© ROKI Foundation Holland

ROKI

13 augustus 2018

 

Lieve allemaal,

 

Voor onze voortent staat Barbi, een meisje van 6 jaar. Zij is op haar groen-rode fietsje en probeert zonder de fiets vast te houden te praten met handen en voeten. Dan valt uiteraard de fiets, ze pakt deze weer op en gaat verder. Fiets valt, ze pakt deze weer op en praat. Dat gaat zo door en uiteraard lachen. Zij komt bijna elke dag even een half uurtje aandacht vragen. Ze kruipt dan op je schoot en dan moet je haar een beetje plagen door te kietelen en vast te houden. Dan is ze natuurlijk sterker en komt weer los, kruipt weer tegen je aan om vast gehouden te worden en dat houdt ze een half uur vol. Voor ons zoekt ze even het alleen bij ons zijn op. Zij even alleen de aandacht, want thuis krijgt ze die helemaal niet. Het valt ons op dat haar drie broers heel hard schreeuwen en bazig zijn en dat kennelijk zij daarvan de dupe is. Zij probeert ook te schreeuwen en heel hard te praten, maar ze legt het af tegen de drie geweldenaars. Ze is ook goedig. Als één van haar broers iets van haar pakt vindt ze het goed en als wij daar dan iets van zeggen, wordt aangegeven dat Barbi het toch heeft gegeven en het goed vond. Jammer dat zo´n grietje niet het zelfvertrouwen heeft om voor zich op te komen en zich niet laat onder sneeuwen door het geweld aan geluid en soms lichamelijk. Ze is ook geen doetje, hoor. Maar wij vonden het fijn dat ze even haar aandacht komt zoeken bij ons oudjes.

 

Vorig weekend zijn de kinderen naar huis geweest. Toen dat tijdens de middagmaaltijd werd gezegd, dat ze eerder aan de beurt waren dan de anderen, dus eerder naar huis gebracht werden, zag je hoe er werd gereageerd. Één legde zijn hoofd op tafel en was zichtbaar verdrietig. Een ander keek strak voor zich uit en slikte veel keren. Gelukkig werd het nu kort van te voren gezegd. Eerder was het een paar dagen bekend en had de leiding eigenlijk behang nodig om hen achter te plakken. Heel duidelijk was er een gedragsverandering zichtbaar nadat het bekend was gemaakt. Nu hadden ze eigenlijk geen tijd om te reageren. Twee uurtjes en toen werden ze ingeladen en naar huis gebracht. Gelukkig verwelkomde moeder hen, want die binding moet blijven bestaan. Bij de andere familie was ook de moeder thuis, maar die toont in de begroeting een voorkeur voor een bepaald kind en dat impliceert dat de anderen die aandacht niet krijgen. Voor Noémi is de thuis situatie nu al twee maanden hetzelfde. In een huisje in een klein dorpje, terwijl de baas van de vader de buurman is. Hopelijk blijft de vader zich gedragen zodat de situatie voor de kinderen stabiel blijft.

 

Na het weekend werkte Ibolya en kwam zij met twee kinderen aan. Toen zij bij deze kinderen thuis kwam lagen deze nog te slapen. Dus om 09.00 uur. We vragen ons af hoe laat deze kinderen naar bed zijn gegaan. Wij mochten de anderen ophalen. Gelukkig was het mooi weer zodat we met de ramen open konden rijden. Als het koud was geweest hadden we moeten wennen aan de geuren. Bij Kerub werd de vuile was (echt vuil en stinkend) gedumpt en werden de kinderen onder de douche gezet. De was werd met zeep in één van de speciekuipen gedaan en toen werd de tweede erop gezet. Door de zon werd het warm water en begon de voorwas. De kinderen hadden het weekend kennelijk niet geslapen of gegeten. Ze gaapten een geeuwden en waren erg tam. En ze aten al dijkgravers (Nederlandse term).

 

Wij waren inmiddels naar het huis van Noémi gegaan. Driekwartier rijden over slechte wegen. Sandra had bij het wegbrengen gezegd dat als ze haar weer kwam halen, ze gewassen moest zijn. En dat heeft de moeder gedaan. Oké, niet gedoucht met shampoo, maar er was een lichamelijke hygiëne toegepast. Noémi wilde niet mee en huilde hard. Op zich een goed teken, want dat zou kunnen betekenen dat de binding er is. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ze een andere reden heeft, maar die weten we niet. Na tien meter autorijden huilde ze niet meer en keek ze gewoon rond.

 

Hier is ze niet meer het kleintje en we denken dat ze stevig jaloers is. Ze bijt, krabt, pakt af, gooit zand of wel ze pest en treitert andere kinderen. Op de vloer van de keuken is een strafvakje gemaakt en daar zit ze zeer regelmatig, zeg maar dat zij 80% van de bevolking is. Ze ligt bij de rest ook een beetje buiten de markt, want als er wat gebeurd is zij altijd de schuldige, terwijl de leiding wist dat Noémi bij de buurvrouw was en dus helemaal niets had kunnen doen. Maar ja, ze doet zoveel dat ze uiteraard de makkelijkste zondebok is voor de anderen.

 

Afgelopen weken is in de buurt een groep jongeren uit Waddinxveen en omstreken geweest. Dit is georganiseerd door onze vrienden Engbert en Agaat van de werkgroep Waddinxveen van de Stichting Roemeense Kinderhulp uit IJsselstein. In Roua, een vervallen dorpje, nu bevolkt door zigeuners, hebben ze een week een Vakantie Bijbel Week gehouden. Wij hebben die op zaterdag bezocht en ’s avonds werden we uitgenodigd om goulash te komen eten bij een lokale gemeente. Daar waren ook andere Nederlanders en uiteraard de groep van Engbert en Agaat. Lekker om eens de verschillen in goulash te proeven. Deze was echt stevig met spek, zwoerd en veel aardappelen.

 

De week daarna organiseerden ze van dinsdag tot vrijdag een spelletjesochtend in Kibéd. Wij reden dus elke ochtend met de auto vol naar Kibéd en kwamen rond etenstijd weer terug. We constateerden dat onze kinderen dan wel een grote en schreeuwende mond hebben, maar eigenlijk kleine bange kinderen zijn. Het duurde een hele tijd voordat ze een beetje loskwamen, mee gingen doen en contacten met anderen legden. Ze trokken zich in het begin helemaal terug, maar toen we weer naar huis reden gaven ze aan dat ze de andere dag graag weer wilden. Vreemde snuiters die kinderen. Het leuke was dat vanaf het begin Barbi gelijk een vriendje had en op vrijdag met een groep aan het spelen was. Het kan verkeren.

 

Oh ja, in Nederland was op het nieuws dat we in Roemenië een berenplaag hebben. Ze schatten in dat er zo’n 6500 zijn (sommigen spreken over 10.000) terwijl er eigenlijk maar plaats is voor 2000. Nu blijkt dat Roemenië heeft gevraagd aan de andere EU landen wie er een paar wil hebben, maar niemand wil. En dat terwijl de EU een wet heeft gemaakt dat er geen beer meer geschoten mag worden. Komt toch dat minderwaardige gevoel weer boven: Brussel bepaalt alles ten nadele van Roemenië. Tja, wat zullen we er van vinden? Niets, want wij hebben er geen last van en een paar beren op de Veluwe lijkt ons ook geen goed plan. Als jullie een oplossing hebben horen we die graag, want we hebben ons getrakteerd op een vakantie in Tusnád en daar schijnen de beren gewoon de hele dag door het dorp te sjouwen. Het kan natuurlijk zijn dat de hotels dit naar buiten brengen, zodat de gasten binnen hun vertier zoeken en uiteraard hun consumpties gebruiken. Of het is waar en gaan we een paar dagen hotel faciliteiten (zwembad, bubbelbad, elke dag massages en fitnes) genieten. We houden jullie op de hoogte. Als het erg stil wordt heb je kans dat een beer ons heeft aangevallen of een stukje van ons heeft gegeten.

 

Zo we zijn weer aan het eind van ons verhaal. De volgende keer gaan we het hebben over plassenstampen, nog een keer goulash eten met zingen, een concert, of wel hopelijk gebeurt er de komende week niet veel anders wordt ons bericht te lang.

 

Bedankt voor jullie belangstelling door ons verhaal te lezen. Wellicht lezen een aantal van jullie dit veel later omdat jullie op vakantie zijn. Heel goed, want dan controleer je de mails niet tijdens de vakantie.

 

Met hartelijke groet,

Aart en Ria.