© ROKI Foundation Holland

ROKI

16 juni 2019

 

Lieve allemaal,

 

Lust je nog peultjes? Dat is een gezegde in Nederland, maar we beseffen waarschijnlijk niet dat mensen in het buitenland helemaal geen peultjes kennen, laat staan lusten. Nu is hier daar een verandering in gekomen. Via vrienden uit Nederland heeft Kerúb een doos met zaaigoed gekregen en daarin zaten dus ook peultjes. Deze hebben ze gelegd en worden ze nu geoogst. Wij hebben ze inmiddels drie keer gegeten en de kinderen twee keer. De eerste keer één of twee en met lange tanden, vandaag konden ze onbeperkt gegeven worden en werd zelfs de pan uitgeschrapt. Dit is uiteraard stevig tegen het beleid van Kerúb dat het leefklimaat niet veel mag afwijken van hun thuis situatie, maar ja onze westerse maag accepteert peultjes toch wel heel erg.

 

Inderdaad, we zijn aangekomen en zijn inmiddels 2 weken hier gesetteld. De reis is vlot gegaan, we hebben er van genoten om Brno te bekijken, hebben gebruik gemaakt van airbnb en de ellende van afscheid nemen verwerkt in een thermosbad. Gelachen, chagrijnig geweest en weer energie gekregen. Na een weekend bij onze kinderen en kleinkinderen haalden we maandag de caravan op en brachten die naar Abod. Daar de andere dag de voortent eraan gemaakt en ons ingericht. Alsof we weer thuis kwamen en de andere dag aan de klus.

 

De douches lekten, waardoor water onder het laminaat van het woongedeelte kwam. We liepen dus te soppen. Omdat te zijner tijd de douches helemaal vernieuwd moeten worden, een oplossing bedacht die, al zeggen we het zelf, subliem is tot het komende jaar. Kosten? Nagenoeg niets, gewoon veel kluservaring toegepast. Toen alle fietsen onder handen moeten nemen. Poeh, die waren al die tijd mishandeld. Gebroken kettingen, lekke banden, vast geslagen kettingen, je kunt het niet verzinnen. Nu werkt 80% weer en hebben ze allemaal weer hun ‘eigen’ fiets waarvoor ze ook verantwoordelijk zijn. Ook de skelter (gekregen van een instelling uit Abcoude) werkt weer en dus horen we die de hele dag gebruiken. Nu nog voor elkaar krijgen dat ze bij ‘pech’ het vervoermiddel gewoon even brengen en melden wat er aan de hand is. Kijken of we ze enig verantwoordelijkheidsgevoel bij kunnen brengen. Graag voordat we weer weggaan.

 

In deze twee weken hebben we veel gefeest. We zijn bij een dans- en gitaarpresentatie geweest van onze kleinkinderen. Toen een afscheidsfeest van Fekete Julia, die de ovada (weten jullie nog dat dit het kinderdagverblijf was?) omruilt voor de ‘echte’ school in de stad. Twee dagen later het normale feestje van het einde schooljaar  voor Fekete Robert en weer twee dagen later het afscheidsfeest van Fekete Anna, die de eerste drie schooljaren afsluit en doorgaat naar een hoger niveau van de basisschool. We genoten uiteraard en verreden een tank benzine.

 

Bij een nieuw tankstation werd onze tank gevuld en we maakten een kort praatje over waar we vandaan komen en wat we hier deden. Daarna in het kantoortje om met de betaalpas te betalen. Vrolijk namen we afscheid. Thuis controleerden wij hoeveel Euro dat was geworden en we zagen dat er geen bedrag was afgeschreven. Oké, de bank is een beetje sloom? De andere dag nog steeds niets. Gratis benzine dus, maar dan kennen jullie ons niet. Het zat ons echt dwars, maar om helemaal terug te reizen ging ietsje te ver. Sandra kwam eerder werken en op de terugreis is ze op ons verzoek even aangegaan om te vertellen dat we wel komen betalen. Bij aankomst kreeg ze bijna koffie, wat waren die mensen blij. Ze hadden gemerkt dat er iets verkeerd was toen we het terrein afreden en ze zaten dus met een strop van 250 Lei (4,7 Lei is 1 Euro), die ze zelf moesten betalen. Sandra betaalde hen en wij betalen Sandra weer. Zij zijn blij, maar ook wij.

 

Voor degene die het interesseert, we zitten hier in een dal en op een hoogte van ongeveer 440 meter boven NAP. Het weer is omgeslagen en elke dag is het meer dan 30 graden. Beetje warm voor ons, maar direct een tropenrooster opgesteld. Dit betekent eenvoudig dat we na ebéd (lunch) een tukje doen. Nee, we zijn nog niet oud, maar het is dan gewoon te warm om wat te doen. Het is trouwens in het hele dorp dan rustig.

 

Vrijdag was het afsluitingsfeestje van de school hier. De vier (4) kinderen, drie van Kerúb en één van een dorpeling voerden een toneelstukje op en daarna kwamen de koekjes en snoepjes op tafel, Ook hadden we twee grote flessen frisdrank. Dus een groot feest. Op 9 september begint het weer. De kinderen hebben lang vakantie, de leerkrachten moeten nu twee weken administratie doen en de twee weken voor het begin weer twee weken. De fantastische lerares moet ook elk jaar examen doen en in de laatste week hoort ze op welke school ze aan het werk mag. Zij wil heel graag terug komen in Abod. Ook de kinderen mogen haar graag en maken stappen vooruit. Je zou zeggen win-win situatie, maar dat zit niet in het systeem.

 

De komende twee weken komen onze vrienden Jan en Matty klussen en genieten in deze wereld. Wij verheugen ons erop om met hen op te trekken en zeg nou zelf, een klus gaat twee keer eenvoudiger als je met z’n tweeën bent. Het afdak en het speeltoestel moeten weer geschilderd worden, dus ze kunnen aan de slag.

 

Dat was het weer. De volgende keer schrijven we meer over de kinderen en de gang van zaken. Jullie kennen ons, dat wordt gegarandeerd minstens 5 blaadjes vol geschreven. Nee hoor, de signalen zijn duidelijk. Fijn om te lezen, maar soms wel veel. We doen ons best niet te veel mee te maken.

 

Bidden jullie voor ons, de medewerkers Kerúb, het bestuur, de Nederlandse vrijwilligster en uiteraard de kinderen?

 

Met hartelijke groetjes van

 

Aart en Ria.

 

PS. De zondag voor we vertrokken was hier zoveel water gevallen dat het kanaaltje het niet kon verwerken. Een stroom water golfde door het dorp en sommige tuinen zijn verwoest. Toen we aankwamen was het peil weer normaal, dus een stroompje van 50 centimeter. Wel zien we op veel plaatsen de tekenen van de kracht van het water. De schade aan de tuinen is veel met burenhulp herstelt.