© ROKI Foundation Holland

ROKI

17 november 2019

 

Lieve allemaal,

 

Onder voorbehoud van wat Jacobus schreef. Voor degene die niet de Bijbel kennen, in het boek van Jacobus hoofdstuk 4 vers 15 schrijft hij: Als de Heere wil en wij leven, dan zullen we dit of dat doen. Nou dat is wel van toepassing de laatste tijd. We hadden gepland halverwege oktober terug te gaan naar Nederland. Dat hebben we bijgesteld omdat de verbouwing wat langer duurde. Vervolgens planden we dat we 4 november terug zouden gaan reizen. Daarna planden we op 10 november een feestje met afscheid, om 12 november te gaan rijden. Nu planden we de 19e te gaan rijden en weer moeten we dat waarschijnlijk bijstellen. Wat is het geval?

 

Ria wilde in plaats van een plaatje implantaten in haar mond. Financieel hadden we een meevaller, dus kon het worden uitgevoerd. Een operatie vond plaats door een deskundige. Op zich allemaal heel goed en de wonden genazen goed. Tot ze ineens vreselijk veel kiespijn kreeg aan een kies naast de implantaat. Kan dus een reactie zijn van een al bestaande broeiende ontsteking. Wortelkanaal behandeling, antibiotica en pijnstillers was het gevolg. Kies bleef dus even open. Na een paar dagen werd het gaatje gedicht en ja hoor, de pijn begon weer. Weer open gemaakt en een paar dagen gewacht. Op vrijdag werd het gaatje definitief gedicht en heerlijk het ging goed. Wij weer plannen maken. Voortent eraf en opgeruimd. Lekker droog in de zak. Maandag of dinsdag caravan in de stalling en terugreizen.

 

Op zondag zaten we bij de eerste hulp in het ziekenhuis. Een kies aan de andere kant speelde op. Ook weer behandeld en open gelaten. Een paar dagen daarna is de tijdelijke vulling aangebracht en dat ging goed. Na een paar dagen werd de kies definitief gesloten, maar toen zag ze dat een schroef van een implantaat eruit was gekomen. Die werd weer aangedraaid en met een hechting netjes afgesloten. Wij blij. Caravan verder opruimen, spullen voor de auto opgeslagen. Maandag caravan naar de stalling en dinsdag rijden.

 

Nee dus. ’s Nachts merkte Ria dat de schroef er weer uitkwam en dat de hechtingen gebroken waren. Fotootje naar de tandarts en morgen maar weer naar haar toe. Vermoedelijk een reactie van haar lichaam op de implantaat en wordt deze ene eruit gestoten. Oorzaak? De ontstekingen in de buurt geven een reactie waardoor deze niet wordt geaccepteerd. Plus dat Ria diabetes 2 heeft en dan geneest alles een beetje anders.

 

Vertrouwen in de artsen hier? Je zou gaan twijfelen, maar het vertrouwen is er nog steeds. Gewoon een beetje pech en zij en wij leren hier van. Zij medisch en wij? De mens wikt en God beschikt. We hebben even geteld en we zijn nu 10 keer bij de tandarts annex ziekenhuis geweest. Elke keer een uur heen en een uur terug rijden. Of wel we zijn lekker bezig.

 

Wanneer we terug komen naar Nederland? Geen idee. De wonden moeten eerst netjes dicht zijn en dan gaan we weer plannen maken, maar wel in afhankelijkheid. Bidden jullie voor ons?

 

We hebben vorige week de verjaardag van Ria en Sandra gevierd en dat ook gelijk ons afscheid genoemd. Al zeggen we het zelf, het was een zeer geslaagd feest. Een beetje op z’n Hongaars dus eten en drinken voor twee magen per persoon. En er was nog voor twee dagen eten over. Ook van het drinken kunnen de kinderen een paar keer genieten. Ria had een tas met cadeautjes gemaakt, waar de kinderen vele keren iets uit mochten nemen. Feest natuurlijk. Als afscheid hebben we Kerúb een nieuwe stofzuiger gegeven. Vorige keer een frituurpan en nu een stofzuiger. Eerlijkheidshalve moeten we bekennen dat een paar dagen daarvoor de oude was gebroken en niet meer gerepareerd kon worden door de klusjesman.

 

De nieuwe keuken is klaar op een aantal details na. We hebben een keuken gekregen van een organisatie uit Rijnsburg en die met passen en meten en vooral zagen en duwen, geplaatst. Een nieuw keukenblad erop, gaten voor de afwasbak en gastoestel erin gezaagd en klaar is het. Door het uitstel konden ook een aantal details worden uitgevoerd. Maar ze gebruiken de nieuwe keuken al. Helaas het de oude keuken nog niet gereed voor de vrijwilligster, dus ze blijft nog in haar kamer. Dit betekent dat iedereen nog even buitenom moet lopen.

 

De herfst is nu helemaal compleet. Best wel mooi, want de bladeren zijn van de bomen en nu kan je veel verder kijken. Maar wat we ook turen, we zien geen beren meer, nog wel reeën en vossen.

 

Kerúb heeft van een Hongaarse organisatie een varken gekregen. Deze is bijna 200 kilo, dus best de moeite waard. Helaas is het slachten gepland op 23 november en dan hopen we toch echt al thuis te zijn of in elk geval aan het reizen te zijn. Voor de mensen hier zou dat een opluchting zijn, want het slachten is gepland op het platje waar onze caravan op staat. Kunnen ze gewoon de nieuwe keuken in lopen om het vlees en vet te verwerken. We hebben het slachten al een keertje mee gemaakt en dat is hier een echt feest, dus met vers vlees eten en telkens een klein glaasje (sterk) water. Ze beginnen vroeg en stoppen meestal ’s avonds laat. Alle medewerkers komen helpen, dus zal er stevig gekletst worden. Maar wel fijn dat zo’n niet westerse organisatie aan Kerúb dit gunt. We hebben mensen uit het westen ontmoet die zich gaan inzetten om aardappelen vanuit een nabij gelegen dorp aan Kerúb te schenken. Ook gaan ze thuis conserven inzamelen en verzenden aan Kerúb. Dit alles scheelt Kerúb heel veel geld, maar bovenal is de aandacht voor dit kleinschalige project heel erg welkom bij het bestuur en de werkers.

 

Nu lieve mensen, we hopen dat dit ons laatste avontuur 2019 is en dat we jullie de komende tijd mogen ontmoeten, waar dan ook in het westen. Maar zoals we begonnen alles is D.V. dus het voorbehoud van Jacobus. Dank voor jullie aandacht en zegen voor jullie en jullie geliefden.

 

We komen gewoon terug en praten dus lekker niet over afscheid. Dat is namelijk nog steeds niet leuk, zeg maar gewoon waardeloos. Kinderen, kleinkinderen, vrienden en kennissen gedag zeggen. Niet aan denken.

 

Met hartelijke groet,

Aart en Ria.