© ROKI Foundation Holland

ROKI

30 juni 2018

 

Lieve allemaal,

 

We zijn er weer. We bedoelen dan dat we weer op ons stekkie in Abod zijn. Het was heerlijk om onze vakantie door te brengen in Nederland. Daar hebben we veel mensen mogen ontmoeten, met onze kinderen en kleinkinderen intensief contact mogen hebben en lief en leed mogen delen. Wat een zegen is dat en wat een zegen dat we dat zo mogen zien. Zit je in de kerk en speelt de organist een bekend lied dat op dat moment je helemaal raakt, zie je de mensen (broeders en zusters) binnen komen en je kent ze allemaal, hoor je de preek en versta je die direct. Zijn we ons er wel van bewust welk een voorrecht dat is?

 

Als we hier naar de kerk gaan, zien we bekende gezichten, namen? Meestal geen idee. Het orgel is aftands en een beetje gillend. We zitten met een paar mensen in het gebouwtje. De voorganger spreekt wel bekende woorden in het Hongaars en een paar daarvan kunnen we vertalen. Toch, en toch, Gods Geest spreekt alle talen en komt in je met een warm gevoel. Ook hier heeft God zijn kinderen die Hij bij namen kent. Ook al doen ze anders dan in Nederland, praten ze heel anders, het zijn Zijn kinderen. Als je dat kunt beseffen ben je rijk gezegend.

 

Hier gaat alles gewoon door. De afgelopen twee weken is onze grote kleinzoon Maarten met zijn vriendin Lize bij ons in onze wereld geweest. We hebben ze dingen laten zien en laten genieten. Ze bouwden een zitbank van twee meter lengte, gefundeerd op een door vrienden (Engbert en Agaath) toegezonden tekening. De bank is een succes. De bank is gezien de lengte bestemd voor vijf paar billetjes, maar er kunnen er wel tien op. Geprobeerd en het lukte met gemak. De eerste bank bouwen is meestal de moeilijkste, nu moeten wij er nog één van twee en één van één meter maken. We hopen daar de komende week mee te beginnen door de inkopen te doen.

 

We hebben diverse plannen gemaakt en ingediend bij het bestuur. Deze hebben het merendeel goedgekeurd, de rest is een eerste aanzet. Betekent graven voor waterafvoer (regenwater, wasmachine en ontijzeringsinstallatie afvoer). Op zich natuurlijk geen probleem, maar ze hebben hier in de grond ontiegelijk veel stenen, groot en klein. Hopelijk komt er hulp, want zwaar werk met z’n tweeën is meestal gedeelde smart. Ook banken bouwen en gordijnkappen maken. Het begint op werk te lijken. Pfff.

 

De groentetuin was na ruim twee weken heel erg groen. We gingen weg in de droge tijd en intussen was dat ingehaald. Dan groeit alles als kool, alleen noemen we dat (burján of gyom) = onkruid. Nou ja, het is wel mooi, maar niet bij het door ons geplante, gezaaide of gelegde. Na een paar dagen droogte, zodat driekwart van de tuin weer was ontgonnen,  is het weer beginnen met regenen, nou ja regenen, het is meer hozen. Wat kan er in korte tijd veel water naar beneden komen en dat elk half uur. Het loopt half langs onze voortent, maar het is zoveel dat ook de vloer van de voortent nat wordt. Het stroomt naar beneden en daar over het vorig jaar aangelegde straatwerk. We berekenden toen dat dit water opgevangen kon worden met gootjes, maar die zijn ruim onvoldoende. Op de weg is een bruine modderstroom, die van hogere lagen komt. Wij denken dat we voorlopig genoeg water hebben en hopen op een drogere periode. Of zoals de buurvrouw zei: imádkozunk Aartbasci és Rianeni. Elég eszöt. Bidden, er is genoeg regen. Trouwens bij jullie in Nederland is het nu ruim 25 graden en droog. Het kan verkeren. We gaan ervan uit dat we onze portie warmte en droogte ook nog krijgen. En jullie …………..????????  

 

De kinderen zijn dit weekend naar huis, dus uit Kérub. Noémi haar ouders waren nog even zoek, dus verblijft ze bij één van de werksters. Haar vader belde Sandra waar ze waren, dus tijdens de vakantie in augustus kan ze naar haar eigen ouders. Loríka en Katíka verblijven bij vrienden van hun vader. Hun moeder is terug gekomen en bevallen en dan kunnen deze twee handenbindertjes er even niet bij.

 

Ze komen a.s. dinsdag weer terug. Dan komen er nog drie bij als crisis opvang. Eigenlijk is er geen plaats voor nog drie kinderen (6, 3 en 1,5 jaar), maar Attila en Sandra zijn door diverse personen die erover gaan, gebeld met dit verzoek en eigenlijk konden ze niet meer weigeren. Moeder is weggelopen en vader kan de drie niet hebben. De instanties weten waar moeder is en ze wordt sterk aangeraden terug te keren, uiteraard met wat voorwaarden. Dus de crisisopvang wordt waarschijnlijk 10 tot 14 dagen, maar dit is Roemenië, het kan altijd veranderen.

 

Vandaag hebben we het huis een beetje anders ingericht, zodat ze in elk geval een slaapplaats hebben. Gelukkig gaan er de komende week twee op kamp, zodat er even wat ruimte beschikbaar is. Daarna gaan er weer twee op een ander kamp, dus blijft er wel wat ruimte. Maar dit alles betekent wel een extra belasting voor de werksters. Wij springen wel bij, maar ons taalgebrek belemmerd het geheel. Ze zijn op zoek naar een hulpje, die kan bijspringen en daarvoor een financiële vergoeding krijgt. Je zult maar baas zijn van zo’n huis en dit alles ‘even’ regelt. Ze hebben veel gebed nodig. Uiteraard is voor de kinderen ook veel gebed nodig, want heel erg makkelijk zijn ze niet, wel heel erg lief, maar normen en waarden voor een sociaal gedrag zijn heel erg flexibel aanwezig.

 

We hebben een jonge kersenboom en dit jaar droeg deze vijf kersen. Uiteraard is gezegd dat ze eraf moesten blijven tot ze rijp waren en dan zou er wat mee gedaan worden. Zie je geen kers meer aan het boompje en met een brede glimlach de kersen in één mond gaan. Je moest er toch vanaf blijven? Ja, maar vandaag had je dat niet gezegd!! Logisch toch? Zo zijn de kruisbessen en de zwarte bessen ook op onverklaarbare wijze van de struiken verdwenen. De appelboom kreunt onder de last, maar aan de zijde waar ze bij kunnen hangt er geen meer. En dat terwijl ze niet bij de boom mogen komen omdat daar de groentetuin is. Die is verboden omdat ze geen paden herkennen (!!!!) en met de fiets dwars door de bedden crosten. Oh ja de appels zijn pas over twee maanden goed en nu nog groen en vreselijk zuur. Er is op televisie bekend gemaakt dat in die onvolgroeide appels een ziekte voor mensen zit, waardoor je erge buikpijn krijgt. Nu is het bij elke keer dat ze klagen over buikpijn: ‘maar ik heb nu niet aan de appels gezeten’. Ze begrijpen alles dus wel. Vorig jaar mochten ze een appel halen als ze toestemming van Aartbacsi hadden. Die kregen ze voor één appel. En ze lieten echt één appel zien als ze terug kwamen, maar vergaten dat je appels kunt zien die in een broekzak zitten. Uiteraard uitwendig heel streng de appels uit de zak laten halen en laten delen, maar inwendig is het schateren van het lachen. Denk maar even zelf. Wat zou jij doen? Wij weten het wel!!!!

 

Zo dat was het weer over de afgelopen periode. Vanaf nu wordt het weer om de twee weken. De gebedspunten vinden jullie in de tekst. Denken jullie ook aan ons? Voor kracht, inzicht, gezondheid en plezier hier in onze taak?

 

Oh ja, als jullie vakantiegeld hebben gekregen ……….. denk dan eens aan Kérub. Via Stichting ROKI o.v.v. Kerub. Dan komt het goed.  Kijk ook eens op www.roki.nl. Daar staat ook deze tekst en komen foto’s in de galerie te staan.

 

Met hartelijke groet,

 

Aart en Ria.