© ROKI Foundation Holland

ROKI

23 juli 2019

 

Lieve allemaal,

 

Aart bacsi, Aart bacsi. Onze rust wordt verstoord door geschreeuw op afstand. Aart wordt hier aangeduid als Aart bacsi, dus een soort oom Aart. Na ebéd (warme middagmaaltijd) houden we siësta, dus lekker even in de schaduw zitten met een kopje koffie en even een uurtje rusten. We zijn immers met pensioen. Maar vandaag namen de vrouwen een besluit. Ze zouden met de meisjes de berg op wandelen, dus de jongens mogen niet mee. Ria, Gerliene, Barbi, Noémi en Kristina deden de tocht. Bang voor wild hoefden ze niet te zijn, want we hoorden ze de hele reis kwekken. Geen beer of hert zal in de buurt komen, veilig dus. Toen ze boven waren, dus zo’n 100 meter omhoog gelopen waren stonden ze op de rand te roepen naar beneden om een reactie van Aart bacsi. Hij reageerde door heel uitgebreid te zwaaien, maar dat werd kennelijk niet waargenomen op die afstand. Zegt Noémi tegen Gerliene: Laat maar hij spreekt toch geen Hongaars.  Degene die de grap niet door hebben, kunnen de clou opvragen per mail, maar wij vonden deze wel erg grappig.   

 

Brand. Hè, brand? Ja hoor, onze composthoop stond echt in brand. Het gaat langzamerhand naar een climax. Je ruikt iets broeierig. Hopelijk niet het hooi van de buurman. Dan ruik je loof verbranden. Op zich niet vreemd, dat komt hier voor. Dan hoor je geknetter. Beetje ongerust kijk je op en ja hoor, vlammen en rook bij de composthoop. De paal van de vroegere kippenren deed ook al een beetje mee. De emmer met water mee nemen en met een liter maatje de ergste vlammen doven. Tweede emmer water kreeg hetzelfde lot. Stoom uit de hoop en met een soort mestvork de hoop uit elkaar gehaald terwijl Ria telkens een beetje water erop gooide. Gelukkig ruim op tijd, je moet er niet aan denken dat je niet in de buurt was. Dan denken aan de oorzaak. We maaien het gras en dat is vochtig. Dat wordt op één hoop gegooid en daarin ontstaat dan een hoge temperatuur. Door de wind en de warmte droog de bovenste laag tot kurkdroog hooi en kennelijk die combinatie, hoge temperatuur en kurkdroog hooi geeft een mogelijkheid tot branden. Weer wat geleerd en nu geregeld de composthoop omgezet.

 

De afgelopen zaterdag beetje druk geweest in de jongensslaapkamer. We wilden daar twee stapelbedden achter elkaar zetten, maar de lengte van de kamer was een paar centimeter te weinig. Probleem? Oost Europees gedacht, inderdaad een probleem. Ja dat is een probleem. Inderdaad dat is een probleem. West Europees gedacht? Hoe lossen we dat op? Bedden doorzagen en een paar centimeter korter maken? Kan maar is wel heel omslachtig. Hé, de muren zijn meer dan 50 centimeter dik. Die kunnen wel wat minder. Als we nu eens 15 centimeter de muur inhakken, dan kan een bed die ruimte in en kan het andere bed erbij gezet worden. Deze oplossing was acceptabel en zaterdag kregen we assistentie van een bevriend echtpaar en begonnen we. Het was best een heel stoffige klus. Ook loop je tegen de bouwwijze van vroeger aan. Kennelijk geen cement maar zand met wat kalk als voegsel. Dus steen aanraken was loszitten en daar we de  ruimte niet meer wilden maken dan 2.00 meter hoog was dat een probleem. Oh neen, westers denken, een uitdaging. Maar het is gelukt. Toen kwam de volgende uitdaging. Hoe krijgen we dat nu weer acceptabel glad? Eerst zorgen dat het niet meer stuift, dus vegen, dan natspuiten dat het niet zoveel zuigt en dan smeren met een zand, cement en kalk mengsel. Op sommige delen zo’n 10 centimeter, elders 0,5 centimeter. Of wel zeer ongelijkmatig. Droogtijd. Dat valt mee één dag voor elke millimeter. Huh, echt waar, dat is dan bijna een maand, terwijl we maandag wilden schilderen. Zo zie je maar weer welke problemen, sorry, uitdagingen, amateurs tegen komen.

 

Oh ja, de kinderen waren dat weekend naar huis, dus hadden we de ruimte. Twee kinderen zijn door papa, die woont en werkt in Hongarije met hun moeder daar heen gehaald met de belofte dat hij hen echt weer op tijd terug zal brengen. De vorige keer was hij maar 6 weken te laat en deed hij het pas toen de politie de andere dag zou komen om het te regelen. Van de andere kinderen was de moeder bij vader vandaan en woonde weer bij haar vader in Parajd. Toen we daar aankwamen kregen we een beter gevoel dan bij hun oude situatie. Hopelijk is een leven zonder vader, maar wel bij opa beter voor de moeder en dus de kinderen. Opa ook ontmoet. Hij huilde, hopelijk van blijdschap. Maar we zijn een beetje argwanend, omdat hij na het tandenpoetsen kennelijk zijn mond had gespoeld met palinka (met 50% alcohol dus). Het laatste kind konden we brengen bij de ouders in Chibed. Omdat daar in het verleden wel eens problemen waren, was afgesproken dat we haar bij de werkgever van vaders zouden afleveren en dat hij het verder zou afhandelen. Maar toen we daar aankwamen kwam moeder (klein en slank) als een roofdier op het kind af en griste haar naar zich toe. Kind gillen en krijsen en moeders begreep er niets van. Ria en Gerliene moesten tijd investeren om het kind rustig te krijgen. Helaas lukte dat maar ten dele. Toen we weer wegreden krijste het kind nog vreselijk hard. Wat een rot gevoel heb je dan, als je weg rijdt. Klein detail. De volgorde was in de praktijk iets anders. Zij was de eerste die we weg brachten, dus zaten er nog kinderen in de auto. Die kwekten eerst op volle sterkte en toen dit gebeurde, waren ze heel erg stil. Dus niet alleen traumatisch voor ons.

 

Nog een kort stukje over een tweede jongen. Zijn broer schommelt nog de hele dag, maar hij is totaal anders. Sociaal, behulpzaam, ondeugend, lenig, leergierig. Dat zijn de steekwoorden bij hem. Hij doet veel ondoordacht, het gaat ook verkeerd, dan krijgt hij straf, uiteraard helemaal onterecht. Dat laat hij ook telkens horen, maar aanvaardt het wel, hij leert er zelfs van. Hij is 12 jaar en hopelijk blijft hij zich ontwikkelen. Als hij zo doorgaat komt hij er wel, hij pakt de kansen die hem geboden worden. Bij hem denken we aan Pietje Bel (eigenlijk ook Dik Trom, maar hij is zo mager als een lat, dus dat past niet helemaal, maar zijn gedrag wel).

 

Hij heeft straf gekregen. Hij voetbalde met een appel, dus zo’n groen klein valappeltje. Helaas zag de leiding het en de straf was: een week lang geen appel eten. Dat snappen we wel als straf, maar ze hebben hier de komende week echt geen appels, dus een niet echt effectieve straf. Vandaag kregen de jongens alleen soep met gele bonen. Wij lekkere soep, spaghetti en als toetje lángos. Wat dat is schrijven we een ander keertje wel. Maar het zijn gerechten waar die jongens dol op zijn. Wat was het geval. Een paar dagen geleden moesten ze bonen plukken. Commentaar van begin tot het eind. Toen moesten ze de bonen schoonmaken. Je had ze moeten horen. Dat hoefden ze toch niet te doen. Heel onterecht dat ze de hele dag (half uurtje) moesten werken etc.. Vandaag werd dat afgerekend. Jullie krijgen wat je zelf hebt geregeld en dat is een klein maaltje bonen in jullie aparte soep. Nu deze straf kwam binnen. Wij drie gangen en zij deden dezelfde tijd over een bordje soep met bonen. Hangende schouders, verbeten gezichten (nee we huilen niet), lange tanden en nog mee danken na afloop van de maaltijd. En dan nog de traditionele afsluiting van de maaltijd: dank u wel voor het heerlijke eten in drie talen. Een betere straf was er niet. Wellicht wel voor ons, want we mochten hen niet uitlachen.

 

Helaas is het weer een beetje langer geworden. Daarom kort: tot de volgende keer. Bidden jullie voor de leiding en kinderen?

 

Met hartelijke groet,

 

Aart en Ria.