© ROKI Foundation Holland

ROKI

9 september 2018

 

Lieve allemaal,

 

We zouden niet veel te vermelden hebben, maar lees verder, er is weer voldoende gebeurd. En dan omschrijven we niet eens alles. Is het bij jullie ook zo opvallend avontuurlijk?

 

Als Stichting ROKI krijgen we in Nederland veel goederen, die worden gesorteerd en de goede spullen naar Roemenië getransporteerd. De goederen komen om administratieve redenen bij Attila en Sandra aan op hun privé adres. Zij bekijken alles en verdelen de goederen verder voor o.a. zichzelf, de kinderen en werkers van Kerúb, de werkers, kinderen en jongeren van Lidia Home, gezinnen welke via de diaconie van de kerk worden gesteund, gezinnen die zij zelf ondersteunen etc. Op deze wijze komt ongeveer 80% direct ten goede van de armlastige mensen. Uiteraard blijven er goederen over en dat is in een jaar tijd toch zo’n 40 tot 50 dozen. Nu kan je die uitdelen onder de arme mensen door op de straat te gaan staan of in een bepaalde wijk de dozen neer te zetten. Binnen 10 minuten ben je dan alles kwijt, maar daar help je de mensen niet mee of bevorder je alleen het graaien en de egoïsten gaan hun gang. De echte armen zijn te trots daarvoor. Daarom organiseren we een verkoopdag in Abod. Dat is simpel. De werkster Vera zegt het in de dorpswinkel en het hele dorp weet het. Onder het afdak (heet hier terras) zet je de dozen op de tafel, de bank en een aantal stoelen. Vera is de vaste verkoopster en de prijzen zijn simpel: 1, 2 of 5 Lei (NB. 1 Euro = 4,5 Lei). De omzet was deze keer ongeveer 700 Lei. Zo maken ze daarmee twee slagen. De arme mensen houden hun trots, want ze hebben hun eigen kleding gekocht en voor Kerúb is er weer wat geld beschikbaar. Het mes snijdt dus aan twee kanten. Even een beeld van de klanten: vader, moeder, twee tiener dochters en drie kleine kinderen. Zij kochten voor ongeveer 60 Lei (€13) een hele doos vol. Nu nog even kijken wat we met de overgebleven goederen gaan doen. Daar komt best wel een goede bestemming voor.

 

In het kader van even stevig lachen. We leven in de voortent van de caravan en daar hebben we ’s avonds, als we het licht aan doen, last van kleine vliegmotjes. Ze vliegen overal, in je gezicht en op je bril, armen, kortom ze zitten overal, zelfs op dit laptopscherm. Geen probleem even vijf minuutjes rondlopen, slaan met de vliegenmepper, in dit geval een mottenmepper en het probleem is opgelost. Ze gaan gewoon op de zijwanden zitten en zodra je ze een tikje geeft, zijn ze dood. We hadden er dit keer heel veel en na het rondlopen en slaan, zeiden we tegen elkaar dat het merkbaar minder was geworden. Tot Aart een wand wil inspecteren op daar zittende motjes. Die wand was er niet. Met de warmte halen we de zijwanden eruit en kennelijk waren we vergeten die terug te zetten. Dus twee wanden geprobeerd helemaal dicht te houden en de derde gewoon vergeten. Kan je voorstellen hoe stom het staat: een volwassen vent met een iele vliegenmepper slaan richting ……… niets. Ook raar dat het minder werd, terwijl ze gewoon naar het licht komen vliegen door de open zijkant van de tent. Het was even stil bij de buren toen we samen een stevige lachbui moesten verwerken. Het leven is dus niet altijd saai.

 

Voordat we de paar dagen vakantie gingen vieren, gingen we nog even bij de kinderen thuis langs om brood en worst te brengen, zodat ze nog wat te eten hadden. Hun thuis situatie geeft die garantie niet. We brachten ze zaterdag weg en de eerste gift was de maandag daarna. Toen zag het er best wel goed uit. Niet vuil, lekker spelen. We hadden goede hoop dat het nu eens thuis ook goed zou gaan. De zaterdag daarna nog een keer en toen schrokken we. De kinderen zagen echt vuil en zouden zo de bekende zielige bedelaars kunnen zijn. Hun ogen stonden vermoeid en apathisch. We lieten weer brood (van Kerub) en worst achter en namen de indruk mee. Dan zijn wij het half uur daarna erg stil. Voor het geval dat we niet meer weten waarom we dit werk doen, dan komt het op zo’n manier weer stevig binnen. Deze kinderen krijgen via Kerub een kans hun leven te veranderen.

 

We arriveerden in ons hotel in Baile Tusnad. Alles is netjes geregeld en we hebben ontbijt en diner. Tussen de middag kopen we een paar broodjes en gaan dat op een bankje zitten opeten. Ook gezellig en er komt een oudere man langs lopen met een grote plastic tas bij zich. Kennelijk trekken wij het aan, want hij begint een praatje. Uiteraard de vraag waar wij vandaan komen en wat we hier doen. Met onze woordenschat geprobeerd dat duidelijk te maken. Dan pakt hij uit de tas een plastic fles met geelachtige vloeistof. Dat is drie jaar oude palinca. Sublieme drank. Ja maar waarom geel, want palinca is helder. Drie jaar in een houten vat geeft die kleur. Komt geloofwaardig over, maar er komt nog een man aanlopen, die mee gaat praten en na enige tijd zijn wij alleen toeschouwers. Worden we genept? Een verkoper en een vermeende koper en aan het eind worden we door beiden genept. Even kijken hoe het gaat. Het gaat over de palinca, de kleur (dus wij zijn niet de enige!!) en de prijs. Inderdaad, hij verkocht die liter voor 35 Lei. Heel erg goedkoop voor drie jaar oude palinca volgens de verkoper. Na enig babbelen verwisselde de fles en wat biljetten van eigenaar. Volgende product uit zijn tas, een brede lederen riem, slechts 150 Lei. Nu had noch de andere man noch wij daar belangstelling voor. Na wat handen schudden gingen beide mannen verder. De productie van een liter palinca kost ongeveer 10 Lei, dus zo’n 2 tot 3 Euro. Waarschijnlijk hadden beide mannen een goede dag. De belastinginspecteur helemaal niet -:) Oh ja, de verkoper zagen we de rest van onze dagen hier meerdere keren in het dorp lopen met een zo te zien zware tas. Hij spreekt ons niet meer aan!!

 

We hebben hem!!!!! Vreemde tekst, want die is van de Amerikanen toen ze Sadam hadden gearresteerd. Maar we hebben een levende beer van heel dicht bij gezien en gefotografeerd. Het verhaal. We boekten een excursie naar een krater met moeras en waterplas. Heel interessant. In het moeras op 900 meter hoogte, groeien interessante plantjes. Een vleesetend plantje. Heel klein, maar deze eet wel vliegen op. Ook een plantje dat zo giftig is dat de KGB dit gebruikte om mensen stiekem te doden. Klein prikje, gif verspreidt zich in het lichaam en na 2 uur stop het hart. Gif is opgenomen in het lichaam en niet meer vindbaar. Brrrrr. Daarna naar Sfant Ana to, het meer van de Heilige Ana. Zo hoog in een uitgewerkte krater vol geregend. We waren daar al eerder geweest, maar heel goed om weer eens te kijken. Daar is een kerk waar alleen op 26 juli een dienst is, op de naamdag van Ana, dus ook van deze heilige.

 

De hele reis werd ons duidelijk gemaakt dat we in het gebied met de beren waren en dat we niet op eigen houtje moesten gaan wandelen. Geen beer te zien, dus moeten we hem, onze gids, geloven? Na de waterige Ana gezien te hebben liepen we terug naar de auto. Ria fotografeerde een bordje over de beren en tegelijk zag Aart een beer naar beneden komen lopen. Roept hard: bear (Engels) in plaats van Urs (Roemeens) of medve (Hongaars). Aan die twee laatste hebben ze hier wat aan, aan het Engels alleen de gids. Maar goed langzamerhand (een paar seconden) coördineerde de gids dat we naar de auto moest gaan, kinderen en vrouwen eerst. Beer bleef op 10 meter staan, leek op kijken, maar dat doen ze slecht, hij stond gewoon te ruiken. Gelukkig voor ons ging hij een beetje schuin van ons af lopen, nog steeds op 10 meter afstand. Tot een vuilnisbak. Die staat dus bij het bordje dat Ria fotografeerde!!!!! Daar haalde de beer de zak eruit en opende deze. Kennelijk geen eten, want hij liep verder naar het water. Daar staan nog meer vuilnisbakken. Een gezamenlijke zucht van verlichting. Even een beeld hoe gevaarlijk het is. Daar waar de beer verder liep is zo’n 5 meter van het looppad. Daar kwam dus heel ontspannen een echtpaar omhoog lopen. Hebben die beer nooit gezien en de beer hen kennelijk niet geroken. Toen onze gids het hun vertelde werden ze wel een beetje wit in het gezicht. We hebben een serie foto’s gemaakt die we op www.roki.nl gaan laten plaatsen.

 

Helaas zijn we weer aan onze hoeveelheid woorden die we mogen gebruiken om jullie op de hoogte te stellen wat we hier allemaal meemaken. Geeft onze informatie aanleiding tot vragen, stel ze gerust. We mogen de komende zes weken nog werken en hier verblijven. Daarna komen we weer terug naar Nederland. Mogen we, de leiding, het bestuur en de kinderen op jullie gebeden rekenen?

 

Met hartelijke groet,

 

Aart en Ria.