© ROKI Foundation Holland

ROKI

11 augustus 2019

 

Lieve allemaal,

 

We gaan beginnen. Een vaste zin van de televisie schoot ons te binnen toen we er aan dachten. Na een jaar plannen maken, fondsen werven is het nu zover. Aanstaande donderdag, dus 15 augustus, komen de eerste werkers om het lege klaslokaal om te bouwen tot nieuwe keuken, leefruimte en opslag. Het wordt nog een hele operatie want het gaat hier heel anders dan in Nederland. In Nederland ga je naar een aannemer en daar maak je afspraken mee wat hij of zij doet voor welke prijs. Hier dus niet. De ‘aannemer’ verwijderd de bestaande houten vloer en daarna wordt de grond onder de vloer uitgegraven. Vervolgens wordt daar een vloer van cement gestort. Er moeten drie muren worden gemetseld en op de zo ontstane ruimtes komt het hout van de vloer weer te liggen. Dat is één ‘aannemer’. Daarna komt iemand die de leidingen voor de vloerverwarming legt. Vervolgens moet ergens een elektricien worden besproken, een waterleiding figuur etc. Telkens zijn dat andere personen waarmee je zelf afspraken moet maken en ook de tijd wanneer deze komt. En dan nog vertrouwen dat deze ook komt. Het volgende vertrouwen is dat alle materialen op tijd worden geleverd. Dat wordt nog een hele uitdaging en zal nog wel wat slapeloze nachtjes kosten. Maar nogmaals: we gaan beginnen. Als het af is, wordt de bestemming van de bestaande ruimtes gewijzigd, op zich weer een hele klus, maar die kunnen we in eigen beheer uitvoeren.

 

Omdat de doorsteek in de kamer van de vrijwilligster komt, dus ongeveer waar ze nu met haar hoofd in bed ligt, moet gelijk doorgewerkt worden. Zij wordt dan gevestigd in de huidige keuken. Die moet dan ook verbouwd worden met een kachel, keukentje, douche en toilet. Volgende uitdaging. Alleen een klein probleempje, we hebben daar nog niet genoeg geld voor. Om alles netjes uit te voeren hebben we nog zo’n 4000 Euro nodig.

 

Even een kort grappig incident. De zon gaat hier precies hetzelfde als in Nederland. Dus van oost naar west via het zuiden. Onze caravan staat oost - west en onze voortent richting zuid. Onze auto staat ten westen daarvan met de achterzijde naar het zuiden en dus met de voorzijde naar het noorden. Komt een andere auto naast die van ons te staan en die parkeert ook met de voorzijde naar het noorden. We kennen hem, dus dat is geen probleem. Hij blijft wat langer in de auto zitten en als we kijken zien we tot onze verbazing dat hij zonwering tegen de voorruit doet. Onbegrijpelijk of een gewoonte dier? De zon komt toch echt niet via het noorden.

 

Met de kinderen gaat het redelijk goed. Drie van hen zijn bij hun moeder respectievelijk met hun moeder bij hun vader en die hebben toegezegd ze weer terug te bezorgen als de school weer begint, dus 9 september. Maar het kan ook een weekje later worden. Toen de schoolvakanties begonnen besloot de regering plotsklaps dat de vakantie een week korter werd. Maar we zijn in een ander land, waar niet gepolderd wordt, sommigen zijn nu met de regering in debat dat de week weer terug moet komen voor de toeristenindustrie. Maar ……… er is een minister opgestapt in verband met een onverkwikkelijke kwestie waarbij een 15 jarig meisje werd verkracht en vermoord, terwijl de politie voor de deur stond. En die Minister moet de beslissing nemen en die is er dus niet meer. Kortom het kan nog alle kanten op. In Roemenië is nooit iets zeker en daar wen je aan.

 

Oh ja de kinderen. We hebben er op dit moment nog zes in huis. Ze gingen naar een Engels bijbelstudiekamp in Erdössentgyör. Daar brachten we de drie jongens, David, Tamas en Gyuri. Ze spreken geen Engels, of durven dat niet, maar één van de werksters hielp daar en die ving het wel een beetje op. Toen hadden wij (!!!) een weekje rust waarna een soort Vakantie Bijbel Week begon in Makfalva, dus stukje dichterbij en net over de berg. Van 10 tot 14 uur gingen de kleine kinderen daarheen, dus vier van de zes kinderen. Ze kregen daar een boterham, mede omdat de doelgroep de arme wijk was, zeg maar de zigeuners. Onze kleintjes genoten met volle teugen en stapten elke morgen met heel veel zin in de auto. Om 14.00 uur haalden we ze weer op en dan zongen ze de geleerde liedjes. Prachtig om dat te horen, mede omdat we veel liedjes kennen, maar dan met de Hollandse tekst. De afgelopen week waren de twee oudste jongens aan de beurt. Elke avond van 18.00 uur tot 20.00 uur was er een zingen, Bijbelstudie gevolgd door sport, zoals voetbal en volleybal. Ook deze jongens genoten en stonden elke dag ruim voor het vertrekken al bij onze tent. Ook wij genoten omdat je ze zag groeien in de groep. Hopelijk gaan ze de meesportende leiding zien als hun ‘helden’ en volgen zij hun gedragingen. De leiding bestond namelijk uitsluitend uit christelijke jongeren, die ook in hun daden hun geloof laten zien.

 

Gerliene, de vrijwilligster, had van de baas toestemming gekregen om te helpen tijdens de VBW. Dat betekende dat ze om 09.00 uur weg ging en ’s avonds met ons terug reed. Voor haar was het ook erg goed om contact te hebben met leeftijdsgenoten. In ons dorpje Abod zijn dat er niet zoveel, omdat de gemiddelde leeftijd hier 60+ is. Wie weet ontstaat er goede vriendschap door deze VBW of sportavonden.

 

Het is intussen hier goed heet. Volgens de weerberichten is het meestal 30 tot 35 graden. Jullie hebben dat al achter de rug maar hier is dat normaal. Het vervelende is dat je ’s morgens werkt tot ongeveer 13.30 uur, dan eet en siësta houdt en om 16.00 uur weer langzaam aan de slag gaat tot 20.00 uur. Heel leuk is te constateren dat je lichaam zich aanpast. Als de temperatuur ’s avonds onder 25 graden komt, trekken wij een vest aan, want het wordt dan ‘koud’.

 

We hebben nieuwe buren, die de hele dag knorren en grommen. Onze buren Sandor en Julia hebben drie varkens gehuisvest. Eén van die varkens is inmiddels verwerkt tot vlees voor een feest, maar de andere twee knorren nog steeds voort. Vandaag, zondag, werden we wakker van veel reuring, mensen praten opgewonden en onze buren gilden langdurig. Nu werden ze niet geslacht, maar we denken dat ze vanmorgen hun mannelijke geslachtsdelen zijn kwijt geraakt. ’t Is maar dat jullie het weten dat dit ook gewoon gebeurd. Het zijn namelijk twee mannetjes.

 

Morgen is het weer een bijzondere dag. Een bekend echtpaar uit Wilnis komen hier drie nachtjes slapen en willen onze wereld meemaken. Zij willen klussen en contact met de kinderen. Dat wordt dus erg gezellig. De klussen zijn er voldoende. We denken aan de beide boilers schoonmaken en het toegangshek schilderen. En als je met twee bent gaat alles veel makkelijker. Wel moeten we even goed plannen, want als het zo warm is, droogt de kwast aan de verf vast. Dus schaduw werken. Maar wat er ook aan omstandigheden zijn, wij verheugen ons op hun bezoek aan onze wereld.

 

We zijn weer aan de hoeveelheid woorden, dus moeten we stoppen. A.s. vrijdag gaat het huis voor twee weken dicht en de kinderen naar hun huis. Dat wordt een hele operatie, want vaders en moeders hebben geen stabiele relatie en telkens moeten we erachter komen waar we de kinderen kunnen brengen. Dat is ook wel te doen, maar denk eens aan de kinderen die dus geen enkele stabiele thuissituatie hebben. Mogen we hen en hun moeders (soms ook de vader) opdragen voor jullie gebeden? Bidden jullie ook voor de voortgang van het werk hier? Wij mogen vanuit ons geloof hier handen en voeten zijn, maar hier moeten ze er echt aan werken.

 

We houden van jullie allemaal, ieder in zijn of haar omstandigheden.

 

Liefs,

 

Aart en Ria