© ROKI Foundation Holland

ROKI

23 september 2018

 

Lieve allemaal,

 

Weer een bericht van ons. Het is zichtbaar dat de zomer voorbij is. De notenbomen en populieren verkleuren al en in de groentetuin groeit het niet zo stormachtig meer en komen herfstkleuren. De bonen, tomaten verdorren langzaam, de bladeren van de pompoen en de sierkalebas sterven af. Ja, jullie lezen het goed, we hebben twee van die uitbundige groeiers en kruipers in de tuin. En deelt de trotse tuinder mee, we hebben drie grote pompoenen. Maar wel bijna de hele tuin vol met die snel kruipende token. Ergens daaronder staan nog uien en steken tomaten de kop op. Zo maar in het wild gegroeid. Die worden langzamerhand weer zichtbaar. Als we rondkijken naar de hellingen, zien we ook de verkleuringen. De naaldbomen zijn en blijven groen, maar je ziet op veel plaatsen gele kaarsen staan. Dat zijn de notenbomen, die als eerste verkleuren. De populieren krijgen bruine randjes aan de bladeren.

 

Hier zie je veel mensen de hellingen op en bossen in lopen met een lange stok. Ze verzamelen walnoten, die hier gewoon in de natuur groeien en nu rijp zijn. Je kunt ze met handen vol van de grond rapen, maar ook met zo’n stok uit de boom rossen. Nadeel is dat je er vreselijk vieze handen van krijgt en dat dit er niet af te wassen is. De mensen met de stokken hebben daarom ook meestal van die plastic huishoudhandschoenen aan. Je zou met de bladeren van de notenbomen je haren bruin kunnen kleuren . Probeer het maar eens als je een avondje wilt lachen.

 

Het huis is weer vol. We hebben ze allemaal weer terug gehaald. Gelukkig was het mooi weer zodat we met de ramen open konden rijden. De lichamen van de kinderen geuren namelijk een beetje (erg). Wel heel mooi dat ze allemaal heel gezellig zaten te praten en te zingen. Heel anders toen we ze weg gingen brengen. Toen waren ze stil en geïrriteerd.

 

Drie kwamen nog niet, namelijk de drie uit Erdössentgyör. Van Ibolya verwachtten we het al. Die heeft haar moeder nog thuis en wordt ‘s maandags op de bus gezet zodat ze op tijd op school is. Hopen we, want soms is ze een week (school)ziek ?!?! De andere twee zijn een onderdeel van een geschilletje. Vader wil in Duitsland gaan werken vertelde hij met een dronken stem. Al die tijd moesten de kinderen maar in Kerub blijven. Maar ….. vader hoe zit het met de afspraak en het getekende contract dat de kinderen één keer in de zoveel weken thuis komen voor het contact met hun familie? Dat kan dus niet als je in Duitsland werkt en woont. Daar had hij niets mee te maken en wenste daarvoor geen oplossing te zoeken. Helaas heeft de drank geen enkele oplossing op zijn oplossing gerichtheid. Tot zondag was het spannend. Toen kwam ineens het bericht dat ze gewoon op maandag naar school komen. We waren best wel benieuwd, want de school begint al om 08.00 uur. Het is inderdaad gelukt, maar Renata, die om 08.00 uur in Abod moest beginnen, had de bus gemist en was in Makfalva gebleven om de start daar mee te maken. Op zich wel goed, een eigen beslissing, maar tegen de afspraken, want ze moest in Abod zijn. En dat is echt een dorpje verder.

 

Toen we bij onze vrienden Ernö en Ibolya (ja, ze hebben hier ook bijna allemaal dezelfde naam, maar daar een andere keer iets over), zaten te eten, kwam Renata (12 jaar) even langs. Een kind van Kerúb met een heleboel problemen, liegen, bedriegen en stelen. Geen normale puber problemen dus. Maar het is best wel een gezellige meid. Twee dagen later kregen we bericht dat ze al twee dagen zoek was. Dan gaat er veel door je heen, waar zal ze zijn? Ze is heel naïef, dus is ze geen verkeerde jongen of man tegen gekomen? De vader had zelfs de politie geïnformeerd, dus is het best wel ernstig of miste hij gewoon een huishoudster die voor zijn drank zorgde? Nu even positief denken, hij vermiste haar.  Gelukkig was ze twee dagen later boven water. Ze was na ons contact naar het dorp verderop gegaan en daar verbleven bij de familie waarvan vijf kinderen bij Kerúb verblijven en thuis waren voor de vakantie. Waarom heeft moeders niet even gebeld naar de vader of iemand van Kerúb? Had de nummers niet. Cynisch: dan doe je gewoon niets meer. Daarna was ze naar Makfalva gegaan waar nog een Kerúb familie woont en die hadden wel gebeld. Gelukkig. Kennelijk ziet ze de familie van de andere kinderen van Kerúb als betrouwbaar voor een verblijf. Helaas meer als de vader. Teken aan de wand. Maar nu een probleem. Hoe verder? Hier liegt en bedriegt ze alles bij elkaar, ze steelt en chanteert. Ze is kort gezegd een darm van een kind. Maar ……… ze is een klein kind al zegt haar leeftijd anders. Ze heeft een rugzak (dus geen ‘zakje’) vanuit het verleden en kennelijk is ze dat aan het verwerken. Als ik jullie nu hevig teleurstel en pest, vinden jullie me nog steeds lief??? Vanuit ons volmondig ja, maar wij begrijpen haar verhalen toch niet. Al lieg je alles bij elkaar, wij begrijpen je toch niet. We vinden je nog steeds lief, alleen vinden we je gedrag best wel irritant. Als je haar verstaat en begrijpt kunnen we voorstellen dat je een hekel aan haar hebt. Hoe krijgen we het voor elkaar dat gedrag niet is wat de mens is (ingewikkelde zin, lees nog maar een keertje)?? Er is maar één oplossing en die is erg hard. Duidelijke afspraken. Bij overtreding drie waarschuwingen: mondeling, gele kaart en rode kaart = geen plaats meer. Verdriet aan alle kanten, maar ook zij moet grenzen krijgen. Zo zijn de afspraken met haar gemaakt en door haar ondertekent. In haar belang, maar ook in het belang van de andere kinderen en niet te vergeten de werksters. Hopelijk beseft ze dat haar kansen bij Kerúb zijn en dat ze die niet moet verkwanselen. Alstublieft willen jullie bidden voor haar en de beslissers van Kerúb?

 

Hier gaat alles het gangetje. Kinderen wisselen telkens van speelwijze. Enkele dagen zijn de fietsen favoriet. Heel hard van de helling rijden en op het klinkerpad hard remmen. En uiteraard rechtop blijven. Gaat wel eens mis. Gevolg een zwarte streep op de stenen en schaafwonden op de huiden. Maar gewoon doorgaan, want van je fouten moet je leren. Daarna skaten. Stukken makkelijker. Ze hoeven niet altijd te passen. Voorzichtig over het beton langs de bebouwing naar boven. De tweede helft is makkelijker. Dat is gras!!! Bovenaan door het gras voorzichtig beginnen aan de afdaling. Nou ja, het gaat erg langzaam, want probeer maar eens in gras te skaten!!! Gaat heel erg zwaar, dus erg zeker dat je niet op je snuit gaat. En als je valt, is het gewoon in het gras. Dan weer voetballen. De bal is bijna aan flarden. Kei- en keihard trappen tegen de houtschuur of de muur van de school. De pleisterlaag wordt steeds minder. We hebben betere ballen, maar die krijgen ze even nog niet. Eerst kijken hoe ze ermee omgaan. Op dit moment? Heel hoog trappen zodat de bal op het dak landt en daar de zwakke en breekbare dakpannen kapot maakt. De meeste lol is natuurlijk als een stuk naar beneden komt vallen. Van de week viel zomaar uit het niets een groot stuk dakpan naar beneden, precies voor de deur van de school. Gelukkig geen pauze. Doen kinderen uit Nederland dit ook? Nee toch, dat is alleen iets van hier, toch?

 

De klussen blijven op de lange lijst staan. Ria is bijna elke dag bezig met inrichten van de raktár. De daar liggende kleding moet ordelijk en overzichtelijk blijven. Ook moet langzamerhand warmere kleding naar voren gehaald worden. Buiten moeten de pruimenbomen gesnoeid worden (tot heden geen deskundige gekomen), vier afgezaagde bomen moeten gerooid worden (leuk klusje voor de stoere jongens), moet de boiler schoongemaakt worden, de putjes binnen doorgespoeld, etcetera. Kortom: we vervelen ons voorlopig niet, maar ……….

 

Over vier weken zit het erop. Dan komen we weer terug naar Nederland. We zijn zo intensief bezig hier, dat we misschien wel heel veel ontwenningsverschijnselen krijgen. Ook zijn we bezig om een onderkomen voor de caravan te vinden. Dan komen we in een paar dagen naar Nederland reizen. Kunnen jullie in persoon ons in de mineur meemaken. Maar het is nog niet zover. We verlangen naar jullie, maar willen dit niet achterlaten. Soms lees je wel eens dat iemand verscheurd wordt door de gevoelens, dat begint nu langzamerhand bij ons.  

 

Met hartelijke groet,

 

Aart en Ria.