© ROKI Foundation Holland

ROKI

16 juli 2018

 

Lieve familie, vrienden en belangstellenden,

 

Volgens onze agenda mogen we weer een bericht schrijven. We hebben het in onze agenda gezet, zodat we het niet zouden vergeten of jullie meerdere keren per week berichten zouden sturen. Ook kunnen we op deze manier ook weer eens volgens een agenda werken en leven. Dat doen we hier niet en zouden het ontwennen.

 

Soms werk je helemaal voor niets en soms ben je daar erg blij mee. Vorige keer schreven we dat we de inrichting van het huis hadden veranderd omdat er ruimte moest komen voor crisis opvang van drie kinderen uit een gezin. Nou, dat is niet doorgegaan. We hadden alles voorbereid, zelfs met auto’s geschoven zodat we voldoende zitplaatsen zouden hebben. De plaats en tijd was afgesproken voor de overdracht van de kinderen door de vader en dat allemaal was (gelukkig) voor niets. We gingen met Ibolya over de berg naar de kerk waar de vader zou staan. En ja hoor, hij was er met de drie kinderen en een vrouwspersoon. En nee hoor, de kinderen gingen niet mee, want de vrouwpersoon bleek zijn verdwenen vrouw te zijn, die dus weer in het gezin was terug gekeerd. Een berichtje? Beetje moeilijk, want Sandra was niet bereikbaar omdat ze op een conferentie was. Dan maar gewoon op de afgesproken plaats komen en zeggen dat het niet door gaat. Gelukkig moesten we ook Lori en Katika ophalen en die waren gewoon thuis. De moeder was er ook, die was bevallen van hun derde kindje, een klein baby’tje. Ze kwamen parmantig aangelopen en toen ze de auto zagen en Aartbacsi achter het stuur, kwam er een grote grijns op hun gezichten. De dag was weer goed.

 

Voor het geval dat jullie de indruk hadden dat de moeders hier weinig verantwoordelijkheidsgevoel naar hun gezin hebben, moeten we iets verklaren. In deze situatie is er veel sprake van wat in Nederland heet: huiselijk geweld. Soms heeft het slachtoffer er genoeg van en verdwijnt voor een langere periode uit huis. Sandra gaat dinsdag één van de kinderen ophalen omdat ze een weekend thuis is geweest. De moeder heeft bij het wegbrengen aangegeven dan mee te willen rijden omdat ze naar haar moeder wil. Haar man beschermt ze te weinig tegen andere familieleden. Daar kan je van alles bij bedenken, maar de denkrichting is goed als je aan geweld denkt. Los daarvan, wat een probleem is het voor Sandra. Moet ze zich nu bemoeien met deze situatie? Als ze haar meeneemt werkt ze mee aan het weglopen van de moeder. Doet ze het niet, dan werkt ze mee aan het blijven bestaan van de geweldvolle situatie. Bidden jullie voor haar om wijsheid?

 

We zijn de afgelopen week een dag uitgeweest met de kinderen. We hebben een zwembad gekregen met een doorsnee van 3.60 meter en zo’n 0,70 meter hoog. Dat was bestemd voor Kerub, maar we hebben hier een paar problemen. Ten eerste is de installatie om het bronwater te zuiveren van het hoge gehalte van ijzer wel aanwezig maar nog niet aangesloten, dus nog onbruikbaar water. Ten tweede is er hier geen vlak stuk aanwezig om zo’n bad neer te zetten, tenzij we het midden op het rijpad zetten. En daar zijn wij niet blij mee, want dan kunnen wij er niet uit het de auto. Ten derde is er hier geen buitenkraan of slang. Al het water moet dus uit huis naar buiten gebracht worden met emmers van 10 liter, trap op en af. We zijn niet zo goed in rekenen, maar het is toch gauw 6 kubieke meter water. Voor de rekenaars een uitdaging om te berekenen hoeveel emmers dat zijn. In onze ogen: gewoon heeeeeeel veeeeeel. Oplossing: we zetten het op bij Attila en Sandra en gaan daar gewoon zwemmen met de kinderen. Dat hebben we dus gedaan. Om 08.30 uur hier vertrokken zonder ontbijt. Onderweg broodjes gekocht als ontbijt en bij Attila en Sandra ontbeten. Niet in de auto dus, want dat is zo’n werk om alles weer van de vloer te krijgen. Ze hebben genoten. Eerst natuurlijk het huis en het speelgoed van onze kinderen en kleinkinderen. Toen een heel grote stapel pannenkoeken, toen het water. Beetje koud nog, maar van tijd tot tijd warmen in de zon en direct weer, nog klappertandend, het water in. Even springen op de trampoline en weer het water in. Op de terugreis hadden we geen kind aan ze.

 

Hier is de kamptijd aangebroken. David en Ibolya mochten mee met een kamp georganiseerd door de Baptisten gemeenten in de Mures judetul. We brachten ze op de trein. Dat is natuurlijk een belevenis op zich voor deze kinderen. Twee beetje bangige kinderen stappen in een groep van 30 leeftijdsgenoten in een trein en vertrekken voor iets leuks?????? We mochten ze ook weer ophalen en de verandering was duidelijk zichtbaar. David liep tussen twee andere jongens mee naar de uitgang en ze namen daar afscheid met de mededeling dat ze contact zouden houden.

 

Renate, Tamas en Gyuri gingen naar een weekje kamp van Bonus Pastor. Een organisatie die zich bezig houdt met verslaafde mensen, zeg maar zoiets als De Hoop in Dordrecht. Die organiseren kampen voor kinderen van verslaafde ouders en minderbedeelden. Weer lieten we drie onwennige kinderen achter bij het kampgebouw. Toen we ze weer op gingen halen leken ze wel zombies. Hangend, duf voor zich uitkijkend staken ze langzaam hun hand op. Ofwel totaal afgedraaid. Maar wel heel erg naar hun zin gehad. Trouwens de leiding zag er hetzelfde uit als de kinderen. Moe, moe en nog eens moe. Maar wel heel erg leuk en fijn gehad. We brachten Renata naar huis. Helaas kwam ze in een puinhoop en vervuild huis. Vader was er niet, haar stiefmoeder was weggegaan uit de relatie. Heel vervelend dat je zo een kind moet achterlaten, zonder dat ze haar verhaal kan doen aan een ouder.

 

Attila en Sandra zijn nog aan het strijden dat ook Deszö naar een kamp mag. Zijn vader vindt het niet goed. Vader heeft geen werk en zijn zoon is 15 jaar en werkt de hele dag. Zo komt er geld binnen zodat vader zijn drank kan kopen. Vorig jaar heeft hij ook bijna drie maanden gewerkt en daarvoor 25 Lei (4,5 Lei is 1 Euro) gekregen. Daar was hij wel heel erg blij mee, niet beseffende dat zijn vader de rest van het verdiende geld had omgezet in alcoholhoudende drank. Hopelijk gebeurt dat dit jaar niet. Gelukkig is hij nog twee jaar leerplichtig, want zijn vader vond dat hij wel thuis kon blijven om te werken. Bid voor deze situaties!!

 

Afgelopen weekend zagen we nog een mooi staaltje van inzet door christenen. In de stad is in een kerk een groep alleen gaande oudere ‘jongeren’. Die gaan één keer in de maand mensen helpen met werken om elkaar te leren kennen maar ook om andere mensen te leren kennen. Ze hadden aangegeven ook wel wat te willen doen voor Kerub. Dat is natuurlijk niet aan dovemans oren gezegd en hebben we drie projecten uitgezocht.

 

1e. Op de rommelmarkt van Wilnis heeft aan handlanger een houten kast voor een zacht prijsje gekocht en naar ons laten transporteren. Deze kast moest een oude barrel van een kast in de keuken vervangen. Aart heeft die kast de afgelopen week gerenoveerd en gereed gemaakt. De inhoud van de oude kast moest worden bekeken en daarna in de nieuwe kast gezet worden. Best wel een hele klus.

 

2e. Buiten was bij de verbouwing de regenwaterafvoerpijp (weer iets voor galgje) in een hoek uitgekomen. Gevolg water in die hoek en daarna in de kelder. Of wel pootje baden in 10 centimeter diep water in de kelder en dat is niet bevorderlijk voor de spullen. Vorig jaar een noodoplossing gemaakt met allerlei buisjes en slangen. Nu besloten dat te vervangen met een PVC buis van 10 centimeter met een aansluiting voor het regenwater van het huis, de ontwatering van de kelder (wasmachine en ontijzeringsinstallatie) en de regenwaterafvoer van het houthok. Betekende ongeveer 16 meter graven tot 40 centimeter diep, buizen, verbindingen, koppelingen aanleggen en geul weer dicht. Beetje veel voor één persoon. Zij deden het met vier mannen en waren om 19.00 uur klaar.

 

3e. Er slapen in het kindertehuis twee meiden van 11 / 12 jaar op het vide die behalve een open hekwerk, geheel open is. Uiteraard hebben deze meiden ook enige privacy nodig, want de jongens hebben ook belangstelling voor de meiden. Kortom er moest een oplossing komen en dat betekende een verhuizing. De meiden liggen nu allemaal in de grote slaapkamer en de jongens in een kleinere slaapkamer. Daarvoor moesten ook de bedden worden veranderd. Van Stichting ROKI heeft Kerub zes stapelbedden van Ikea gekregen. Omdat ze per bed 22 Euro goedkoper in Nederland zijn en Ikea hier ook 6 tot 7 uur rijden is, hebben we de bedden in Nederland aangeschaft en door de eerder genoemde handlanger laten ophalen en op een verzamelplaats laten brengen. Daar werden ze opgehaald door de vrachtauto (dus samen met de kast en nog veel meer spullen). Ze kwamen aan op een warme dag (ongeveer 30 graden), dus zweten. Hier moesten de bedden in elkaar gezet worden en dat was ook een klus. Vorige bedden demonteren, bedden verplaatsen, bedden in elkaar zetten. Uiteraard schoonmaken (kijk maar eens onder jullie eigen bed).

 

Met 9 personen zijn de klussen geklaard in een heel goede sfeer. Tussen de middag was er een barbecue met verse salade. Heerlijk om mee te maken dat er na afloop gezongen en een kringgebed werd gedaan door deze jongere mensen.

 

Wat heerlijk om dit allemaal mee te maken en dat met jullie te mogen delen. We zijn jullie heel dankbaar daarvoor. Alleen als je hier in deze wereld zo verblijft besef je hoe fantastisch het in Nederland is en wat we allemaal niet van elkaar kunnen leren. Tot gauw.

 

Met hartelijke groet,

 

Aart en Ria.