© ROKI Foundation Holland

ROKI

11 oktober 2019

 

Lieve allemaal,

 

We zijn er weer. Na twee weken in Nederland kunnen we weer vol aan de bak hier in Roemenië. Voor degene die het nog niet weten, hebben we tijdens die twee weken een auto ter beschikking gekregen van een goede vriend en konden we alles uitvoeren wat we in gedachten hadden. Daar hebben we echt van genoten. We hebben bijna al onze kinderen en kleinkinderen mogen ontmoeten, sommigen zelfs meerdere malen. Daarnaast onze familieleden en vrienden. Wat een verademing, waar we echt aan toe waren. Toen we op zondag in de kerk zaten, keken we onze ogen uit. Al die mensen die binnen kwamen zijn bekend en zijn onze broeders en zusters. De organist speelde de ons bekende wijsjes in plaats van de ons onbekende wijsjes hier. De gewoontes voelden natuurlijk aan. Hier ook wel, maar toch anders. Na anderhalve week kwam het gevoel dat we weer terug wilden en konden gaan. En dat zijn we toen maar gaan doen, ook omdat we de terugreis ook al hadden geboekt.

 

Intussen zijn we weer op volle toeren. Er zijn geen momenten dat we ons vervelen. Lekker druk en altijd bezig. Voor de vakantie irriteerde dat, nu is het gewoon genieten. Wat wel een beetje tegenviel was het weer. Toen we weggingen was het korte broeken weer en bleven we de avonden in de voortent. Nu is het overdag acceptabel, maar werken we met lange broek, bodywarmer en na vijf uur moet je echt wel een stevig vest aan. En de voortent is alleen overdag en als de zon erop staat. We hebben een grote gasfles aangeschaft en de gaskachel in de caravan gaat nu elke avond aan. Zo’n grote gasfles heeft veel meer inhoud en is aanzienlijk goedkoper dat de kleine 6 kilo gasflessen in Nederland.

 

Met de verbouwing gaat alles zo het gangetje. Het kan binnen een week klaar zijn, maar het gaat hier niet zoals wij mensen denken. Ze hebben een eigen planning en die loopt ietsje anders dan wij willen. Wij zouden zeggen, maak het even af en kennelijk luisteren ze, want de afgelopen week zijn ze drie dagen aanwezig geweest en ze hebben stevig gewerkt. Complimenten. Maar nu komen ze woensdag pas weer terug. En wanneer de elektricien annex loodgieter weer komt is erg onduidelijk. We zijn begonnen met onze voorbereidingen om de oude keuken om te bouwen tot huisje voor de vrijwilligster. De geïsoleerde deur en drie ramen staan klaar. Iemand is bereid om deze zonder kosten te plaatsen, alleen is en blijft het onduidelijk wanneer. Ook moet de nieuwe kamra (opslagruimte voor etenswaren) klaar zijn, dan kunnen we de al gemaakte stellingen daar plaatsen en de spullen van de oude kamra alvast overbrengen. Als dat gebeurd is kan daar een douche en toilet worden gemaakt. Zo zien jullie maar weer dat het stevig druk is en bijna westers door de planning.

 

We hebben er weer een kind bij. Beate een meisje dat al ruim een jaar op de planning stond te komen. Ze behoort tot de grote familie waar al vijf kinderen van hier verblijven. Dit is dus nummer zes. Gelukkig kan je niet helemaal merken dat ze familie zijn, want ze pesten elkaar gewoon alsof het vriendjes zijn. Waarschijnlijk hebben ze wel allemaal dezelfde moeder, maar gezien het uiterlijk verschilt de vader nog wel eens. Maar we blijven voor ogen houden dat het allemaal in het belang van de kinderen is. Ze krijgen hier voldoende voedsel, kleding, aandacht, binnen en buiten speelgoed en ruimte om te bewegen. Het enige probleem is dat ze hier niet alles mogen doen waar ze zin in hebben. Er zijn hier regels en een paar verboden. Volgens ons heet dat opvoeden, maar sommige kinderen zien dat anders. Ze mogen hier helemaal niets. Komt dat niet bekend in de oren?

 

We zouden nog de kinderen voorstellen. Nu is er een meisje aan de beurt. Ze is inmiddels 7 jaar en heeft uiteraard een vreemd gedrag. Het interesseert haar namelijk allemaal niets. Niet vreemd want we zien dat de drie oudsten haar laag behandelen en vreemd genoeg vind zij dat kennelijk goed. Ze lacht erom en doet gewoon stoer met de jongens mee. Ze loopt ook als een jongen, dus een brede gang, sjokkend en stoer. Daar is ze op aangesproken en nu begint ze weer een beetje zichzelf te worden. Ook op school begint ze zich weer te gedragen zoals haar leeftijd zou zijn, geïnteresseerd en aandachtig in plaats van ‘mij maak je niets’. Ze lijkt qua uiterlijk sprekend op haar moeder, maar die is er kennelijk niet blij mee. Ze geeft dit kind echt geen enkele aandacht.

 

De daarop volgende noemen we de prinses. Ze is de oogappel van de moeder en als moeder contact heeft vraagt ze alleen om dit kind. Het is ook een leuke vlotte meid, die op haar jonge leeftijd al aandacht heeft voor haar uiterlijk en je heel erg lief kan aankijken, waardoor je gewoon smelt. Ze gaat met de twee anderen naar de ovada (kinderdagverblijf) en heeft het daar heel erg naar haar zin. Kortom, gewoon een kind zoals een kind hoort te zijn. Zij krijgt dus alle aandacht van haar moeder, ten koste van de andere vijf kinderen. Zo maar even tussendoor: kan je het je voorstellen dat je als moeder je kinderen slechts één keer in de maand een weekend ziet? En dan als moeder nog klaagt dat het zo druk is? Nee toch. Oh ja, wel een voordeel van veel kinderen zonder de lasten ervan, je krijgt wel het kindgeld en daarmee heeft ze een goed maandsalaris. Helaas besteed ze dat helemaal verkeerd, namelijk allemaal aan zichzelf in de vorm van drank.

 

Volgens de buurvrouw lopen hier op het achterpad ’s avonds de beren. Dat is op een afstand van ongeveer 10 meter van onze caravan. Er is wel een gazen hekwerk, maar zodra je er tegen gaat leunen is er een plat liggend hekwerk en dat houd niets tegen. We troosten ons met de gedachten dat wat de buurvrouw zegt niet een korreltje maar een kilo zout bevat. Maar toch, er zit een kern van waarheid in, want we hebben ze zelf gehoord en de stront geanalyseerd. De beren zijn dichtbij, maar we denken dat ze geen chinees lusten, laat staan Nederlanders. Grapje.

 

Het besluit is gevallen dat we niet half oktober terug komen maar in november. Zoals het er nu uitziet starten we op maandag 11 november 2019 om terug te keren. Of we met de caravan terug komen is nog een punt van discussie. Er is nog geen winnaar van de discussie. Wel hebben we in een ander dorp een grote en droge loods ter beschikking. We hebben het er nog over.

 

We zijn weer aan onze hoeveelheid woorden. Uiteraard hebben we veel meer te vertellen, maar dat zou volgens de deskundigen op papier te langdradig zijn. Fijn dat jullie belangstelling hebben voor ons werk hier, voor de werkers en de kinderen. Ook de cultuur van de Hongaren hier in Roemenië is erg interessant. Misschien maken we daar wel een item van. Even een tipje, het eten is totaal anders dan jullie en wij gewend zijn. Vandaag kregen we soep, water met een bloempapje en doperwten. Eigenlijk wel lekker, ook voor de dorst. Daarna macaroni met eroverheen gemalen noten met suiker. Inderdaad geen vlees, maar dat is toch ook de mode in Nederland, een dag geen vlees???

 

Dank voor jullie gebeden. Breng de mensen hier ook bij de troon van genade. We hebben het allemaal nodig, maar in een klein dorpje spelen nog veel meer lokale dingen mee. Voor ons niet van toepassing, maar hier nog zo belangrijk. Denk er ook aan dat wij mogen werken met de allerarmsten, maar dat de andere Hongaarse Roemenen steeds meer in de ban komen van geld en goederen. Gelukkig zijn er uitzonderingen en herkennen wij ze bij het contact als onze broeder en zuster, ook al beleven zij het heel anders.

 

Met hartelijke groet,

Aart en Ria.