was vol. Wij hebben toen na enig zoeken een hotel ongeveer 20 kilometer verderop gevonden. Dus langs de snelweg. Er was geen airco, dus de ramen (zonder gordijnen) moesten open en de gehele nacht hoorde je 'zoef-zoef' dus auto's die aankwamen snellen en voorbij sjeesden. Maar ja, na een reis met temperaturen van 30 graden was de douche lekker en het ontbijt was uitstekend. In Roemenie zijn wij bij Nely Plooij in Salonta geweest en hebben we haar meegenomen naar het woonadres van Sandra en Ibolya.

 

Aangekomen in Koronka bij Sandra en Ibolya hebben we uitgepakte en onmiddellijk gesorteerd wat bij hen moest blijven en wat naar Lidia Home moest worden gebracht, waarna we een nachtrust hebben genoten. De andere dag zijn we naar Lidia Home gegaan en zijn met de kinderen wezen zwemmen in de Mures. Daar bleek dat de jongens geen fatsoenlijke zwembroek hadden en de meisjes geen bikini of badpakken. Ze zijn nog wel klein, maar hun ontwikkelingen gaan ook lichamelijk door, dus daar is wel grote behoefte aan. Tijdens het zwemmen heeft Aart het spelletje 'kinderen gooien' gespeeld, wat van klein tot groot (en dus zwaar, oef) aftrek vond. Het was dus een leuke start van ons verblijf daar.

 

Tijdens ons bezoek bleek dat Lidia Home voor de kleintjes redelijk in de kleren zitten. Alleen voor de grotere meiden en jongens komt er onvoldoende kleding via ons binnen. Wat ze dus nodig hebben is kleding van jongens en meisjes van 12 tot 18 jaar, een beetje moderne of vlotte kleding.

 

Monica, de 'dochter' van Sandra, was jarig en we zijn haar verjaardag wezen vieren in Lidia Home. Zij kreeg een heleboel (?) cadeaus. Grote Istvan was ook jarig geweest en dit werd ook die dag gevierd. Wij hebben die twee meegenomen naar de Mac (ja, ja, die is ook in Roemenie nadrukkelijk aanwezig) en hebben daar gegeten. Voor Istvan hadden we geen cadeau, mar die hebben we meegenomen naar een winkel en met hem een punttang en een set schroevendraaiers gekocht. Trots als een pauw liep hij mee terug naar de auto. Jullie moet namelijk weten dat de grote jongens een 'eigen' werkplaats hebben met wat gereedschap, waarmee ze de eigen fietsen repareren. Hij was ervan overtuigd dat de andere jongens jaloers op hem zouden zijn.

 

Met de zigeunerschool hebben we geen contact gehad. Bij de school waren geen activiteiten zichtbaar en de overbuurvrouw van Sandra hebben we slechts twee keer gezien als vakantiegangers.

 

We hebben ook een vakantie in de vakantie gehouden. Met ons vijven (Aart, Ria, Sandra, Ibolya en José) zijn we vier nachten naar een andere streek (zuidoost) geweest, genaamd Harghita. Daar komt bronwater vandaan. Dat was een hele belevenis. Het enige pension was vol, dus sliepen we bij een echtpaar met een klein kindje in huis. We hadden daar een eigen verdieping.

Eten deden we elke dag als picknick en in de pizzeria. Behalve heerlijke pizza's (een soort panpizza) hadden ze ook grote lappen vlees voor een zacht prijsje. We aten daar meestal voor 500.000 Lei, zo'n 12 tot 13 Euro, dus tweeëneenhalf Euro per persoon.

 

We hebben daar rondgereden in de echte binnenlanden, dus alleen in de eerste, hooguit tweede versnelling, in dorpen waar de tijd had stilgestaan, dus ongeveer niveau 1950 in Nederland. Uiteraard hebben we ook ontwikkelde plaatsen bezocht en hebben dus de vele gezichten van het land Roemenie gezien.

 

De laatste dag hebben we een rondrit gemaakt van ongeveer 250 kilometer en zijn in het gebied van Bacu, vakantiegebied Lacco Rosso, geweest met gigantische rotspartijen, kloven en smalle haarspeldwegen. Helaas is 250 kilometer in Roemenie, met twee bezoekjes aan een bezienswaardigheid, rijden van 09.00 uur tot 21.00 uur, maar het was de moeite waard.

 

De groentetuin van Sandra en Ibolya hebben we ook bewerkt terwijl de thermometer aangaf dat het 30 graden in de schaduw was en zo'n 45 graden in de zon. Daar wordt je wel lekker bruin van. Om een beetje af te koelen zijn we twee keer in een zoutbad geweest, aan de noordzijde van Tirgu Mures.

Water waar je niet in onder kunt gaan, met een diepte van ongeveer 1.30 meter, vol met wat oudere, meestal gebrekkige mensen. Van dat water gaat dus een genezende werking uit. Voor de zon was een groot terrein aanwezig vol met........ grind. Ligt dus niet zo lekker als je alleen een autoplaid bij je hebt. Maar er waren wel, heel luxe, douches met mengkraan met warm water aanwezig.

 

Sandra en Ibolya hebben nu ook een eigen barbecue, nou ja, wat in Roemenie een bbq is. Een ijzeren plaat met een randje voor het vet, met vier pootjes en een ijzeren staaf in het midden om het van het vuur af te halen. Je stookt gewoon een houtvuur op de grond en wacht tot de vlammen gedoofd zijn.

Dan plaats je de bbq boven het vuur en als deze warm is, smeer je de plaat in met spekvet. Dan dump je het (varkens)vlees erop, haal onmiddellijk de bbq van het vuur, want het is echt gloeiend heet en in twee tot drie minuten is het vlees gaar. Lekker en redelijk vet. Dan leg je er een soort gehakt staven op, van grof gehakt dus met redelijke vet stukjes en vooraf lekker gekruid. Deze bakken wat langer, namelijk maximaal vier minuten en telkens de bbq boven en van het vuur. Dit gehakt krijgen we bij elke bbq en is een Roemeense lekkernij. Je eet daar brood bij en tomatensalade met rauwe uitjes. Het geheel ligt soms wat zwaar op de maag, maar in fijn gezelschap merk je daar bijna niets van.

 

Zoals aan alles komt ook aan een vakantie een eind en hebben we de terugreis weer aangevangen. Sandra is mee gekomen naar Nederland, omdat haar vriendin Erna de donderdag daarop trouwde. Op vrijdag 5 september 2003 is ze weer vertrokken naar haar 'thuis'. Dit keer is haar zusje Marianne mee gegaan.

Die gaat tot 26 oktober 2003 werken in de zigeunerschool in de OVDA, zeg maar de kleuterschool. Daarna komt ze terug naar Nederland (tenminste dat zei ze).

 

Onderweg kregen we een SMS-je. Of we al wisten van de dijkdoorbraak in Wilnis. Uiteraard geloofden wij dat niet. We luisterden regelmatig naar de Wereldomroep en niets gaf aanleiding tot zoiets, het had niet geregend of gestormd en in Wilnis? Toch maar even telefonisch contact gezocht met het thuisfront en toen bleek het waarheid te zijn. Nu kan je in Hongarije niets doen aan wateroverlast in Wilnis, dus maar lekker gedouchte en geslapen en de andere avond bleek ons huis en de huizen van onze vrienden en bekenden te zijn gespaard. Wij waren dus dankbaar voor het behoud gedurende de reis en de dijkdoorbraak.

 

Aart en Ria.

 

PS1: D.V. 26 oktober 2003 bestaat Lidia Home 10 jaar.