© ROKI Foundation Holland

ROKI

31 oktober 2018

 

Lieve allemaal,

 

Het zit erop. We zijn weer thuis en dit is daardoor de laatste Ons Avontuur.

 

Zoals we al schreven hebben we het laatste weekend niet in de caravan doorgebracht. Vrijdagmiddag na de lunch koppelden we de caravan aan en manoeuvreerden naar de weg. Was best wel een beetje uitkijken want de kinderen stonden constant te kijken en zijn niet helemaal betrouwbaar bij de opdracht: blijven staan. Maar ja, met de extra caravanspiegels kon je zien dat ze de combinatie niet dichter naderden dan 1 meter. Toen de caravan op de weg stond kwam het moeilijkste. Uitstappen en teruglopen naar de groep die daar bedremmeld stond te kijken. Één voor één de kinderen geknuffeld en afscheid genomen. Snappen ze het? We denken van wel, want we werden bijna fijn geknepen. We reden weg en keken achterom. Daar stonden ze op de oprit allemaal te zwaaien. Da’s niet leuk.

 

Het rijden over de berg ging prima en we kwamen gewoon aan in Erdösentgyör. Daar stonden de hulptroepen om de caravan te duwen, want hij moest vooruit de schuur in. De over het pad groeiende druiven werden vakkundig omhoog geduwd, zodat we er onderdoor konden. De naast en boven elkaar dubbele schuurdeuren stonden al open en met wat trekken en sjorren kregen we de caravan op de plaats. Zoals berekend een beetje te lang, maar de achterdeuren van de schuur blijven gewoon open. Touwtje eraan en een grote steen ervoor en de deur blijft open in de gewenste stand. Het waait daar bijna nooit, ook in de winter niet en een beetje wind is goed om de caravan droog te houden.

 

Men wilde perse plastic op het dak leggen omdat er anders vuil op kan komen. Beetje lachen, want de caravan staat een half jaar buiten half onder een boom. Maar ja, even mee gewerkt om plastic los erop te leggen. Nu maar hopen dat het blijft liggen.

 

Met een grote bak met blauwe druiven op weg gegaan naar Koronka, naar het huis van Attila en Sandra. Daar was een Hollands weekend. In het huisje op het terrein logeerden twee broeders uit Urk en in de B&B Agapè resort logeerden andere bestuursleden van Stichting ROKI. Allemaal voor het jubileum van Lidya Home.

 

Zaterdag toeristje gespeeld. De kloof van Turda gelopen. Het is een smalle kloof met een snel stromend riviertje en een heel ongelijk looppad. Lekker ruig dus. Het verhaal achter deze kloof is dat tijdens een oorlog God heeft ingegrepen. Daar was een slag tussen de Turken en de Hongaren en de Turken waren aan de winnende hand. Toen heeft God met Zijn hand tussen de twee legers geslagen en de kloof laten ontstaan. De Turken konden toen de Hongaren niet de laatste slag toebrengen. De Hongaren hergroepeerden zich en versloegen later de Turken. Voor ons niet erg geloofwaardig, maar voor de Hongaren is het een speciale plaats. Maar ja, het is gewoon een stevig stuk lopen onder niet al te comfortabele omstandigheden.

 

Op de terugreis een half uur in een file gereden. Ja, zelfs in Roemenië zijn die er. Met stevige trek in de maag kwamen we bij Attila aan, die in een grote pan boven een houtvuur goulash aan het koken was. Die smaakte uitstekend.

 

De andere dag was de viering van het jubileum, wat voor ons een reünie was. Er waren een aantal jongeren van de eerste generatie kinderen Lidya Home, heel veel broeders en zusters van ons bekende sponsoren. Ofwel heel gezellig. Na de kerkdienst wandelden we naar het bejaardenhuis naast Lidya Home voor de toespraken en de maaltijd.

 

Wij zijn na de maaltijd naar Abod gereden en kwamen daar dus onverwachts aan. Vera werkte en had heerlijk gebak voor ons en de kinderen. Na een bakje koffie en knuffelen met de kinderen gingen we weer weg. Het tweede afscheid, want we vertelden niet dat we maandag weer kwamen.

 

Maandag gingen we met Sandra en 8 broeders en zusters van een bevriende Stichting uit Nederland weer naar Kerub. Zij komen regelmatig naar Roemenië om de projecten te bezoeken en dan komen ze ook bij Kerub kijken. We kennen elkaar intussen goed en dan is het altijd goed om elkaar weer te ontmoeten. Ze hebben alle veranderingen en vernieuwingen gezien en waren vol lof over het huis. Nadat zij weg waren hebben wij onze auto geladen voor de terug reis. Het was even passen en meten, maar alles ging erin. Toen weer afscheid nemen van de kinderen, voor de derde keer. Voor ons een manier van verwerken, voor hen wellicht ook. Maar nu was het definitief en reden we voor het laatst de berg op en weer naar beneden. We lieten heel wat achter, waar we jullie getuige van hebben willen maken in de eerdere berichten.

 

De dag daarna vertrokken we rond de koffietijd en reden naar oost Hongarije, waarna we op de tweede reisdag in een hotel in Oostenrijk sliepen. Toen nog een overnachting halverwege Duitsland en vrijdag waren we thuis. Die dag troffen we het niet. Einde herfstvakantie en kennelijk wilde iedereen op dezelfde weg rijden als wij, dus file gereden van 20 kilometer voor Köln tot en met Oberhausen. En ja hoor toen kwamen we in de avondspits bij Utrecht. Kortom: we gaan maar weer terug, in het ergste geval kom je een paard en wagen tegen op de berg en heb je een oponthoud van 15 seconden. Wat een verschil op een afstand van 2000 kilometer.

 

We zijn nu begonnen met het overwinteren en hier weer acclimatiseren.  D.V. eind mei hopen we weer terug te gaan. Tegen die tijd geven we wel weer een berichtje. Intussen gaat Gerliene de Jong uit Benschop als vrijwilligster vanaf half januari bij Kerub werken. Zij is bezig met de voorbereidingen en zoekt sponsoren voor de noodzakelijke verzekeringen en levensonderhoud, zoals Sandra ook is begonnen. Dat is alweer 20 jaar geleden. Tijd gaat snel. Willen jullie Gerliene helpen, geef dan even een berichtje, dan spelen we jullie mailadres door aan haar. De giften gaan via Stichting ROKI o.v.v. Gerliene.

 

We zijn jullie erg dankbaar dat jullie belangstelling hadden voor ons doen en laten in Roemenië. Het was voor ons hard werken, maar daar ook van genieten. Als we terug kijken was het een heel fijne tijd. Blijft over dat we nu aan het verwerken zijn en proberen niet het westerse leven met alle afspraken op tijd gelijk weer over te nemen. We hebben gemiddeld niet meer dan drie dingen per dag staan. Valt mee, toch??

 

Eindigen is ook moeilijk, dus nu maar eens kort. Gods Zegen en hopelijk ontmoeten we elkaar in persoon. Niet, dan tot mei 2019 met ons nieuwe bericht.

 

Nog een kleine aanvulling. Wij geven presentaties over Roemenië, Kerub en ons werk daar, dus als daar belangstelling voor is horen we dat graag.

 

Met lieve groet,

 

Aart en Ria