© ROKI Foundation Holland

ROKI

13 juli 2019

 

Lieve allemaal,

 

Het is weer zover. Jullie krijgen weer een stukje van ons leven te lezen. Hopelijk ervaren jullie hetzelfde als wij.

 

We beloofden meer over de kinderen te schrijven. Dat is redelijk ingewikkeld omdat we niet alles kunnen en mogen schrijven. We hebben en houden respect voor de privacy van het individuele kind. Op dit moment is er geen direct bezwaar tegen omschrijvingen, maar als ze later er achter komen dat we over hen schreven, kunnen ze bezwaar maken, maar dan hebben jullie het al gelezen en is het dus gepubliceerd.

 

Maar ja, we gaan proberen de kinderen meer bekendheid te geven. Nadrukkelijk geven we aan dat dit onze mening en visie is, dus geen bewijs van werkelijkheid. Het is dus onze werkelijkheid en dat is niet absolute waarheid.

 

De oudste van het stel. Hij is 13 jaar. Zijn gedrag is vreselijk sloom, niet vooruit te branden, geen eigen initiatief. Zit 80% van de dag op de schommel, heen en weer, heen en weer. We hebben twee schommels en hij gebruikt ze om beurten. Waarom? Geen idee. Op de schommel staart hij één kant op. Waarom? Geen idee. Daarbij zingt hij met een monotoon geluid en ritme. Waarom? Geen idee. Soms herkennen we de wijs op het ritme. Het zijn dan Hongaarse gospel liedjes, dus christelijke liederen. Maar dan moet je wel je luisteren op maximaal creatief zetten. We reageren al als hij komt aanlopen naar de schommel: Oh nee, daar begint de radio weer.

We hebben onder onze lezers waarschijnlijk wel professionals die dit gedrag kunnen verklaren. Kunnen jullie ons en de werkers van Kerúb advies geven hoe om te gaan met dit soort kind annex jongere? Wij weten het niet. Er zal toch wel iets met zo’n jongen kunnen? Werken, lees uurtje houthakken en één keer in de week het grasmaaien doet hij steunend en kreunend met zoveel mogelijk commentaar. Dan denk je hoera hij is aan het puberen, dus herkenbaar gedrag. Maar dan zit hij weer in de zandbak te spelen of hangt hij op de bank zeer eenvoudige tekenfilmpjes te kijken. Alsof er totaal geen interesse is in de (boze) wereld. Met de jongere jongens maakten we van oude stoelzittingen een schild, gaven hen een stok en ze waren ridder. Hij wilde ook en uiteraard mocht dat. Dan loopt hij als stoere jongen rond alsof hij de koning is. In onze ogen vreselijk kinderlijk alsof hij niet van deze wereld is. Voor alle duidelijkheid, hij gebruikt geen drank of drugs, dus is dit zijn normale gedrag. Dan denk je met westerse blik, laat hem bij iemand aan het werk gaan, maar de cultuur hier is dat ze in elk geval tot 16 jaar eigenlijk niets hoeven te doen. Wij omschrijven het als: hotelletje spelen. Dus consumeren en niets presteren. Lijkt ons oervervelend, maar ja, cultuur verschillen zijn en blijven er.

 

Er is weer iets op onze weg geplaatst, wat we nog geen plekje hebben gegeven. God heeft ons in aanraking gebracht met de Roemeense versie van ‘blijf van mijn lijf huizen’ organisatie. De grote vraag is WAAROM? We wachten maar even af. Even het hele verhaal. Van een kledingtransport blijft na uitzoeken privé personen, kinderen van kindertehuizen, verkoop in het dorp etc. een aantal dozen over. Na een paar transporten wordt dat aantal een heleboel en daar moet je wat mee. Deze werden opgeslagen in het lege klaslokaal, maar die gaan we verbouwen tot keuken. Probleem dus, of modern gezegd een uitdaging. Niemand wil dat meer hebben en in de brand steken doe je ook niet. Worsteling dus. Tot via via het bestuur van Kerúb in contact kwam met deze organisatie. Of ze wat dozen konden gebruiken. Dat kon, maar alleen vrouwen of kinderspullen. Zij hebben drie adressen waar vrouwen worden ondergebracht en die vrouwen komen zonder spullen zich melden. Ze konden dus spullen heel erg gebruiken. Wat een goed gevoel krijg je dan. Spullen waar wij mee in onze maag zaten worden elders met meer dan open armen ontvangen. De bus volgeladen met naar schatting 90 dozen. We mochten dit brengen op een geheim adres in Tirgu Mures. Wat waren die mensen blij en uiteraard wij ook. De eetruimte bij de keuken werd voor één derde gevuld. We beloofden twee dagen daarna nogmaals te komen met zo’n lading. In Koronka stond nog eens zo’n lading inclusief kinderwagens, maxi cosi, matrassen, speelgoed en dergelijke. Toen we aankwamen kregen we weer alle dank en dat we hen een grote dienst bewezen. We hebben hen medegedeeld dat wij slechts de brengers waren en dat anderen ons die goederen gunden.

 

Ook hier zijn er dus vrouwen die hun partner en soms ook hun gezin in de steek moeten laten door het geweld dat op hen wordt toegepast. We mogen daar een stukje ondersteuning geven, maar de vraag is en blijft waarom God hen op ons pad heeft gebracht. Ligt hier een taak voor ons? Voor Stichting ROKI? We geven het over en wachten af welke weg God met ons gaat.

 

Blijven jullie bidden voor ons? Het is eigenlijk wel pittig hier, niet alleen de arbeid, maar ook het omgaan met de kinderen. Geef ons geduld en inzicht. Geef ons kracht voor de kinderen een normale man en vrouw te zijn, zonder bijbedoelingen. Geef Gerliene (de vrijwilligster) kracht haar taak te volbrengen en de liefde van God over te brengen op de kinderen. Geef de werksters kracht er elke dag voor de kinderen te zijn. Geef het bestuur kracht om de leiding te houden over deze kinderen. Speciaal nu er beslissingen genomen moeten worden welke kinderen er mogen komen. Geef ons kracht te werken naar vermogen. Geef de aannemer kracht en inzicht om de verbouwing in goede banen te leiden. Kortom: wij kunnen het niet vanuit onszelf. Help ons door te bidden en daarmee ons werk te ondersteunen. Indien mogelijk help Kerúb ook financieel via Stichting ROKI.

 

Vanuit ons hart: dank jullie wel.

 

Aart en Ria.