© ROKI Foundation Holland

ROKI

28 mei 2018

 

Lieve allemaal,

 

Soms plan je van te voren iets en komt het niet helemaal uit. Ons volgende bericht zou uit Nederland komen, maar nu sturen we die toe op de laatste avond in Roemenië.  De reden daarvan is het onderstaande bericht over de thuissituatie van Noémi.

 

Op de website van Stichting ROKI is een foto van het verblijf waar Sandra Noémi heeft achtergelaten. Bij oma, die al een paar kleinkinderen te verzorgen had. We hebben Noémi een foto van oma laten zien en ze wist echt niet wie het was. Probeer het verhaal niet te zien met een Nederlandse blik, maar probeer je in te denken hoe de situatie hier is.

 

Aart heeft er al over geschreven dat we Noemi niet bij haar ouders hebben gebracht maar bij een Oma. Daar waren ook al een stel kleinkinderen waarvan de ouders naar Hongarije waren om te werken.

 

Maandag belde Sandra naar die oma om te vragen of Noemi nog naar haar ouders was gegaan en waar ze haar dinsdag op kon halen. Haar ouders waren niet gekomen en zijzelf en de kinderen waren vertrokken naar een plaats veel verderop zo’n uur rijden bij Abod vandaan. Ze wisten geen adres maar we moesten maar bellen als we in de buurt waren. Sandra heeft eerst de kinderen op Abod afgeleverd die naar school moesten. De 3 kleinste weer in de auto geladen om op weg gegaan om Noemi op te halen of noem het maar te gaan zoeken. Ik ben met haar meegegaan als hulpje voor de kleintjes.

 

Sandra had wat plaatsnamen opgeschreven zo n beetje als route. Na een uurtje gereden te hebben waren we op de plaats waar ze zo ongeveer zou zijn. We probeerden opa te bellen maar we hadden er geen bereik. Wat nu, in een winkel in het dorp gevraagd of zij iets wisten waar de familie zo ongeveer kon zitten. Want Sandra verwachtte wel dat hij er koeienhoeder moest zijn. In de winkel konden ze er wel iets over vertellen want die morgen was er een jongetje brood wezen kopen en die waren gisteren aangekomen en kwamen ergens bij Kibét vandaan. Dit klopte wel zo n beetje en ze kon vertellen dat ze in de bergen zaten zo’n 3 km verderop. Wij weer doorgereden de bergen in, enkele huizen voorbij en naar de top van de berg. Daar zagen we in de verte een koeiengroep lopen waar de herder vast bij zou zijn. Maar we zagen er geen woongelegenheid in de buurt. Dan toch maar terug naar de laatste huizen. Daar was een redelijk grote boerderij, maar niemand te vinden. Dan maar even gevraagd bij een paar huizen verderop. En die vrouw wist er meer van en is met Sandra meegelopen naar daar waar de familie van Noemi zou zijn. Ik ben bij de kinderen in de auto gebleven maar Sandra is met haar meegegaan. Het was helemaal achteraf in een oude veestal. Een dak met golfplaten met gaten erin. In deze stal vond Sandra Noemi, vies en goor en vol luizen en vlooien. Ze stond daar heel apathisch. Sandra tilde haar op en toen kwam ze uit haar apathie en zei tegen Sandra: ‘ ga je mee mijn moeder zoeken’?. Er waren daar nog meer kinderen bij oma en dezelfde apathische houding. Er ging niets van uit. Oma kon ook niet veel vertellen en alleen maar antwoorden geven op Sandra haar vragen. Sandra heeft Noemi meegenomen en zo kwamen ze naar de auto terug. Ze was blij de andere kinderen te zien en hapte gretig in de koek die ik haar gaf. Onderweg was ze weer de oude Noemi vrolijk en lekker kletsend. Aart belde op de terugweg op en ik had de telefoon openstaan. Noemi was zo blij Aart bacsi te horen. Hij vroeg hebben jullie Noemi? Toen riep ze van achteruit de auto: Aart bacsi hier ben ik. Het leek dus wel of ze het Nederlands verstaat of…..was ze zo blij Aart bacsi stem te horen.

 

Noemi is weer op de plaats waar ze veilig is, eten krijgt en een bed en alle liefde van de werkers. Maar hoe is het mogelijk dat er nog mensen moeten leven in zo’n stal. Hun eigen dieren hebben een beter onder komen.

 

Op de dag van de arbeid, dus 1 mei was iedereen vrij. De kinderen waren naar huis, onder andere zoals omschreven in bovenstaand bericht over Noémi. De maandag voor 1 mei kwamen de vrienden van Attila en Sandra hier in Abod om een barbecue te houden. Het is altijd fijn om de vrienden van je kinderen te ontmoeten en het is echt een gezellige groep. Een barbecue houden is niet houtkool aan het gloeien brengen, maar hout in brand steken en als de vlammen gedoofd zijn, kan je op het gloeiende hout het vlees gereed maken. De mannen zorgen voor het vlees en zodra dit klaar is, wordt dit in een pan gedaan. Tussendoor worden de kelen zeer regelmatig gesmeerd. Intussen zorgen de vrouwen voor een gedekte tafel met salades en andere lekkere dingen. Dan gaan we gezamenlijk eten, in dit geval ieder van het door hem of haar bereide voedsel. Na afloop wilde men een wandeling maken en dat hebben we gedaan. Bergje op, genieten van het uitzicht en het zachte suizen van de wind en weer bergje af via een andere route. Onderweg afdrukken gezien van poten van een beer, maar de groep maakte zoveel geluid, dat het zeer onwaarschijnlijk was dat een beer even kwam kijken. Na afloop van de wandeling zong de groep onder begeleiding van gitaren en een kist dat een trommel bleek te zijn. Heel erg mooi en onze buurvrouw stond om het hoekje te luisteren. De andere dag kwam Tamas, de dominee, en onze overbuurman vertellen dat het heel erg mooi had geklonken.

 

Tijdens ons verblijf was de verjaardag van Ibolya. Dit meisje is inmiddels 12 jaar oud geworden en ontwikkeld zich als jonge vrouw. We hebben lekker taart gegeten en Ria kon uit haar voorraad een mooi pakket cadeaus maken. Dat werd zeer gewaardeerd. Helaas is Ibolya na haar weekend thuis niet terug gekeerd. Ze had zich verslapen voor de bus, was ziek en nog andere redenen. Helaas komen die allemaal van haar moeder. Ibolya heeft nu twee verplichte examens gemist en we zijn nieuwsgierig hoe haar moeder zich daar weer uitred. Bij Kerub is voeding en scholing belangrijk en dat heeft ze thuis helaas niet. Even kijken hoe zich dat gaat ontwikkelen, want als moeder ergens denkt werk te kunnen krijgen, wordt Ibolya weer naar Kerub gestuurd. Dan is ze weer welkom, want ze moet toch die kans krijgen.

 

Aart heeft zich intussen erg druk gemaakt in de groentetuin. Zaaien, planten en water geven zijn de hoofdtaken. Ook heeft hij drie oude pruimenbomen afgezaagd en het hout verwerkt tot een stapeltje hout voor de kachel en een berg bladeren met dunne takjes. Er staan nog zo’n twintig bomen op het terrein en eigenlijk zouden die eens goed onder handen genomen moeten worden. Er hangen nu honderden pruimpjes aan. Te veel dus en er valt dus zeer regelmatig iets uit de lucht op je hoofd of de caravan. Zijn er cursussen fruitbomen snoeien die hij tijdens ons verblijf kan volgen? Of nog beter: is er iemand die dat kan en na de oogst hier een weekje praktijk kan komen doen? Ergens in juli of augustus? Neem gerust even contact met ons op. Scheelt ons een heleboel werk, want er is helaas genoeg voor een hele ploeg mensen.

 

We komen 16 juni weer terug naar Roemenië, als God het wil en wij leven (wordt ook wel het voorbehoud van Jacobus genoemd). Dan komen met ons mee onze kleinzoon Maarten en zijn vriendin Lise. Heel bemoedigend dat ook twee generaties verder belangstelling hebben voor de medemensen. Wij zien er erg naar uit hen onze wereld te laten zien en beleven. Dank aan God daarvoor.

 

Beste mensen, het is weer het eind van ons verhaal dat we wilden delen. Tot een volgende keer weer. Nu zeggen we niet wanneer, want we zijn in Roemenië: het kan enkele seconden van tevoren nog wijzigen.

 

Met liefde voor jullie,

 

Aart en Ria