© ROKI Foundation Holland

ROKI

6 mei 2018

 

Lieve allemaal,

 

Fijn dat jullie nog steeds belangstelling hebben voor onze berichten. Dat is voor ons dubbel. We zijn erg blij dat jullie ons willen volgen. Vervolgens vinden wij dat onze bijdrage voor de verbetering van de problematiek zo gering is dat we ons schamen dat wij aan zoveel mensen aandacht vragen. In onze ogen moeten onze schoonzoon Attila, dochter Sandra samen met de medewerkers van Kerub: Vera (spreek uit Wèrà), Ibolya (Ibolja) en Irma (Iermà) in het middelpunt staan. Voor een schamel loontje zetten zij zich in voor de opvang van de kinderen uit de probleem gezinnen. En zij zijn de kanjers, een lot uit de loterij, zij zetten zich 24 uur per dag in, geven deze kinderen het gevoel dat ze belangrijk zijn. En dat zijn deze kinderen. Hun thuissituatie is erbarmelijk en kindonwaardig. Als ze hier zijn bij Kerub, krijgen ze erkenning dat ze kind mogen zijn. We hopen dat de rest van ons verhaal jullie die indruk geven.

 

Onze reis hierheen gaf veel herinneringen. Vorig jaar was het rond nul graden en was de verwarming in de auto heerlijk. Nu moesten we de airco elke dag aanzetten. Mooi droog en warm weer, een prachtige reis. Rond Wenen nog de spanning herinnert van vorig jaar. Met sneeuw en gladheid de steile hellingen op en wij zijn gespaard, terwijl toen links en rechts auto's van de weg gleden. Wij gingen toen gewoon rechtdoor omhoog. Dank aan de Here God toen. Nu probleemloos omhoog en veilig aangekomen op de eerste camping in Hongarije. De andere dag door naar Puspokladayn. De meeste van jullie weten dat daar ons probleemplekje is. We verlaten jullie als kinderen, kleinkinderen, familie, vrienden en kennissen en maken de omslag naar het oosten. Daar ontmoeten we weer deze groep, kinderen, kleinkinderen etcetera, alleen Roemeens of Hongaars.

 

Na aankomst was het thermenbad open en zaten we in het warme water wezenloos voor ons uit te kijken. Moe? Neen het is wat anders. De andere dag allebei echt sjacherijnig. In het warme bad: ik mis ze, zijn we wel goed bezig, waarom gaan we niet terug? Kortom waardeloos zo'n dag, tenminste zo voelde dat. De andere dag nog steeds twijfel en zorgen of de omslag wel zal komen en ja hoor, op zondag kwam het ineens. Zullen we morgen maar doorgaan? Lijkt me een goed idee. We waren door de slechte periode gegaan. In zo'n periode ben je blij dat je huwelijk al 44 jaar staat, want we zijn dan allebei niet in staat een fatsoenlijke relatie te onderhouden.

 

De reis naar Roemenië is altijd spannend. Bij de grens ben je ineens een uur kwijt door de tijdzone. Zonder probleem de grens over en lekker doorgereden. Bij Cluj Napoca belden we Fekete Sandra op dat we doorgingen naar Abod. Daar kwamen we 16.30 uur aan. Klinkt heel erg vreemd, maar ons gevoel was dat we thuis kwamen. Hebben we dus ineens twee thuizen. Maar ja, als je uitstapt en je probeert uit te rekken, komt zo'n stuiterbal op je afrennen en tegen je opspringen. Een ander kind komt tegen je aanstaan met een verlangend gezicht omhoog. Nog een ander staat op een afstand en als je die richting oploopt, hard nee schud. Aartbacsi en Rianeni en vervolgens een golf van Hongaarse woorden over ons heen. Hé, we herkennen een heleboel woorden, maar wat betekenen die eigenlijk. Oei, weer even wennen. Bij het omhoog rijden van de caravan goed kijken of er niet een kind in de buurt loopt en achteruit het aangelegde plat oprijden. Manouvreren is niet moeilijk, maar met 9 kinderen erbij is het wel even goed kijken en roepen. Want als je wilt duwen doen ze allemaal mee. Gaat het wel een beetje hard. Maar alles is goed gekomen en traditioneel zetten we de stoelen buiten, tafeltje erbij en blikje bier opdrinken. Voor ons krijgen we een grote show van uitgelaten kinderen. Hun welkom aan ons, maar je zal maar werker zijn. Krijg ze maar weer in het gareel.

 

We zijn hier nu bijna 2 weken en het lijkt wel of we nooit weg zijn geweest. Iedereen is blij ons te zien en uit dat op zijn of haar wijze. Waar hebben we dat aan verdiend? Hopelijk zien ze door ons heen dat God ons en hen heeft behouden door de winter en dat we broeders en zusters zijn. De klussen zijn talrijk en elk dag mogen we hard bezig zijn, maar alles gaat ook voorspoedig.

 

Oh ja, voor we het vergeten, het is hier elke dag meer dan 25 graden en dat zonder regen. De scheuren staan in de grond. Bij jullie was het nat en koud en dat tijdens de vakantie van de kinderen. Hier is het korte broek en T-shirtje voor ons en voor onze omgeving komen we het volgende bericht op terug.

 

Even voor jullie om te beseffen hoe waardeloos afstand kan zijn. Wij kregen een fantastisch mooi filmpje via whatsapp. Eén van onze dochters is samen met haar man en kinderen in verwachting van voor ons 17e kleinkind. Wat zou je dan er even willen zijn en hun een knuffel van blijdschap geven. Als we dat filmpje hadden gekregen in het thermenbad, hadden we het nog niet geweten. Waarschijnlijk tenminste een dag meer.

 

Ons bericht wordt te lang, dus volgende keer meer over de kleding van de kinderen van Kerub, hun thuis situatie, de zegen voor Kerub in de vorm van een nieuwe auto, een ontijzeringsinstallatie (de meesten van jullie weten niet wat dat is, maar schaam je niet, de meeste Nederlanders niet), een bijeenkomst van vrienden van Attila en Sandra in Abod etc. Voor de komende drie berichten hebben we genoeg te schrijven.

 

Blijven jullie voor ons, Attila, Sandra, de kinderen, de werkers, de vrienden van Kerub, bidden? Dat hebben we allemaal zo hard nodig, want soms heb je nu al de neiging ergens behang op te zoeken om één of meerdere kinderen achter te plakken.

 

Tot over twee weken of eerder wanneer we nog meer extra bijzondere zaken meemaken.  

 

NB. Op www.roki.nl staan of komen ook berichten over Kerub in Abod. O.a. de opbrengst zangavond, verkoop lekkere dingen en giften. Wij weten dat al en zijn zo ontzettend dankbaar dat veel van jullie in welke vorm dan ook hebben bij gedragen.

 

Met hartelijke groet,

 

Aart en Ria