© ROKI Foundation Holland

ROKI

8 september 2019

 

Lieve allemaal,

 

Als ik had geweten dat ze er niet waren was ik niet gekomen. De waarheid als een koe. Het verhaal daarbij is het volgende. Bij de verbouwing hebben we zand nodig. Heel veel zand, dus wordt het aangeleverd met een kleine vrachtauto. Na drie keer rijden en storten was er voldoende voor de eerste laag van de vloer. Nu moest de tweede laag gestort worden, dus op de aangelegde vloerverwarming. Daarvoor moest dus nog een lading zand worden gebracht. Oké, geen probleem, we leveren. Alleen is dit niet Nederland, heel concreet is men niet. Dus op een dag waren we extern andere dingen aan het doen en toen we terug kwamen was het zand gebracht. De buurvrouw (wat een schat is dat) had de lading geaccepteerd en de man te woord gestaan. Die man had dus de gevleugelde woorden gezegd. Ja, wat moet je dan nog zeggen? Als we hadden geweten dat je kwam waren we niet weggegaan? Lijkt ons het meest nuchtere. Maar het toont weer dat hier de klant echt niet koning is, maar de leverancier van de diensten. Geniet maar van jullie Nederlandje. Niet perfect maar wel duidelijk en heel veel zegeningen.

 

Papa is lief, want hij heeft mama nog niet geslagen. Brrrr. Wat een woorden uit de mond van een kind. Het verhaal? Moeder was de mishandeling zat en is terug gegaan naar haar vader in een totaal ander dorp. Dat vonden wij een hele verandering, want er was veel meer plaats voor de kinderen en de directe omgeving was 100% meer dan de eerdere situatie. Wij mochten daar ook de kinderen brengen en spraken met elkaar erover dat dit toch een stuk beter was. Niet ideaal, maar acceptabel. Als het zo zou zijn, zou Kerúb niet meer nodig zijn. Erg goed toch? Kwamen we de kinderen halen en ja hoor, ze waren er niet. Vader annex opa in tranen. Nu is hij snel emotioneel, mede door wat alcoholische versnaperingen. Maar hij vertelde dat moeder (dus zijn dochter) met de kinderen terug waren naar de man die doorgaat voor vader. Dat was op zaterdag en maandag stonden wij voor de deur. Fijn dat ze ons even op de hoogte heeft gebracht. Nu hebben we bijna 30 kilometer voor niets gereden. Plus natuurlijk gefrustreerd dat ze weer terug zijn in de erbarmelijke situatie in het andere dorp. Toen maar weer naar het dorp gereden, weer 40 kilometer. Daar waren ze inderdaad en ja hoor, moeder moest nog beginnen de kinderen gereed te brengen om weer terug te keren naar Kerúb. Kinderen weer vreselijk vies en apathisch. Alleen de twee oudste jongens hadden wat te eten gekregen, de rest niet. Terwijl moeders eigenlijk wel een goed inkomen heeft door het kindgeld (kinderbijslag) dat ze krijgt. Wel een voordeel van veel kinderen baren en niets voor hoeven te doen. Maar ja, terug tot de kern. Tijdens dat klaar maken voor vertrek naar Kerúb werd deze opmerking geplaatst. Onvoorstelbaar dat mensen zo met elkaar omgaan. Bid voor hen en voor de kinderen die in zo’n omgeving groot moeten worden. Welk een voorbeeld hebben ze van een relatie? Van een vader? Van een moeder?

 

We zijn nu 15 weken hier en zijn toe aan vakantie. Donderdag, 12 september vliegen we even terug naar Nederland om te pauzeren. Je merkt dat we een korter lontje krijgen en dat we soms vreselijk gefrustreerd zijn, dus niet meer met een open blik naar zaken kijken. Kortom, we zijn een beetje moe. Daarvoor komen we even twee weken bij jullie tanken. Jullie wensen we alvast sterkte toe.

 

Bij het storten van cement heeft de bouwer veel water nodig en als je zegt veel bedoel je heel veel. Nu is dat geen probleem, want onze diepe bron heeft voldoende. Wel een beetje improviseren. We sluiten een tuinslang aan op de wasmachine aansluiting en die geeft voldoende water. Die slang wordt met nog twee stukken verlengd en dat hebben we op 70 meter afstand water. Daarmee vullen we drie grote speciekuipen en daar haalt de bouwer het water uit. De avond voordat de bouwer weer kwam, kwam de melding dat er in het huis geen water was. Oh nee. Precies nu. Goede raad is duur of goedkoop. Buurman (zijn vrouw is een schat, maar hij ook) bood aan om de put van twee huizen verder te gebruiken. Maar dat is echt een eind lopen met emmers. Daarom in de auto gesprongen en naar de stad gereden. Inderdaad, ze hadden de juiste pomp niet. Die konden ze wel bestellen en leveren over twee weken. Dan zeg je even: barst en denk je nog wat krachttermen (wel hele nette hoor). Volgende oplossing. Bij Attila en Sandra stond nog een oude pomp, zou die nog werken? Ja, hoor er kwam geluid uit, nu de slangen nog. Weer even zoeken en alles gevonden. Was intussen elf uur in de avond. De andere dag provisorisch de pomp in werking gesteld en na twee kuipen stopte de watertoevoer. Putniveau was te laag. Toen de pomp opgehangen aan spanbandjes en laten zakken in de put tot de zuigbuis op voldoende diepte was. Opgelost. Hijgen en even ontspannen.

 

Toen kwam de loodgieter met een nieuwe pomp. Kunnen jullie het voorstellen? Een oude pomp van ongeveer 15 kilo uit een buis van ongeveer 50 meter diep omhoog hijsen. De nieuwe pomp aansluiten en weer laten zakken. Al met al veel kracht nodig dus met drie man heel hard werken. Maar hoera, we hadden weer water, maar helaas slechts 5 minuten. Alles doorgemeten, inderdaad het zit bij de pomp op …………. 50 meter diepte. Nog een keer die nieuwe pomp 50 meter opgehesen. Bleek simpel, de pomp was vastgelopen. Simpel toch! Door al dat sjorren was een fijn zand of klei losgekomen en daar was de pomp nog niet tegen bestand. Pomp demonteren en schoonmaken. Toen weer laten zakken en tot vandaag, dus twee dagen later, hebben we nog water. Pff. Twee dagen heel erg hard aanpoten, dus nu begrijpen jullie onze behoefte aan rust.

 

Nog even een kind. Een jongen van 9 jaar dit keer. Zijn moeder vertelde bij de intake dat hij gek was. Bleek niet helemaal de waarheid te zijn. Inderdaad hij doet eigenlijk wel gek, ook nog nu hij een heleboel zaken heeft afgeleerd. Hij blijkt hoogbegaafd te zijn en dat kan wel wat vreemd gedrag geven. Ook kon hij zijn emoties op geen enkele manier kwijt, maar dat heeft hij aardig geleerd. Hij kan nu stevig en heel hard te keer gaan en hij bemoeit zich overal mee. Aan tafel herhaalt hij wat anderen zeggen en daarmee krijgt hij niet positieve reacties, waarop hij weer kan reageren. Moe kan je dan van hem worden, maar twee tellen later kan je weer met hem kroelen en kijkt hij je met zijn trouwe hondenogen aan. Al de kinderen van dat gezin hebben wel een tikje, maar dat kan je wel begrijpen met zo’n vader en moeder. Alleen moet de werksters, de vrijwilligster en wij daar mee om kunnen gaan. Vandaar onze noodkreet: bid voor hen en het team van Kerúb.

 

Mogen ook wij op jullie gebed rekenen? Het is allemaal heel fijn, maar 6 dagen per week constant op je qui-vive zijn, breekt langzamerhand op. De zondag is onze rustdag, maar dan mogen we met de kinderen naar de gemeente gaan en dus hebben we soms wijze woorden nodig om ze buiten te houden. Ze vragen en drinken aandacht.

 

Aart en Ria.